Rozdział 222

Emma

Krew. Tyle krwi.

Obudziłam się, łapiąc powietrze jak topielec, serce tłukło mi się o żebra jak oszalałe. W tym cholernym koszmarze Noah był otoczony, jego ciało osuwało się na ziemię, a pod nim rozlewała się szkarłatna kałuża. Obraz był tak wyraźny, że przez chwilę nie umiałam oddzielić snu o...