Rozdział 231

Emma

Siedziałam w samochodzie, stukając nerwowo palcami w kierownicę, i patrzyłam, jak zachód słońca rzuca długie cienie na opuszczony kompleks przemysłowy. Alex już poszedł wesprzeć Noaha.

Poprosił, żebym czekała na nich w aucie, aż wyjdą, ale coś we mnie – to uparte, wkurzająco natarczywe przecz...