Rozdział 5
Powóz z kobietami pędził szybko w stronę zamku, a grzmot końskich kopyt niósł się echem, gdy galopowały do celu.
Po przyjeździe powozy zaparkowano, a kobiety zeszły na ziemię i natychmiast wprowadzono je do zamku, gdzie czekały smoki.
Powietrze przesycały napięcie, nerwy i strach, gdy damy stawały twarzą w twarz z niepewną przyszłością, szepcząc między sobą, kiedy kazano im czekać.
Ponad dwieście zebranych kobiet ucichło, gdy zobaczyły, że ich księżniczka również dołącza do szeregu.
— Ella, tak się denerwuję — szepnęła Mary do ucha Arielli, a jej głos lekko drżał. Zawsze czekała na ten dzień, lecz teraz, gdy wreszcie nadszedł, stawała się coraz bardziej nerwowa i przerażona nieznanym.
Ariella nie znalazła słów, by ukoić strach Mary; ona także nie była pewna ich przyszłości, choć mimo swej nieziemskości zachowywała zwyczajny spokój.
Liora od razu odeszła do swoich wysoko urodzonych przyjaciół; w tłumie dało się wyczuć subtelny podział klasowy. Szlachta trzymała się z jednej strony, a kupcy i pospólstwo tworzyli drugą grupę.
Nagle szepty ucichły i Ariella dostrzegła trzy płonące aury; miały w sobie taką intensywność, że wystąpił na niej zimny pot. Pozostali widzieli jedynie trzech wysokich, przystojnych mężczyzn. Dziewczęta rumieniły się na widok ich nagich torsów; szli w milczącej mocy niebezpiecznych drapieżników.
Aura trzech mężczyzn złagodniała, nie chcąc przestraszyć narzeczonych. W ich krainie kobiety były skarbem; żaden smok, czy to szlachetny, czy zwyczajny, nie okazałby im braku szacunku. Byli głowami rodzin każdej smoczej triady.
— Narzeczone, nazywamy się triada: Hunter, Grey i Damien. Będziemy waszą eskortą do smoczego królestwa — przedstawił się mężczyzna o szarych oczach, przedstawiając siebie i swoją triadę.
Jego głęboki, spokojny głos rozszedł się po sali, sprawiając, że część dziewcząt się zarumieniła, a po kręgosłupach przebiegły im dreszcze. — Ale najpierw musimy przejść przez test jeszcze raz. Wybaczcie.
Zanim damy zdołały zrozumieć, co ma na myśli, trzy smoki uwolniły swój smoczy oddech, zalewając salę potężną energią, która brzęczała w powietrzu. Gdyby znajdowali się tu jacykolwiek mężczyźni lub kobiety bez odporności na smoczą energię, krwawiliby obficie ze wszystkich zmysłów, a w najgorszym wypadku umarliby.
Ariella patrzyła, jak ich aury formują się w ogromne bestie, wypełniające wszystko dookoła, i zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc sensu ich działania; w tej samej chwili, gdy aura została uwolniona, cofnęła się. Powietrze stało się lżejsze, a trzej mężczyźni z ulgą stwierdzili, że żadna z narzeczonych nie zareagowała na ich smoczy oddech.
— Wszystkie zdałyście. Wyruszamy teraz; droga jest daleka — poinformował narzeczone Grey, głowa ich triady. Skinął, by wyszły za nim na zewnątrz. Ariella była wdzięczna, że w ostatniej chwili oddała swojego psa, bo inaczej mógłby zginąć. Jej czarna, ślepa laska stukała o posadzkę, gdy podążała za tłumem. Hunter zauważył, że jest niewidoma, i trzymał się kilka stóp od niej, gotów pomóc, gdyby tego potrzebowała.
Mary zapomniała o przyjaciółce; porwana przez tłum kobiet kierujących się na zewnątrz, Ariella musiała iść na końcu, nie chcąc utknąć w ścisku.
Kiedy wyszła, poczuła, jak powietrze zamarza, i dostrzegła w aurach kobiet przebłyski strachu, co ją zdezorientowało, dopóki jej wzrok nie padł na ogromną aurę uformowaną na kształt szponiastego potwora.
