Rozdział 3

– Ariello, droga. Mam do ciebie najwyższe zaufanie. Nie zawiedź mnie. – Alaric ujął jej delikatne, mlecznobiałe palce i łagodnie je potarł. Ellę zalała fala obrzydzenia i o mało nie odsunęła dłoni, gdy wreszcie ją puścił.

– Wszyscy możecie odejść – rozkazał Alaric; jego głos był surowy, kiedy patrzył, jak wychodzą. Gdy zostali sami, uniósł do nosa dłoń, którą jej dotykał, i wciągnął jej wyjątkowy, liliowy zapach z perwersyjnym uśmiechem.

Prowadzona laską i aurami kwiatów, Ariella wróciła do swoich komnat. Gdy weszła, zawołała do swojej osobistej służącej:

– Przynieś mi dwie miski wody, szybko!

W ciągu kilku minut miski postawiono przed nią. Natychmiast chwyciła mydło i zanurzyła dłonie w ciepłej wodzie, szorując dokładnie każdy palec, aż zrobiły się czerwone.

– Wylej to i przygotuj mi kąpiel – poleciła. – A potem idź do komnat lady Mary i przynieś rzeczy, które kupiłam. – Rozwiązała koronkową opaskę na oczach, a jej puste, lodowoniebieskie spojrzenie utkwiło przed siebie.

Czekając, aż kąpiel będzie gotowa, wyczuła obecność White’a; zaszczekał do niej i figlarnie otarł się bokiem o jej nogi.

Uśmiech rozjaśnił jej usta. Pochyliła się, wsunęła dłonie w jego sierść.

– Dobry chłopiec. Jesteś głodny? – pochwaliła go i pogłaskała.

Spojrzała w stronę psa i miała nadzieję, że jutro będzie mogła zabrać go ze sobą.

Jej dłonie, gładzące psie futro, znieruchomiały. Przypomniała sobie o swoim wspólniku i podniosła się.

Z dobrze znaną swobodą podeszła do łóżka, sięgnęła pod nie i wyjęła pudełko.

Dłonią powędrowała do szyi i wyciągnęła kółko z kluczami. Wyczuła otwór, wsunęła klucz do zamka i przekręciła, otwierając.

Z pudełka popłynęła złota poświata; w środku leżały chłodne monety oraz róg przypominający muszlę.

Podniosła róg, wsunęła palec w jego wydrążone wnętrze i wyczuła osadzony kamień many. Potarła muszlę, a ta rozbłysła światłem.

– Jutro wyjeżdżam i nie będę mogła prowadzić interesów. Za twoją rzetelność przez te wszystkie lata naszej współpracy zostawię ci dwie receptury mojego balsamu, mydła i olejków eterycznych. Jeśli nie będę mogła zabrać psa, pomóż mi się nim zaopiekować. Żegnaj. – Włożyła receptury do rogu, potarła go, a światło przygasło.

Ten muszlowy róg pochodził z powalonej otchłannej bestii; gdy umieści się w nim kamienie many, jego funkcją jest nagrywanie wypowiadanych do niego słów.

– White, chodź tu, chłopcze. – Zawołała psa, wsunęła muszlę do sakiewki, zawiązała ją na jego szyi i poklepała go po boku, by przekazał wiadomość.

White znał już trasę, robił to kilka razy. Wybiegł z rezydencji i zniknął w nocy, by dostarczyć wiadomość.

Ella uporządkowała wszystko i usiadła, przypominając sobie, że prosiła służącą o przyniesienie wody do kąpieli trzydzieści minut temu.

Zmarszczyła brwi, zastanawiając się, co ją zatrzymuje. Mogła tylko siedzieć i czekać.

Tymczasem służąca została zatrzymana przez Liorę. Kobieta uklękła na ziemi i spojrzała na córkę księcia z lękiem oraz zdezorientowaniem, że ją tu wezwano.

