152: Nawet raz.

Punkt widzenia: Bastian

Drzewo miało cztery ściany i sufit, który był kłamstwem, a ja zacząłem mówić do nich wszystkich, bo alternatywą było słuchanie własnego pulsu, który odliczał godziny, odkąd Mara zniknęła.

— Bane — powiedziałem do skrzynki z puszkami, krążąc tam i z powrotem po trzech krokac...

Zaloguj się i kontynuuj czytanie