Rozdział 2
Szły przez zatłoczone ulice, gdzie obok pędziły powozy i konie, a powietrze wypełniał zapach wypieków i gwar przechodniów.
Ich spojrzenia zatrzymały się na pięknej młodej damie o biało-czarnych włosach; dostrzegły koronkę owiniętą wokół jej oczu i psa, który ją prowadził. Na ich twarzach mignął wyraz litości.
Arielli nie poruszały emocje, które potrafiła dostrzec w ich aurach; wzięła głęboki oddech, rozkoszując się tym, że otaczają ją dźwięki i kolory.
– Ella, powinnyśmy kupić ten balsam. Powąchaj, czy nie pachnie jak kwiaty? – Mary zwróciła jej uwagę, podsuwając balsam pod nos, żeby go obwąchała.
Ariella powąchała i wyczuła, że zapach wcale nie jest tak dobry jak ten, który sama robiła. – Nie możemy. Wiesz, że książę Alaric dał nam bardzo napięty budżet. Nie kupiłyśmy jeszcze jedzenia ani innych niezbędnych rzeczy. – Jej spokojne słowa ostudziły emocje Mary jak kubeł zimnej wody.
Mary trochę posmutniała, ale wiedziała, że Ella ma rację. Spojrzała tęsknie na balsam i odłożyła go, pod niezadowolonym spojrzeniem sprzedawczyni.
Sprzedawczyni prychnęła w duchu; widziała parę pięknych, wysoko urodzonych dam i myślała, że będzie interes, nie wiedząc, że są zbyt biedne, by kupić choćby balsam.
Prychnęła głośno na ich oddalające się plecy, przez co Mary spłonęła ze wstydu. Ariella nie zareagowała szczególnie na niegrzeczność kobiety; pocieszyła przyjaciółkę.
– Mogę zrobić ci balsam pachnący lepiej niż tamten; musisz tylko zdobyć dla mnie swoje ulubione kwiaty i powiedzieć mi, jaki rodzaj chcesz – zaproponowała ciepło Ariella, a Mary spojrzała na nią podejrzliwie, nie wierząc, że mogłaby wykonać pracę wprawnego aptekarza.
– Daj spokój. Wiem, że próbujesz mnie pocieszyć. Nie zmuszaj się – powiedziała Mary lekkim tonem, zbywając prośbę machnięciem ręki.
– Chodźmy kupić jakieś spodnie. Słyszałam, jak córka księcia rozmawiała ze służącą, że teren jest trudny, pełen wzgórz i gór. Więc musimy zrezygnować z naszego zwykłego sposobu ubierania się – oznajmiła Mary spokojnie, ale jej twarz była maską bólu na myśl, że wszystkie jej suknie pójdą na marne. Z jej ust wyrwało się przygnębione westchnienie.
Ariella niemal uśmiechnęła się z radości, myśląc: „Wreszcie uwolnię się od tej przeklętej sukni”. Tęskniła za spodniami z poprzedniego życia; tutejsze suknie były tak krępujące, że zwykłe chodzenie stawało się męczącą udręką.
– Chodźmy. – W jej głosie ledwie dało się ukryć radość, gdy ponagliła Mary, by szła szybciej.
Krążyły po targu, a ich ręce były pełne kupionych rzeczy; słońce zachodziło, gdy wróciły do domu księcia.
Zanim zdążyły udać się do swoich kwater, zatrzymała je służąca.
– Jego Książęca Mość prosi o waszą obecność. – Ton dziewczyny był płaski, bez cienia szacunku. W jej myślach były tylko przybłędami, które przygarnięto, by pomogły lady Liorze w Smoczym Królestwie.
Wyraz twarzy Arielli stężał, lecz na zewnątrz pozostała spokojna. Ruszyła za służącą, czując, jak Mary się spina na wzmiankę o tym zboczonym lordzie.
