Rozdział 2
Klimatyzacja w samochodzie działała na pełnych obrotach.
Smukłe palce Charlotte mknęły po klawiaturze z zawrotną prędkością.
Na ekranie komputera w szaleńczym tempie przewijały się niezliczone linijki kodu. Ciągi zielonych znaków odbijały się w jej chłodnych oczach, niosąc w sobie nutę swobodnej obojętności.
W tej chwili jej obecność przytłaczała.
Gdyby ktoś zobaczył tę scenę, szczęka opadłaby mu z wrażenia!
Słynny haker numer jeden, „Zero”, okazywał się nastoletnią dziewczyną!
— Szefowo.
W słuchawce Bluetooth odezwał się głos. — Henry tam szaleje, pociąga za wszystkie sznurki, próbuje się wszędzie podpiąć, żeby nawiązać kontakt z rodziną Harrisów.
Czerwone usta Charlotte uniosły się lekko, a w jej oczach mignęło rozbawienie.
Chce się wspiąć po drabinie towarzyskiej?
Niech sobie pomarzy.
— Słyszałem, że żeby wżenić Chloe w rodzinę Harrisów, dorzucił nawet posag, który miał być twój. — W tonie podwładnego brzmiało oburzenie. — Po prostu tak wyjedziemy? To nie będzie dla nich zbyt łatwe?
Zbyt łatwe?
Charlotte przerwała to, co robiła; w jej pięknych oczach pojawiła się drwina.
— Skoro zerwaliśmy więzi, wypada wysłać prezent na pożegnanie.
W następnej sekundzie jej smukły palec mocno nacisnął klawisz Enter.
Na ekranie pojawił się czerwony wykrzyknik, a zaraz potem pasek postępu, który natychmiast dobił do 100%.
— Ta umowa na dziesięć milionów dolarów, którą Johnson Group właśnie domknęła… nie sądzę, żeby powinna dalej istnieć.
W tym samym czasie.
W rezydencji Johnsonów zapanował chaos.
Henry snuł marzenia o tym, jak dzięki rodzinie Harrisów dojdzie do sukcesu, gdy nagle zadzwonił telefon.
— Panie Johnson! Źle się dzieje! System firmy nagle się wysypał, wszystkie dane przepadły! A ten kontrakt na dziesięć milionów, który dopiero co podpisaliśmy… też nie możemy go znaleźć!
— Co?!
Henry zerwał się z miejsca, twarz w jednej chwili mu pobladła, a telefon z brzękiem upadł na podłogę.
Ten kontrakt był kluczowy. Jeśli nie uda się go odnaleźć, rodzina Johnsonów nie tylko najpewniej zbankrutuje, ale jeszcze zostanie z ogromnymi długami!
— Jak to możliwe… Szybko! Niech dział techniczny to naprawi!
Wnętrze Rolls-Royce’a.
Charlotte zamknęła laptopa, a jej wyraz twarzy wciąż pozostawał leniwy i odprężony. Wraz z tym, jak jej umiejętności hakerskie stawały się coraz lepsze, odkrywała coraz więcej rzeczy.
Dopiero w zeszłym roku dowiedziała się, że Henry pierwotnie podczepił się pod rodzinę Langleyów, a jej biologiczna matka, Victoria, rzeczywiście dała się Henry’emu oszukać.
Jednak nieoczekiwanie Langleyowie patrzyli na Henry’ego z góry, więc gdy Victoria zaszła w ciążę, postanowili zmusić ją, by odeszła od Henry’ego, ale dziecko zostawiła. W końcu rodzina Langleyów była bogata i wpływowa — wychowanie dziecka nie stanowiło żadnego problemu.
Ale po tym, jak go porzucono, Henry oszalał. Posunął się aż do porwania jej, kiedy była jeszcze niemowlęciem, a potem znalazł Susan, by ją poślubić. Żeby Susan uwierzyła, że to jej biologiczne dziecko, ułożył wręcz idealne kłamstwo.
Do dziś Susan nie wiedziała, że jej pierwsze dziecko urodziło się martwe.
A ona była dzieckiem Henry’ego i Victorii, jedyną spadkobierczynią tajemniczej rodziny Langleyów.
Henry wychowywał ją anonimowo na wsi jak kartę przetargową, czekając na dzień, w którym będzie mógł użyć jej, by zagrozić rodzinie Langleyów. Trwało to osiemnaście lat.
