Rozdział 230

Noah

– Nie do końca – powiedziałem, czując autentyczną falę zawrotów głowy, przez którą na moment poluzowałem uścisk. Trucizna Arthura była aż nazbyt prawdziwa; czułem, jak pali mnie w żyłach mimo środka neutralizującego. – Trucizna jest prawdziwa. Ale nie przyszedłem tu po to, żeby zostać wspólnik...