Gdyby nie miały zostać wysłane jako smocze narzeczone, ten mężczyzna dobrałby się do nich już, gdy tylko skończyły osiemnaście lat. To jednak nie powstrzymywało go przed czynieniem wobec nich nieprzyjemnych, nachalnych aluzji.
Gdyby była dawną sobą, znalazłby swoją dolną połowę odciętą i podaną na talerzu.
Mogła jedynie powstrzymywać gniew; zaatakowanie go byłoby niekorzystne. Pozbawiona mocy przez ślepotę, z Mary u boku trudno byłoby jej przetrwać w tym świecie.
Wypuściła psa.
Dotarli do gabinetu; tym razem Ariella dostrzegła obok niego inną aurę i natychmiast wiedziała, kto to jest.
— Twoje skrzydła zdążyły stwardnieć, zanim raczyłaś mnie doczekać. Nie ukarzę cię za brak szacunku, bo jestem w bardzo dobrym nastroju. Siadaj.
Surowy, autorytarny ton wypełnił pomieszczenie, a Ariella po omacku szukała krzesła, podczas gdy Liora cicho chichotała pod swoimi bladymi palcami.
Specjalnie poprosiła służącą, żeby dosunęła krzesło do ściany; chciała patrzeć, jak Ariella robi z siebie pośmiewisko.
Ale straciła zainteresowanie, kiedy nie zobaczyła, by Ariella traciła panowanie nad sobą; stała za to z jakąś nieziemską aurą, przez co Liora poczuła, że jej litościwe zagrywki są poniżej niej.
Liora zmarszczyła brwi; spojrzała na Ariellę z zazdrością i odwróciła głowę. Mary otrząsnęła się ze strachu i przysunęła krzesło bliżej, żeby Ariella mogła usiąść.
Ariella skinęła jej wdzięcznie i usiadła powoli. Wzrok Alerica spoczywał na Arielli, gdy wchodziła do pokoju. Jego spojrzenie niemal rozbierało jej jedwabną suknię; w duchu potrząsnął głową, żałując.
Gdyby nie była jedną z wybranych, już by ją sobie przywłaszczył, bo kusiła go, ale nie śmiał ściągać na siebie smoczego gniewu.
Spoważniał.
— Jutro wyruszacie do smoczego królestwa.
Wpatrywał się w całą trójkę, upewniając się, że skupiają się na jego słowach, zanim ciągnął dalej.
— Ród Magsworth przez te wszystkie lata wylewał zasoby na wasz rozwój. Teraz czas, byście to spłaciły. Poślubicie wysoko postawionych Smoczych Lordów, jeśli nie samych królów. Ufam, że wszystkie się podporządkujecie.
Jego ambitne spojrzenie spoczęło na pięknych kobietach przed nim i był pewien ich sukcesu.
Widział już swój wzrost bogactwa i władzę, jaką zyska, gdy którejkolwiek z nich się powiedzie.
Ariella czuła, jak z jego ciemnozielonej aury kapie chciwość; było tak dlatego, że smok ustanowił zasadę, iż smoki, które poślubią damę, muszą wypłacić jej rodzinie ogromną część swojego majątku.
Smocze bogactwo było obiektem pożądania wśród szlachty w tym królestwie i poza nim, bo to, co smok gromadził przez całe życie, wystarczało, by nieskończoną liczbę razy kupić kraj najwyższej rangi.
Po zasobach, które smoki miały przywieźć zgodnie z ustaleniami, było to kolejne, na co czekały rodziny wybranych, nie dbając o to, czy ich córka przeżyje dość długo w tak surowym królestwie.
Ella przytakiwała, ale w myślach uważała inaczej. Gdy tylko wyjedzie do smoczego królestwa, odetnie się od wszystkiego, co wiąże ją z tą książęcą rodziną.
Skrzynia z całymi jej oszczędnościami ze sprzedaży maści wystarczy, by spłacić dług za wychowanie jej i Mary.
