Rozdział 3 MIESZKAM TUTAJ

Isla

Wykręciłam numer do szeryfa, po czym rozłączyłam się, zanim połączenie zdążyło zostać odebrane.

Powinnam go zgłosić. To, co zrobił Ryder, było przestępstwem. Włamanie i wtargnięcie, po prostu.

Ale…

Moja mama wkrótce miała wyjść za mąż za jego ojca.

To była prawda, choć nienawidziłam o tym myśleć, bo sugerowało, że taki człowiek i ja możemy zostać wrzuceni do jednego worka jako rodzina.

Wykręciłam numer ponownie i pozwoliłam, żeby zadzwoniło dwa razy, po czym znów się rozłączyłam.

Był alfą, a hierarchia stanowiła ogromną część naszego życia jako zmiennokształtnych.

Ale jeśli alfy mogły robić, co im się żywnie podoba, to po co w ogóle tworzyć prawa? — tłumaczyłam sobie.

Tyle że tym razem nie próbowałam już dzwonić do szeryfa. Nie było sensu okłamywać samej siebie i udawać, że naprawdę byłabym w stanie zgłosić mojego przyszłego przyrodniego brata. I wcale nie chodziło też o żadną z wymówek, które kłębiły mi się w głowie.

Prawda była taka, że ja, Isla Adam, dawałam sobą pomiatać. Albo, mówiąc wprost, byłam tchórzem.

---

Było już po południu, kiedy w końcu uznałam, że dość bezpiecznie będzie wrócić do domu.

To było absurdalne, że siedziałam w samochodzie, przed własnym domem, dając prywatność przestępcy, który się włamał i wtargnął do środka.

Ale tym razem przymknę na to oko.

Na pewno nie spodziewał się, że zostanie przyłapany. Musiało mu być wstyd, że go odkryłam ze spuszczonymi spodniami — dosłownie i w przenośni.

Skoro jednak wkrótce miał zostać rodziną, wrócę do domu, wymienię zamki i zapomnę, że to kiedykolwiek się wydarzyło.

Kiedy podjęłam decyzję, poczułam się spokojniejsza, idąc z powrotem do domu.

W chwili, gdy postawiłam stopę na ganku, zadzwonił telefon i odebrałam.

To był szeryf Goodman.

Był betą, trzymał się z dala od polityki watahy, żeby uniknąć konfliktu interesów, ale w watasze był lubiany i szanowany.

Odebrałam, żeby powiedzieć mu, że zadzwoniłam przez pomyłkę, kiedy usłyszałam jakieś odgłosy.

Mój dom nie był pusty, jak się spodziewałam.

Rozłączyłam się po szybkim, wymuszonym tłumaczeniu, a potem niepewnie ruszyłam w stronę dźwięku, do kuchni.

Zanim wyszłam rano do szkoły, mama planowała dodać w tym miejscu kilka nowoczesnych elementów, a sądząc po smukłej wyspie kuchennej i lśniących nowych szafkach, zdążyła to zrobić, zanim jej przyszły mąż zawrócił jej w głowie.

Ale to nie to odebrało mi mowę.

To był mężczyzna w kuchni, który, kiedy teraz stał, był wyższy, niż się spodziewałam.

Spokojnie ponad metr dziewięćdziesiąt pięć. Przy moich metrze sześćdziesięciu trzech górował nade mną.

Onieśmielał.

Nie pomagało też, że był w połowie nagi.

Szare joggery wisiały nisko na biodrach, najwyraźniej naciągnięte w pośpiechu, bo sznurek w pasie wciąż zwisał niezawiązany.

Jego nagi tors wyglądał, jakby został wyrzeźbiony z kamienia.

Szerokie barki. Wyraźnie zarysowane mięśnie brzucha. Żyły biegnące wzdłuż potężnych przedramion.

Nagle zrozumiałam, dlaczego niektóre dziewczyny poświęcały sen tylko po to, żeby podglądać półnagich chłopaków podczas treningów lekkoatletycznych w akademii.

A potem był jeszcze tusz, który mignął mi wcześniej.

Z tak bliska w końcu mogłam dostrzec tatuaż. Zaczynał się wzdłuż boku jego tułowia, ciągnął przez żebra, a potem spływał po ramieniu. To był ptak zastygły w locie, z szeroko rozpostartymi skrzydłami na jego opalonej skórze.

Był piękny.

A ja się gapiłam…

A teraz on patrzył na mnie, z jedną brwią uniesioną jak ciemna kreska.

Odwróciłam się tak gwałtownie, że zakręciło mi się w głowie. Twarz zapłonęła mi z upokorzenia.

— Co ty tu robisz? — zdołałam wydusić, wciąż odwrócona. — I gdzie są twoje ubrania?

— Wybierz jedno pytanie — powiedział leniwie, z przeciągłym akcentem. — Jestem ewidentnie głodny i robię płatki. Umiesz gotować?

— Hę — zaryzykowałam spojrzenie przez ramię. Jego koszulki nadal nie było, więc natychmiast zasłoniłam twarz dłońmi.