Z ust niektórych kobiet wyrwały się przerażone piski; nie mogły uwierzyć, że będą musiały wspiąć się na grzbiet tej bestii, by wrócić do smoczego królestwa. Część reagowała przesadnie i mdlała, osuwając się bezwładnie.
— Wybaczcie, panny młode. Przysięgamy na smocze serce, że nie skrzywdzimy was nawet o włos. To nasza prawdziwa postać — powiedział Hunter łagodnym tonem, próbując ukoić ich lęk. U niektórych to zadziałało, ale ich ciała wciąż drżały, gdy pomagano im wejść na smoczą postać Grey’a.
Kilka odważniejszych z ciekawością przesunęło dłoń po łuskach i natychmiast ją cofnęło, czując bijący od nich chłód. Inne zaciskały powieki, a te, które zemdlały, ułożono delikatnie.
Smok był tak ogromny, że mieścił dwieście kobiet, i jeszcze zostawało sporo miejsca. Grey wypuścił z pyska potężną, niewidzialną smoczą energię, która okryła kobiety na jego grzbiecie; utworzyła wokół nich niewidzialną kopułę, pewnie chroniącą przed wiatrem i latającymi stworzeniami.
Na grzbiecie smoka Damiena ułożono ich rzeczy. Tylko Hunter nie miał na swoim niczego. Uderzyli skrzydłami, wzbijając wszędzie piasek i pył; trzy smoki wzniosły się w niebo, a niektóre kobiety poruszyły się, wychyliły i patrzyły w dół, jak ich królestwo maleje z takiej wysokości.
Mary wreszcie dostrzegła Ariellę i z lękiem podeszła do niej; serce Mary dudniło jej w piersi, a wyobraźnia szalała. Widziała oczami duszy, jak wszystkie spadają z nieba prosto w dół, więc potrząsnęła głową i szybko zacisnęła powieki, by wyrzucić te okropne myśli z głowy.
— Ella, w tej chwili ci zazdroszczę — rzuciła Mary beztrosko, przekonana, że jej przyjaciółka nie widzi ogromnego smoka ani tej przerażającej wysokości. Nie wiedziała, że serce Arielli było przesiąknięte szczęściem, gdy oglądała z bliska aurę chmur. Widziała unoszący się obok błękitny dym i patrzyła na niego z radością, wyciągając ręce, by dotknąć jednej z tych smug, ale nie mogła — były zbyt daleko, choć wydawały się bliższe, a kopuła wokół nich czyniła to niemożliwym.
Cofnęła dłonie z rozczarowaniem, po czym zwróciła się do Mary.
— Jak wygląda smocze królestwo?
Mary mruknęła pod nosem, jakby się zastanawiała, po czym zaczęła częstować Ariellę swoim absurdalnym pomysłem:
— Może mieszkają w chmurach, wyobraź sobie, że wszędzie jest biało… albo żyją w morzu—
Ariella westchnęła bezradnie.
— Przestań z tymi dzikimi pomysłami; jak dotrzemy na miejsce, sama się dowiesz. — Nie mogła się powstrzymać i przerwała Mary, zanim ta stwierdzi, że mieszkają na księżycu.
Selina, trzecia księżniczka królestwa Elyndoru, spojrzała na swoje rywalki jadące razem z nią i wcale nie czuła presji. Większą presję wywierałyby na niej inne księżniczki z pozostałych królestw. Jej ojciec zdobył informacje z pierwszej ręki od Smoków: ich królowie mieli w tym roku wybrać pannę młodą. „Muszę zostać ich królową” — pomyślała, a jej oczy wypełniły się ambicją i determinacją.
— Wasza Wysokość, czy ma pani pojęcie, dokąd lecimy? — zapytała cicho brązowowłosa kobieta, licząc, że księżniczka może coś wiedzieć.
Selina zwróciła się do niej ze spokojnym, łagodnym uśmiechem.
— Ja też nie wiem. Jestem równie bezradna jak ty.
Jej delikatny głos popłynął do uszu innych, którzy ukradkiem przysłuchiwali się rozmowie.
