Rozdział 2 TWORZENIE MIŁOŚCI

Dwa tygodnie temu

Isla

Wstydziłam się.

Nienawidziłam tej nadziei, która zamigotała mi w piersi, kiedy zobaczyłam, że frontowe drzwi szeregowca, w którym mama i ja mieszkałyśmy przez dziewiętnaście lat, są lekko uchylone.

Przez sekundę pomyślałam, że mama wróciła do domu. Może coś się stało z jej nowym kochankiem. Może ją zdradził. Może zrozumiała, że wcale nie kocha go tak bardzo, jak jej się wydawało.

Poczucie winy powinno mnie dusić.

Ale ostatni miesiąc spędziłam, przyzwyczajając się do winy, że z zapartym tchem czekam, aż nowy kochanek mojej matki ją zawiedzie.

Odkąd odebrałam jej zapłakany telefon z akademii wilkołaków, do której chodziłam.

Chyba jestem zakochana, Opal. Wychodzę za mąż.

Ale pracowałam nad sobą. Miałam być lepsza, stać się lepszą córką.

Dzień temu dopracowałam nawet swój uśmiech „cieszę się twoim szczęściem”. Lekkie uniesienie jednego kącika ust. Oczy przymrużone akurat na tyle, by wyglądały na zasnute łzami. Jeśli mrugnęłam dwa razy szybko, naprawdę zaczynały łzawić.

Tyle że w chwili, gdy weszłam do salonu, nadzieja, którą wciąż potajemnie w sobie nosiłam, zniknęła.

Na pierwszy rzut oka pokój wyglądał tak samo.

Nasze oprawione zdjęcie nadal stało na gzymsie kominka. Poduszki, które wybrałam przed wyjazdem do szkoły, wciąż były porozrzucane na szezlongu — fuksjowy róż na tle żółtych poduszek, zielonych ścian i czerwonych dywanów. Chaotyczny wybuch barw, które nigdy nie powinny do siebie pasować, a jednak jakoś zawsze pasowały. To był dom.

Potem zauważyłam pusty jadeitowy wazon i nie potrafiłam już dalej okłamywać samej siebie.

Przez całe życie budziłam się każdego ranka, widząc w nim świeże kwiaty, starannie ułożone w bukiet.

Fiona Adam kochała swoje kwiaty odrobinę za bardzo.

To nie tak, że w gruncie rzeczy nie cieszyłam się szczęściem mamy — cieszyłam się.

Zasługiwała na to. Całe życie poświęciła, dbając o mnie, więc oczywiście zasługiwała na taką miłość, o jakiej rozpływała się przez telefon.

Ale przez dziewiętnaście lat przywykłam do tego, że jestem całym jej światem.

Tańce po kolacji do starych winyli, leżenie na jej kolanach, kiedy opowiadała mi o moim ojcu i o tym, jak zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia, robienie wianków z kwiatów i zaplatanie sobie nawzajem włosów, wspólne gotowanie wśród paplaniny o tym, jak minął dzień, i śmiechu, który wylewał się nam z ust?

Ledwo rozpoznawałam ten cichy salon…

Ten dom nigdy nie bywał cichy.

Zawsze rozbrzmiewał wyciem śmiechu, spazmatycznym płaczem, muzyką… Tak wiele tu czułyśmy… Naprawdę żyłyśmy.

A teraz Fiona zniknęła, zakochana w Alfie z Creek Harbour, miasteczka, w którym spędziłam niemal całe swoje życie.

A ja musiałam wrócić tam, gdzie wszystko się zaczęło; do ponurego domu, który teraz wyglądał na równie opuszczony, jak ja się czułam.

Z wściekłością otarłam łzę spływającą po policzku i wrzuciłam nieużywane klucze do ceramicznego słoja przy wejściu.

I znieruchomiałam.

Dźwięk.

Głuche łupnięcie.

Zastygłam, serce waliło mi w piersi.

To było rytmiczne.

Nastawiłam uszu. Hałas dochodził z góry.

Z głównej sypialni.

Sypialni mojej matki.

Nie zastanawiając się ani chwili, ruszyłam sprintem do schodów, biorąc je po dwa stopnie naraz.

Może gdybym mniej się ekscytowała perspektywą, że mama jest w domu, usłyszałabym urywane, zduszone sapnięcia, stłumiony, zapłakany szept czyjegoś imienia, powtarzane co jakiś czas „kurwa”, wydychane w rytmie, któremu towarzyszył głęboki, męski jęk.

Może zauważyłabym też brak zapachu mojej matki: tej znajomej mieszanki zgniecionych kwiatów i miodu, która towarzyszyła Fionie przez całe życie.

Zapachu równie znajomego jak moje własne imię, odciśniętego w moim pierwszym wspomnieniu o matce, a jednak moje zmysły mnie zawiodły.

