Rozdział 1
Blada, młoda dziewczyna niespokojnie wierciła się na łóżku, a jej twarz marszczyła się z bólu, gdy umysł zalewały ją migawki krwi, noży i pędzącego samochodu.
Oczy rozwarły jej się gwałtownie, kiedy łapczywie zaczerpnęła powietrza; oddech miała chropowaty. Jej lodowoniebieskie oczy poszarzały, pozbawione blasku, i wpatrywały się w nicość. Pot przykleił jej czarno-białe włosy do skóry.
Ariella potarła czoło i westchnęła. Te przebłyski z poprzedniego życia przychodziły i odchodziły, czasem wracając w snach.
Pamiętała, jak po raz pierwszy trafiła na ten świat — jako bezradne, ślepe niemowlę, porzucone w bezdennym lesie i pozostawione na pastwę otchłannych potworów, które przemierzały ten świat.
Avernon — świat, w którym współistnieją otchłanne bestie, Smoki i ludzie.
— Ariella! Wstawaj, czas na test! — zawołał głos zza drzwi.
Uszy Arielli drgnęły w stronę dźwięku. Dzięki swojemu wyjątkowemu widzeniu zobaczyła stojący za drzwiami zarys energii w kształcie człowieka.
Widząc aurę — jedyną rzecz, jaką potrafiła dostrzec swoimi oczami — odpowiedziała spokojnie, już przywykła do pośpiesznej natury przyjaciółki.
— Nie ma pośpiechu. Nawet jeśli dotrzemy na czas, szlachetnie urodzone dziewczęta i tak pójdą pierwsze — powiedziała Ariella, podnosząc się i sięgając po laskę.
Znalazła ubrania, a jej blade palce przesunęły się po guzikach, gdy zapinała bluzkę.
Szła pewnym krokiem, gdy wychodziła z pokoju, doskonale znając układ sierocińca.
Zobaczyła, jak zielonkawy, człekokształtny blask aury jaśnieje, i wiedziała, że Mary ekscytuje się tym wielkim dniem.
Dla Arielli był to po prostu kolejny dzień. Miała nadzieję, że jej spokojne życie się nie zmieni.
Obiecała sobie, że po tym, jak w poprzednim życiu przeżyła wypadek z wybuchem, nigdy nie wróci do dawnego zawodu zabójczyni.
Była bardzo wdzięczna jakimkolwiek siłom, które to umożliwiły.
— Ja poprowadzę. Musimy się pospieszyć — powiedziała niespokojnie Mary, wyraźnie obawiając się, że jeśli Ariella nie przyspieszy, mogą przegapić wydarzenie.
Mary rozpaczliwie pragnęła zostać wybrana do odporności na smoczą energię. Alternatywa — dołączenie do żołnierzy w wojnie przeciw bestiom — przerażała ją. Miała nadzieję, że zostanie wybrana do odporności na smoczą energię. Nie chciała dołączać do żołnierzy w wojnie przeciw otchłannym bestiom.
Powietrze wypełniał stukot końskich kopyt i głośne targowanie się sprzedawców, a dźwięki i zapachy z różnych stron napływały do umysłu Arielli.
Czuła żywotność atmosfery. Różne kolory aur trzepotały wokół. Nawet trawa pod jej stopami je emitowała.
Nie przeszkadzała jej ślepota; jej dawny wzrok przynosił jej tylko ból i obojętność.
O ile w czymkolwiek tliło się życie, potrafiła dostrzec jego aurę — dobrą czy złą.
Zaciągnięto ją na plac, gdzie dziewczęta o różnych sylwetkach, rozmiarach i w różnym wieku zebrały się w szeregu, każda zdradzając inny stopień ekscytacji i nerwowości.
Dla jednych dzisiejszy dzień był punktem zwrotnym, dla innych — rozczarowaniem.
Przed królową ustawiono duży, szary kryształ; obok kryształu stał strażnik zamku i wzywał dziewczęta, by położyły na nim dłonie.
— Następna! — krzyknął strażnik do kolejnej osoby, gdy kryształ nie zareagował. Dziewczyna błagała, by pozwolono jej spróbować jeszcze raz, lecz siłą usunięto ją z placu.
Ten proces trwał dalej, aż przyszła ich kolej. Dłoń Mary zrobiła się wilgotna od potu, Ariella to wyczuła i poklepała ją uspokajająco po rękach.
