Rozdział 4 JERK
Isla
„Ryder, Ryder… kurwa… właśnie tak, nie przestawaj.”
Odwróciłam się, naciągając poduszkę na głowę, i jęknęłam. To był kolejny głos.
Nie spodziewałam się po nim wierności, ale trzy dziewczyny w ciągu dwudziestu czterech godzin w takim małym miasteczku jak nasze?
Nie chciałam nazywać mojego przyszłego przyrodniego brata dziwkarzem. Ale z każdą godziną, którą spędzałam, słuchając bardzo donośnego pokazu jego seksualnych harców w pościeli, pantofelek pasował aż za dobrze.
„Dochodzę… już, już.”
Przewróciłam oczami. No to spróbuj robić to ciszej, najlepiej bez publicznych ogłoszeń?
Porzucając myśl o jeszcze jednej godzinie snu, sięgnęłam po telefon leżący na szafce nocnej, nie otwierając oczu.
Zacisnęłam na nim dłoń i kiedy go podniosłam, znienawidziłam to, jak ścisnęło mi się w żołądku na widok braku powiadomień.
Ja: Wiesz, jak mówiłam ci, że frytki i tacos w szkolnej stołówce są niewiarygodnie dobre? Takie nie z tej ziemi? No więc pani ze stołówki odchodzi. Z jednej strony otwiera restaurację, więc to dobra wiadomość dla niej, ale z drugiej… no i po moich tacos!
Ja: Szkoła ostatnio jest stresująca, ale nic, z czym bym sobie nie poradziła. Wiesz, co poprawiłoby mi humor? Telefon od ciebie albo chociaż SMS. Buziaki!
Ja: Jason, jesteś tam? Proszę, odpisz. Zaczynam się martwić.
Jason: Zajęty.
Ja: Rozumiem. Ja też jestem zajęta przygotowaniami do egzaminów śródsemestralnych, ale spróbuj wysłać jednego czy dwa SMS-y.
Jason: OK
Ja: Wiiięc… mam problem z wyborem koszulki na tę małą imprezę, na którą zaprosiła mnie Bianca, moja współlokatorka z akademika. Najbardziej waham się między niebieskim dzierganym topem a oliwkowozieloną bawełnianą koszulą na guziki.
Jason: Brzmi dobrze.
Ja: Zdecydowałam się na oliwkową zieleń. Zawsze wolałeś, jak mam na sobie zielony, przez moje oczy.
Ja: Dostałam 97 z biologii AP! Wyobrażasz to sobie? Gdzie mi zniknęły te 3 punkty? Mój nowy wykładowca jest po prostu zły.
Ja: Moja mama wychodzi za mąż, Jason. Nie wiem, co robić. Proszę, zadzwoń do mnie.
Ja: Egzaminy prawie się skończyły i to mnie przeraża, nie wiem, czego się spodziewać. Powiedziała, że mogę wrócić do naszego domu, jeśli wprowadzenie się do alfy wciąż jest zbyt nagłe. Jak mam jej powiedzieć, że to tylko boleśnie przypomni mi, że jej już nie ma?
Ja: Wracam jutro. Tęskniłam za tobą. Ten związek na odległość jest szalony. Cieszę się, że do wdrukowania zostały nam już tylko tygodnie i wtedy będziesz moim partnerem, którego sama sobie wybrałam, uznanym przez starszyznę i moją rodzinę.
Ja: WRÓCIŁAM! Nie mogę się doczekać, aż cię zobaczę.
Ja: To nasza kawiarnia dziś rano. 8:00?
Tak jak w przypadku moich pozostałych wiadomości, Jason to przeczytał i nie odpisał.
Od pisania do siebie o każdym, najdrobniejszym szczególe naszego życia przeszliśmy do tego, że czytał moje wiadomości i je ignorował. A kiedy już odpisywał, były to zawsze bezbarwne, jednosylabowe odpowiedzi.
Myślałam, że kiedy wrócę, zrozumiem, iż ten nagły dystans z jego strony był tylko w mojej głowie i że to odejdzie w przeszłość.
Ale fakt, że nie odpowiedział na moją ostatnią wiadomość o tym, że jestem w domu, napełnił mnie strachem.
Coś było nie tak. Moje spojrzenie mimowolnie powędrowało do kolażu zdjęć z różnych materiałów, przypiętego do ściany w moim pokoju pomalowanym pastelami.
Był zrobiony ręcznie. Prezent od mamy na moje trzynaste urodziny. Przykleiła na nim suszone kwiaty, inspirującą notatkę i kartkę urodzinową.
Było tam mnóstwo naszych wspólnych zdjęć — pierwsze przedstawiało mnie, gdy miałam dziewięć lat, a jego, gdy miał dziesięć. Ostatnie było najnowsze: selfie zrobione dzień przed moim wyjazdem na studia. On się uśmiechał, a ja wtulałam się w niego, z policzkami zaróżowionymi od tego, że chwilę wcześniej je całował.
To była jedna z rzeczy, które najbardziej kochałam w swoim pokoju, zaraz po oknie od podłogi do sufitu, z którego roztaczał się piękny widok na skalisty krajobraz, na którym stał nasz dom.
Musiałam go zobaczyć jak najszybciej. Najlepiej jeszcze dzisiaj.
Ale najpierw musiałam zrobić śniadanie, bo w końcu miałam w domu współlokatora z burczącym brzuchem, którego trzeba było nakarmić.
Z planem w głowie poczułam się spokojniejsza: pościeliłam łóżko, przebrałam się z topu na ramiączkach i szortów, w których spałam, w coś bardziej przyzwoitego, związałam włosy w niedbały kok i poszłam do kuchni.