Czułam tylko nadzieję. Miałam nadzieję i nadzieję.

Jednym susem dopadłam do progu i znieruchomiałam, kompletnie zaskoczona tym, co widziałam.

Rozległ się lubieżny odgłos uderzającego o siebie ciała.

Kobieta jęknęła bez tchu w liliową poduszkę.

Jej rude włosy rozlały się na białej pościeli, a jej blada, uniesiona wysoko w powietrzu pupa była pokryta odciskami dłoni.

Jedna duża, wytatuowana ręka obejmowała jej biodra, przytrzymując ją w miejscu mimo tego, jak mocno wykręcała się w uścisku, a druga była jak kajdany na jej nadgarstkach, dociskając je do materaca tuż nad jej głową, podczas gdy on po prostu… posuwał ją.

Nie było na to łagodniejszego słowa.

To było niemal karzące, twarde i szybkie. Wezgłowie łóżka raz po raz waliło o ścianę od siły jego pchnięć, nawet gdy przytrzymywał ją, zmuszając, by przyjęła każde uderzenie.

Policzki zapłonęły mi czerwienią.

Sama miałam na sumieniu przeczytanie niemałej liczby pornograficznych książek, z ilustracjami, które sprawiały, że szeroko otwierałam oczy, zastanawiając się, czy w ogóle da się uprawiać seks w takiej pozycji.

Podsłuchiwałam szeptane rozmowy w akademikach późno w nocy.

Ale to nie miało z tym nic wspólnego…

W akademii uczono nas, że intymność z własnym partnerem jest święta. Delikatna. Pobłogosławiona przez samą Boginię Księżyca. To było kochanie się.

A tu nie było nic kochającego w sposobie, w jaki kobieta pod nim niemal szlochała w poduszkę, a urywane, zduszone okrzyki wysypywały się z jej ust, kiedy ponaglała mężczyznę na łóżku mojej matki stłumionymi „tak” i „tak, właśnie tak”, dysząc jego imieniem, jakby było modlitwą.

—Ryder, proszę—

Nie było w tym też nic czułego w jego odpowiedzi — w śmiechu, okrutnym i mrocznym.

W pokoju cuchnęło potem, żądzą i czymś przytłaczająco dzikim.

Czułam zapach ich obojga wszędzie.

Na prześcieradłach.

W powietrzu.

Wtedy mężczyzna podniósł wzrok.

Nasze spojrzenia się spotkały.

Powietrze uciekło mi z płuc.

Znałam go.

A przynajmniej wiedziałam, kim jest.

Trudno było nie wiedzieć w takim małym miasteczku jak Creek Harbour, gdzie pożywki dla plotek było niewiele, bo wszyscy znali wszystkich, a nowe rzeczy prawie się nie zdarzały.

Był Alfą o twardym przeznaczeniu.

Ryder, nazywany przeklętym księciem.

Syn naszego Alfy.

Pewnego dnia albo zabije swojego ojca i przejmie watahę dla siebie… albo spędzi resztę życia podporządkowany ojcu, tłumiąc swoje alfie instynkty — los niemal tak bolesny jak śmierć.

Potargane blond włosy.

Błękitne, dziecięce oczy.

Ciało ukształtowane przez przemoc.

Każdy rodzic zmiennokształtny na tym terytorium ostrzegał przed nim swoje córki.

Teraz jego oczy jarzyły się, zdradzając postrzępioną powściągliwość jego kontroli nad dzikimi popędami wilka, a jego zęby — wydłużone, choć jeszcze nie wilcze — nie wyglądały po ludzku.

Drapieżne.

Niebezpieczne.

I utkwione całkowicie we mnie.

Powoli wygiął usta w uśmieszku, lekko przechylił głowę, po czym znów pchnął w kobietę.

I jeszcze raz.

Nie mogłam się ruszyć.

Nie mogłam oddychać.

Kiedy wysunął się całkiem, by zaraz potem z dzikim warknięciem wbić się z powrotem, ona krzyknęła głośno, a mnie rozchyliły się wargi.

Ryder się zatrzymał.

Na jego twarzy mignęło rozbawienie.

Rudowłosa spróbowała unieść głowę znad poduszki, ale Ryder jedną ręką wepchnął ją z powrotem, ani na moment nie zrywając ze mną kontaktu wzrokowego.

Potem znów zaczął się poruszać.

Jeśli wcześniej jego tempo było karzące, teraz było bezlitosne.

Krzyki kobiety stały się wrzaskami.

Ale Ryder zdawał się nie rejestrować jej głosu.

Był jak wypuszczone zwierzę — dłoń wciąż trzymał na jej głowie, oczy świeciły mu z podniecenia, a biodra pracowały szybko i bez zahamowań.

Odwróciłam się na pięcie i pobiegłam.

A mroczny śmiech Rydera podążał za mną aż na dół po schodach.