Ten obleśny ojciec naprawdę myśli, że trzyma wszystkie karty, co?
A teraz jego atut przepadł.
Rodzina Johnsonów powinna za to zapłacić.
– Szefie, przed nami dzielnica Gold Valley.
Samochód powoli wjechał do najbardziej tajemniczej, luksusowej strefy rezydencjalnej Imperial City.
Posiadłości w dzielnicy Gold Valley w szczególności nie dało się kupić samymi pieniędzmi – tylko ludzie o najwyższej władzy i wpływach mieli prawo tam mieszkać.
Po latach starań rodzina Langley odnalazła ją krótko po tym, jak w zeszłym roku odkryła swoją prawdziwą tożsamość.
Rezydencja tutaj była prezentem powitalnym od Victorii.
Choć Victoria i Charlotte nigdy się nie spotkały, ten gest rzeczywiście był hojny.
Drzwi samochodu się otworzyły. Lokaj, który od dawna czekał przy bramie, szybko podszedł i ukłonił się pod kątem dziewięćdziesięciu stopni.
– Panno Johnson, wreszcie pani wróciła.
Charlotte wsunęła jedną dłoń do kieszeni i odpowiedziała swobodnie.
Gold Valley Manor było pełne wolnostojących rezydencji. Kiedy weszła do ogrodu, jej wzrok padł na fortepian przykryty pokrowcem przeciwkurzowym.
– Ten fortepian jest zepsuty?
Lokaj pospiesznie wyjaśnił:
– Tak. To osiemnastowieczny antyk. Ostatnio klawisze zaczęły szwankować i kilku międzynarodowych mistrzów próbowało, ale nie zdołali go naprawić...
Nie zdołali naprawić?
Charlotte podeszła, uniosła pokrowiec i od niechcenia nacisnęła klawisz.
Rzeczywiście – dźwięk zabrzmiał głucho.
– Przynieś mi narzędzia.
Lokaj zesztywniał.
– Zamierza pani naprawić fortepian?
To był bezcenny antyk!
Jeśli coś by się uszkodziło...
Ale widząc pewny wyraz twarzy Charlotte, przełknął słowa, które cisnęły mu się na usta, i szybko kazał administracji osiedla przynieść skrzynkę z narzędziami.
Charlotte usiadła na stołku i sprawnie zdjęła pokrywę fortepianu.
W mniej niż dziesięć minut rozmontowała i złożyła z powrotem skomplikowany mechanizm w jego wnętrzu.
Lokaj patrzył oszołomiony.
To...
Panna Johnson potrafi też naprawiać fortepiany?!
Nawet ci międzynarodowi mistrzowie potrzebowaliby kilku dni skrupulatnej pracy, żeby naprawić ten instrument!
A ona skończyła w parę minut?
– Gotowe.
Charlotte włożyła na miejsce ostatnią część, po czym położyła dziesięć palców na klawiszach.
W następnej sekundzie popłynęła gładka, potężna muzyka fortepianowa.
Lokaj oniemiał.
Ten poziom...
Był nawet bardziej imponujący niż wykonania, których słuchał w Carnegie Hall!
W tym samym czasie.
W wolnostojącej rezydencji niedaleko jej domu.
Edward Harris, który półleżał w bujanym fotelu z zamkniętymi oczami, nagle je otworzył.
– Ta gra na fortepianie...
Podniósł się podekscytowany.
– Ten utwór, „Destiny” – ktoś naprawdę potrafi zagrać go tak perfekcyjnie! Nawet lepiej niż sam kompozytor!
Nie tylko rytm był idealny, ale emocje zawarte w muzyce przyprawiły go o gęsią skórkę!
– Szybko! Wywieźcie mnie na zewnątrz, chcę zobaczyć!
Edward był absolutnym fanatykiem fortepianu, od lat szukającym bratniej duszy.
Nie spodziewał się, że usłyszy tu tak niebiańską muzykę!
Czyżby przyjechał jakiś wycofany mistrz?
Kiedy Edward w pośpiechu dotarł do ogrodu, muzyka już ucichła.
A osoba, która ją grała, zniknęła wraz z nią.
Edward zmarszczył brwi, ogarnięty skrajnym niepokojem. Jak mógł spóźnić się o ten jeden krok!