— Dlaczego nie wracasz do domu? — zapytałam, celowo rozszerzając dwa palce, żeby móc zaryzykować kolejne spojrzenie.

– Co masz na myśli, mówiąc o powrocie do domu? – zapytał, wyciągając z lodówki karton mleka. Ekologiczne. To zdecydowanie nie wyglądało na coś, co kupiłaby moja matka.

To znaczy…

– Tu mieszkam. – dodał, potwierdzając moje obawy.

– Jak ty… – wydusiłam. – To jest nielegalne. Nie możesz tu mieszkać, ja tu mieszkam!

Wzruszył ramionami.

– Możemy mieszkać razem.

– Mieszkać razem… – wyjąkałam, po czym opuściłam ręce na absurd jego słów, zapominając o zażenowaniu.

Nie mogłam mieszkać z samcem, z którym nie byłam związana. To było niesłychane. Niezwiązane samce i samice trzymały się osobno, dopóki nie znajdą swoich partnerów.

A on ośmielał się wzruszać ramionami, proponując, żebym ja – niezwiązana samica – z nim zamieszkała?

– Musisz się nauczyć dzielić, Pip. Twoja mama ci nie powiedziała? Będziemy rodzeństwem. – ziewnął. – Koniec z monopolizowaniem wszystkiego, jedynaczko. Te czasy minęły.

– Pip? – pisnęłam, celowo ignorując resztę jego zdania.

Nie zamierzałam uznać tego… tego brutala za rodzeństwo!

– Podglądacz. Wcale nie wyglądasz jak „tom”, więc postanowiłem to uroczo podrasować. Proszę bardzo.

Usiadł na stołku przy blacie i jadł swoje jedzenie, rozmawiając ze mną swobodnie, jakbyśmy byli przyjaciółmi.

– Podglądacz? – krzyknęłam. – Byłeś w pokoju mojej matki, z tą kobietą, stałeś za nią i…

– Zaintrygowało cię. – przerwał mi.

Znów to cholernie beztroskie wzruszenie ramion. Zacisnęłam pięści po bokach.

Dodał lekkim tonem:

– Niektórzy lubią patrzeć.

– Zaraz stąd wyjdziesz… – powiedziałam, niepewna, czy zniosę jeszcze jedno słowo z jego ust. Głos mi drżał, nawet gdy próbowałam wlać w kolejne słowa całą odwagę, której nie miałam. – Bo inaczej…

– Bo inaczej? – powtórzył, znudzony.

– Powiem alfie. I rozpoznałam tę kobietę. Widziałam ją wcześniej… a raczej czułam jej zapach. Jest żoną jednego ze starszych rady. Ja… ja spotkam się z jej mężem…

Ruszył tak szybko, że nawet jako wilkołacza zmiennokształtna ledwie zdążyłam to zobaczyć. To nie powinno być możliwe, a jednak: jeszcze sekundę temu był po drugiej stronie kuchni, jedząc płatki.

W następnej jego dłoń zacisnęła się na mojej szyi, przygwożdżając mnie do blatu.

Z moich ust wyrwał się żenujący pisk.

– Chyba nie rozumiesz, co się tutaj dzieje, mała Pip. – Jego głos był przerażająco spokojny, zachrypnięty czymś, co brzmiało jak warknięcie. – Zostaję w tej norze tylko dlatego, że twoja matka zamieniła mój dom w jakieś duszne, słodkie gniazdko miłości.

Uścisk się zacieśnił. Oczy mi się rozszerzyły, gdy zaczęłam się dusić, jakbym nie mogła złapać powietrza.

– Nie dość, że twój dom jest żałosnym substytutem, to jeszcze nie zapisywałem się na małą paplającą gębę – warknął, a na jego czole wyskoczyła żyła.

– A teraz albo zamkniesz kurwa mordę i po prostu zaczniesz się dzielić, jak ci radziłem, albo pójdziesz mieszkać z matką i będziesz się cieszyć ulepszonym standardem życia, który tak ciężko harowała, żeby ci go zapewnić. – Zrobił pauzę. – Ale jeśli usłyszę od kogokolwiek, kto był na moim łóżku… – Jego spojrzenie przeciągnęło się umyślnie, powoli po całym moim ciele, tak że chwyciłam krawędź blatu za sobą, bo kolana groziły mi ugięciem.

Jego wzrok był jak lód sunący w dół mojego kręgosłupa. – Zakończę małą bajeczkę twojej matki. I chyba nawet sprawi mi to przyjemność. – Potarł szczękę w zamyśleniu, nie odrywając oczu od mojej piersi. – Nie podsuwaj mi pomysłów, Pip.

Kiedy byłam już pewna, że umrę z braku tchu, puścił mnie i nonszalancko przesunął po blacie banknot studolarowy.

– A teraz idź i kup coś, co będziesz mogła nam ugotować, współlokatorsko. Umieram z głodu.

Potem odszedł.

Poczekałam, aż przestanę go słyszeć, zanim pozwoliłam, by moje mięknące kolana całkiem się ugięły. Osunęłam się na podłogę.

To lato miało być koszmarem.