Rozdział 6
Pozostałe damy w duchu westchnęły z rozczarowania i mogły jedynie cierpliwie czekać. Mijały godziny, gdy przelatywali nad bezkresnymi oceanami i krajobrazami; w pewnym momencie część kobiet zachwycała się widokami, a część, znudzona, zasnęła.
Ariella cieszyła się barwami wokół siebie; leżała oparta o smoczą łuskę, przesuwając palcami po jej gładkiej, ciepłej powierzchni, a jej umysł składał w całość obraz kolorów ich aury, zamiast ich fizycznej postaci. Leżała tak nieruchomo, że Grey ledwie zauważał, że się porusza.
Nagle głęboki ryk przerwał ciszę i wszyscy usiedli, rozglądając się niespokojnie. Chwilę później przechylili się na bok, przelatując przez coś, co wyglądało jak wejście w formie cienkiej, migoczącej błony.
Gdy je przekroczyli, smoki się wyprostowały, a powietrze wypełniły westchnienia zachwytu, bo przed nimi rozwinęły się zapierające dech w piersiach widoki, sprawiając, że zapomnieli o wcześniejszym strachu.
Widzieli ogromne góry rozsiane po całym królestwie, rozległy las pełen dzikich zwierząt, ciągnący się milami bez końca.
Kiedy przelatywali dalej, dostrzegli duże miasto; widzieli przechodzących ludzi, niektórych mężczyzn z nagimi torsami, innych z futrem zwierząt okrywającym klatkę piersiową.
Zlecieli niżej i mogli już zobaczyć tętniące życiem miasto, pełne kobiet w towarzystwie wysokich mężczyzn. Smok wylądował przed miastem.
Ariella nie była gotowa na uderzenie feerii kolorowych aur i musiała zasłonić oczy koronkową opaską, inaczej pogubiłaby się i zaczęłyby ją dręczyć bóle głowy.
— Witajcie w królestwie Dakkron — powiedział Hunter, który wrócił do ludzkiej postaci i przedstawił im miasto.
Kiedy pomagano im zejść, niektóre kobiety w mieście spojrzały w ich stronę i uśmiechnęły się promiennie na widok kolejnej grupy kobiet.
Tutaj traktowano je bardzo dobrze; świadczyły o tym zdrowe cery i uśmiechnięte oczy.
— To miasto jest zbudowane dla kobiet. Możecie prowadzić interes, jeśli chcecie, i tutaj będziecie mieszkać, zanim wybierzecie mężów w triadzie albo okaże się, że wasza aura jest kompatybilna z aurą szlachty — wyjaśniał Damien, gdy prowadzono je pod strażą w stronę placu.
Damy nadstawiały uszu, słuchając jego słów, podczas gdy ich oczy chłonęły miasto, które z widoku z wysokości wydawało się dziesięć razy większe od ich królestwa.
Patrzyły, jak niektóre kobiety otacza trzech mężczyzn, jak są delikatnie strzeżone i otaczane troską, gdy wsiadają na konia.
Nawet kobiety w ciąży chodziły w towarzystwie mężów, a ci kupowali wszystko, czego żona zapragnęła, a nawet podtrzymywali ją czule podczas spaceru — i ich obraz świata zaczął się zmieniać.
W ich królestwie kobiety były użyteczne tylko wtedy, gdy można je było wydać za mąż dla powiązań albo gdy mogły urodzić dziedzica, więc widząc, jak traktuje się tu kobiety, były wstrząśnięte i pełne niedowierzania.
Ariella ruszyła naprzód z pomocą Mary, a Mary szeptała podekscytowana o wszystkim, co zobaczyła:
— O rany, to jak kraina z baśni dla kobiet! Właśnie widziałam, jak jedna kobieta zawołała do męża, żeby poniósł to, co kupili.
Zatrzymali się przed dużym placem, a do przodu wyszła kobieta; była młoda, ale w sposobie, w jaki się poruszała, było coś z dawnej mądrości.
– Babciu Ruth, panny młode już są – zwrócił się do młodej kobiety Damien z szacunkiem. Nie dajcie się zwieść jej młodej twarzy; miała ponad sto lat. Jedna z pierwszych panien młodych poślubionych smokom.
Ale kobiety o tym nie wiedziały i uznały ten sposób zwracania się za dziwny.
– Witajcie, moje kochane dzieci. Mam nadzieję, że podróż tutaj nie była dla was ciężka ani przerażająca. Wiem, że ci chłopcy potrafią być brutalni, kiedy mają się opiekować damami – powiedziała łagodnym, kojącym tonem, a jednak budziła respekt.
Zebrane kobiety miały wrażenie, że rozmawiają ze starszą osobą, ale jej młoda twarz je myliła; żadna z nich nie odważyła się jednak okazać braku szacunku.
– Każda z was dostanie skrzynkę z losami, żeby wylosować tymczasowy dom; jedzenie i wodę będą podawać młode smoki. Każdej z was zostanie przydzielona młoda triada, która pomoże wam w obowiązkach albo w innych sprawach, dopóki nie wyjdziecie za mąż i nie zechcecie ich zwolnić – oznajmiła. Gdy jej słowa poniosły się po tłumie kobiet, na środek placu przyniesiono drewniane pudełko, z którego miały losować.
Rozległ się szelest kroków, gdy podchodziły do skrzynki; każda kobieta wkładała do środka dłoń i wyciągała drewnianą kartę z zapisanym numerem.
Ariella postukiwała laską o ziemię, idąc do skrzynki. Jej laska uderzyła w pudełko i dziewczyna się zatrzymała.
Ruth spojrzała na piękną niewidomą dziewczynę, poczuła dla niej współczucie i postanowiła otoczyć ją szczególną opieką, zanim zostanie oddana swoim mężom.
Ariella, nieświadoma tych myśli, podniosła drewnianą kartę i odsunęła się, robiąc miejsce następnej osobie.
Niektóre kobiety, zauważywszy jej ślepotę, poczuły ulgę – gdyby nie ta „wada”, jej uroda mogłaby przyćmić ich własną. Nawet Selina w głębi serca odczuła ulgę.
Kiedy skończyły losować, usłyszały zbliżające się kroki i spojrzały w bok, widząc nastoletnich chłopców idących w ich stronę.
Poruszali się trójkami i zatrzymali przed nimi.
– Panny młode, to wasi pomocnicy; jeśli będziecie czegoś potrzebować ode mnie, powiedzcie im, żeby się ze mną skontaktowali – wyjaśniła Ruth, widząc ich konsternację.
Dała chłopcom znak, by podeszli, a kilka odważniejszych kobiet wybrało tych, którzy wpadli im w oko.
Ariella w końcu zdjęła opaskę z oczu, już przyzwyczajona do barw aur; zwróciła się ku aurom młodych chłopców i wybrała tych, których otaczała łagodna poświata.
– Chcecie mi służyć? – zapytała Ariella spokojnie, upewniając się, że są świadomi jej utraty wzroku.
Trzech z nich spojrzało na stojącą przed nimi łagodną, piękną kobietę, której oczy były pozbawione światła, i wymieniło spojrzenia, po czym skinęli głowami, lecz pamiętając, że nie widzi, ten stojący pośrodku odpowiedział w ich imieniu:
– Jesteśmy gotowi. Mam na imię Aiden. To moja triada: Kalian i Asher – przedstawił ich żywym, młodzieńczym głosem, a wyraz twarzy Arielli nieco złagodniał.
– Proszę, niech pani pokaże kartę, żebym mógł zaprowadzić panią do nowego domu – wtrącił Kalian, a Ariella wyciągnęła w jego stronę ręce.