Wyjęłam patelnię z dolnych szafek, a potem włączyłam kuchenkę. Miałam nadzieję zrobić śniadanie i wyjść do Jasona, zanim Ryder wyjdzie ze swojego pokoju.
Im mniej miałam z nim do czynienia, tym lepiej dla nas obojga.
Włączyłam iPoda, podpięłam słuchawki i po paru minutach jedyne, co słyszałam, to „Pony” Ginuwine’a.
Nuciłam pod nosem, kręcąc głową, kiedy wyciągałam z lodówki to, czego potrzebowałam na śniadanie: bekon i jajka.
Szybko i prosto. Musiało wystarczyć.
Wrzuciłam bekon na skwierczącą patelnię i zaczęłam rozbijać jajka.
Wciąż czekałam, aż bekon zrobi się chrupiący i brązowy, dokładnie tak, jak lubię, kiedy jedna ze słuchawek została bezceremonialnie wyrwana mi z ucha.
Odwróciłam się. Stał tak blisko za mną, że zaschło mi w ustach.
Jego blond włosy, krótko przycięte po bokach i z leniwymi falami na czubku, były rozczochrane; oczy miał na wpół przymknięte, a na twarzy grymas, który wyglądał jak streszczenie jego paskudnej osobowości.
A jednak… jednak rozumiałam, czemu jego pieprzona karuzela podbojów działa. Mój przyrodni brat był przystojny. Nie „miły dla oka” przystojny — nie. Taki, od którego dech zapiera.
Taki, przy którym przestajesz robić cokolwiek i gapisz się jak idiotka. Te pełne dolne wargi i nierealne proporcje kości policzkowych oraz szczęki — nawet nie licząc jego opalonego, wyrzeźbionego ciała — potrafiły sprzedać większość dziewczyn.
Do chwili, gdy otwierał usta.
— Mówiłem do ciebie, mała Pip — zmarszczył brwi i wlepił wzrok w moją słuchawkę. — I czego ty w ogóle słuchasz?
Przewidując jego zamiar, już sięgałam po iPoda, żeby wyłączyć muzykę, ale zanim zdążyłam, słuchawka była już w jego uchu.
Stał przez minutę czy dwie kompletnie nieruchomo, zdezorientowany, po czym powoli wyjął słuchawkę i podniósł wzrok, patrząc na mnie tak, jakby widział mnie pierwszy raz w życiu.
Zatrzymałam muzykę i wyrwałam mu słuchawki z ręki.
— Twoja mama wie, że uwielbiasz, kiedy zdziera z ciebie ubrania? — zapytał, a w jego oczach błysnęło rozbawienie, gdy zacytował słowa z „Sweat” Zayna.
— Zamknij się — odburknęłam słabo, po czym pozwoliłam, żeby moje czarne loki zasłoniły płonącą twarz, i zajęłam się nakładaniem jedzenia na talerz dla nas. — To tylko muzyka.
Chwycił butelkę wody i wychylił ją prosto z opakowania i choć mnie to drażniło, postanowiłam nie ryzykować, że drugi raz przyciśnie mnie do blatu tylko dlatego, że ma alergię na kubki.
— To erotyczna muzyka. Nie wyglądasz na taki typ — skomentował.
Z niechęcią podałam mu talerz, licząc, że to go uciszy, żebym mogła czmychnąć. Ale w chwili, gdy się odwróciłam, jego dłoń spoczęła na moim ramieniu, jakby się tego spodziewał.
Odwróciłam się.
— Zapraszam znajomych, idź na górę i przebierz się w coś mniej ponurego — powiedział, a jego wzrok demonstracyjnie zatrzymał się na mojej za dużej, wygodnej bluzie. — Jedziemy na zakupy.
— Mam plany — wychrypiałam.
— Przełóż.
— Wiesz, mógłbyś chociaż zaproponować, że poniesiesz jakąś torbę czy coś — powiedziałam, przewracając oczami, zdyszana, gdy dźwigałam dwie wielkie torby z zakupami. Zastanawiałam się, po co w ogóle kazał mi gotować, skoro prawie wszystko w torbie stanowił alkohol.
Wciąż byłam wściekła, że udaremnił mi plan wyjścia do Jasona.
— Dlaczego? — zapytał, idąc obok mnie z rękami w kieszeniach. — Skoro płacę za jedzenie, powinnaś się nauczyć dokładać swoją cegiełkę w obowiązkach domowych.
Zacisnęłam zęby.
— Nie prosiłam cię, żebyś płacił za zakupy. Też mam pieniądze.
— Naprawdę? — przeciągnął. — To te ciuchy po kimś to wybór modowy? Odważnie.
Nie chciało mi się tłumaczyć, że niebieski dzianinowy sweter, który miałam na sobie, wcale nie jest po kimś, tylko od zawsze czułam się pewniej w ubraniach trochę większych, odkąd weszłam w okres dojrzewania.
Wątpię, żeby to zrozumiał.
Bo kiedy przechodził, ludzie się gapili, a on wyglądał na niewzruszonego, jakby całe życie miał czas przyzwyczajać się do uwagi, którą ściągał swoim wyglądem.
Cóż, ja nie. Jednego dnia byłam dzieckiem bawiącym się kamieniami i wspinającym na drzewa, a następnego — mój biust był jedyną rzeczą, na którą faceci potrafili patrzeć, kiedy ze mną rozmawiali, mimo że moje oczy były dużo wyżej.
Westchnął, po czym zabrał mi jedną torbę — tę w większości wypełnioną warzywami i jedzeniem, więc lżejszą.
— Nie mam całego dnia, żeby dostosowywać się do twojego żółwiego tempa. Rusz się — powiedział i przyspieszył.
Wbiłam spojrzenie w jego plecy, kiedy podbiegłam, żeby dotrzymać kroku jego długim krokom. Dupek.
