Rozdział 114

Perspektywa Gunnara

— Mamo, proszę, pomóż mu!

Głos Cadena niósł się gdzieś nade mną, głośny i rozpaczliwy.

Ledwo byłem w stanie skupić się na słowach.

Ból w środku mojego ciała narastał z każdą sekundą i miałem wrażenie, jakby coś pod żebrami skręcało się dziko, jak w imadle.

Dłońmi ścis...