Liora bez pośpiechu upiła łyk herbaty i przyglądała się, jak służąca na podłodze żałośnie drży.

— Moja pani, w czym mogę pomóc? Muszę przygotować wodę do kąpieli dla Lady Arielli — wyjąkała pokojówka, a w jej głosie brzmiał strach.

— Hę? Jesteś oddana jej służbie. Jutro wyjeżdżamy i zostaniesz bez pracy. A gdybym powiedziała ci, że mogę odmienić twoje życie na zawsze, dać ci więcej bogactwa, niż kiedykolwiek śniłaś? O ile zrobisz dla mnie jedną drobną rzecz. Co to by było? — Jej łagodny ton szeptał niczym diabelska pokusa, kusząc kobietę, by dała się wciągnąć.

Kobieta osłupiała na te słowa, dopiero teraz uświadamiając sobie, że jeśli Lady Ariella wyjedzie, ona straci pracę — jak wtedy odłoży pieniądze na ślub córki albo na edukację syna?

Słowa „bogactwo na resztę życia” pojawiły się w jej głowie, a w sercu błysnęła chciwość. „To tylko drobiazg, nie muszę się aż tak martwić”.

Jej spojrzenie stwardniało i wpatrzyła się w Liorę.

— Moja pani, co mam dla pani zrobić? — zapytała uległym tonem.

Po ustach Liory przemknął mroczny uśmiech, od którego kobiecie klęczącej na ziemi przeszły ciarki.

— Doskonale. To nic wielkiego.

Liora powiedziała kobiecie, co ma zrobić, a tej rozszerzyły się oczy; strach narastał w jej sercu, gdy patrzyła na piękną kobietę przed sobą.

Wręczono jej fiolkę wypełnioną czarną cieczą. Liora patrzyła, jak kobieta odchodzi, po czym zawołała swojego strażnika.

— Idź za nią. Gdy skończy zadanie… wiesz, co zrobić. — Jej ton był lodowaty, a gest jasno dawał do zrozumienia, by poderżnąć tamtej gardło.

Służąca łudziła się, że będzie mogła cieszyć się bogactwem. „Co za urojony robak”.

Strażnik skłonił się i zniknął w powietrzu. Liora uniosła filiżankę herbaty, a na jej ustach pojawił się zadowolony uśmiech.

Kobieta wróciła, a serce waliło jej w piersi; dłoń trzymająca fiolkę drżała, lecz ściskała ją mocno. „Moja pani, nie obwiniaj mnie. Muszę wykarmić rodzinę”. Z tą myślą jej kroki stały się pewniejsze.

— Co cię zatrzymało? — zapytała Ariella spokojnie, nie okazując złości, ale służąca poczuła się nieswojo od samego pytania.

— Moja pani, kuchnia opóźniła mnie z gorącą wodą — skłamała; jej głos zadrżał lekko, lecz Ariella natychmiast to wychwyciła.

Wpatrzyła się w aurę kobiety i zobaczyła, że błękit wokół niej ma ledwie dostrzegalną domieszkę czerwieni. Serce Arielli opadło na to odkrycie, a jej dłonie mocniej zacisnęły się na lasce.

— Moja pani, pójdę przygotować pani kąpiel — powiedziała kobieta i szybko wyszła, czując się niekomfortowo pod pustym spojrzeniem Arielli.

Podświadomie miała wrażenie, że jej mroczne myśli zostały przed Ariellą obnażone, i nie wiedziała, na ile to wrażenie jest prawdziwe.

„Dlaczego moja służąca żywi wobec mnie złe zamiary?” — pomyślała Ariella, czując dezorientację i rozczarowanie. Chciała nagrodzić tę kobietę za wszystkie lata służby. Dlaczego nie wytrzymała jeszcze trochę?

„Ludzie”. Z jej ust wyrwało się smutne westchnienie, lecz przez serce przemknął chłód.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział