Rozdział 97

Emma

Po tym, co wydawało się wiecznością, Noah w końcu raczył zauważyć, że istnieję. Rzucił mi krótkie spojrzenie, zimne jak styczniowy mróz.

– Emma – powiedział, a jego ton natychmiast spoważniał i spochmurniał, stał się rzeczowy, służbowy, obcy. – Policja się tym zajmie. Nie odbije się to na fir...