Rozdział 239

Światło nie gaśnie.

Rozrywa się.

W jednej chwili kraina to nieskończony korytarz zapadających się luster, wszystkie drżące od głosu Miry, jej pulsu, jej oddechu splątanego z moim. W następnej—

świat eksploduje w ciszy.

Nie głośno.

Nie jasno.

Nie brutalnie.

Po prostu znika.

Cicha, chirurgiczna k...