Rozdział 25 25

Nie mam pojęcia, jak długo spałam; wiem tylko, że był to najlepszy sen, jaki miałam od czasu sprzed wypadku narciarskiego moich rodziców. Było mi ciepło i czułam się bezpieczna. Otworzyłam oczy i wtedy uświadomiłam sobie, że leżę w ramionach Jeta, wtulona w jego pierś. Prawie zapomniałam, że jestem ...