Rozdział 259

Perspektywa Lucasa

Siedziałem na tym plastikowym krześle, dłonie wciąż miałem lepkie od krwi Sophii, i gapiłem się na drzwi oddziału chirurgicznego. Pielęgniarki przemykały obok, lekarze naradzali się półgłosem, a głośnik pod sufitem wywoływał jakieś kody, których nie rozumiałem. Nic do mnie ni...