– Jesteśmy następne. – W głosie Mary brzmiał szept. Ściskała dłoń Arielli tak mocno, jakby miała ją zaraz stracić.
– Ella, boję się, a co, jeśli… – Drżący głos Mary urwał się, stłumiony spojrzeniem strażnika.
Trzęsącymi się rękami położyła dłoń na krysztale i patrzyła, jak ten drży i brzęczy od energii.
– Zaliczona. Przejdź w lewo. – Płaski ton mężczyzny wyrwał Mary z odrętwienia; oczy jej się rozszerzyły, gdy oszołomiona przesunęła się w lewo.
Serce zadrżało jej z ekscytacji i niemal krzyknęła, ale pamiętając o okolicznościach, powstrzymała się, spoglądając nerwowo na Ellę.
Ella ze spokojem położyła dłoń, przekonana, że jej nie wybiorą, lecz ku jej szokowi kryształ zawibrował, przykuwając ją w miejscu.
– Zaliczona. Przejdź w lewo. – Mężczyzna powtórzył mechanicznie, nieświadomy chaosu w sercu Elli.
Podążyła za barwą aury Mary i ruszyła w jej stronę.
– Zaliczyłyśmy. O rany. To dla nas moment, który zmienia całe życie. – Mary wyszeptała podekscytowana i mocno przytuliła osłupiałą Ellę.
Ella czuła, że jej spokojne życie właśnie się skończyło.
Sześć lat później.
W rezydencji w stolicy Elyndoru czarnobiałowłosa kobieta wymachiwała białą laską.
Była cała spocona, a gdy uderzała laską, siła ruchu rozcinała powietrze świszczącym dźwiękiem.
Ariella ćwiczyła przez godzinę, z ciałem przesiąkniętym potem, zanim zawołała służącą, by przyniosła wodę do kąpieli.
Zanurzona w wodzie, przypomniała sobie, jak ją i Mary zabrano gdzieś w pośpiechu przez jakiegoś szlachcica pod pretekstem adopcji.
Miały wtedy czternaście lat, gdy obie zaliczyły test odporności na energię Smoka. Wtedy wepchnięto je w świat arystokracji i poznały prawdę.
Miały zostać wysłane do Smoczego Królestwa jako narzeczone. W zamian Smoki przekażą im kamienie many do walki z bestiami z Otchłani.
Jasna transakcja między ludźmi a smokami.
– Mam nadzieję, że uda mi się wyrzeźbić dla siebie spokojne życie, którego pragnę. – powiedziała na głos, a w jej tonie pobrzmiewała nadzieja.
– Ella! Skończyłaś już? Wchodzę. – Po pokoju poniósł się dystyngowany głos Mary, odmieniony przez upływ czasu.
Ariellę wyrwało to z rozmyślań.
– Chwileczkę. – Jej spokojny ton dotarł do Mary, która skrzywiła się, nie lubiąc czekać.
Jej wzrok powędrował ku wilczemu psu – pupilowi i przewodnikowi Elli.
White spojrzał na stojącą przed nim człowieczą postać i ziewnął, odsłaniając ostre kły, przez co Mary cofnęła się ze strachu.
Nienawidziła tu przychodzić, kiedy ten pies był w pobliżu.
– Ella. Rusz się, bo twój pies mnie zje. – W panice wyrzuciła z siebie te słowa, a jej spojrzenie spotkało się ze spojrzeniem psa.
Gdy zobaczyła, że Ella wychodzi, przez sekundę stała jak wryta, poruszona piękną, spokojną twarzą przyjaciółki. Czarno-białe włosy nadawały jej wyjątkowy wygląd, a wokół oczu spoczywała opaska.
Nawet jeśli Mary widywała Ellę każdego, doprawdy każdego dnia, wciąż poruszało ją jej nieziemskie piękno i cicha gracja.
Otrząsnęła się z zamyślenia i chwyciła Ellę za rękę, podczas gdy White zawarczał nisko.
– Musimy zrobić zakupy. Wiesz, że jutro jest ten dzień, kiedy wyruszamy do Smoczego Królestwa. – trajkotała bez końca, wyliczając rzeczy do kupienia.
Ella mogła jedynie się uśmiechnąć i iść za nią, czując się już psychicznie wyczerpana, zanim jeszcze zaczęły zakupy.
