Rozdział 3

W rezydencji lokaj podał jej szklankę wody.

– Właśnie wróciłaś. Może pójdziesz na górę i chwilę odpoczniesz?

Charlotte wzięła ją i odparła beznamiętnie:

– Dobrze.

– I jeszcze… – Lokaj zawahał się. – Rodzina Langleyów przekazała wiadomość z pytaniem, kiedy byłoby dla nich dogodnie urządzić dla pani przyjęcie powitalne. Pan Thomas Langley i kilku starszych nie może się doczekać spotkania, a pani mama… bardzo za panią tęskni.

Dłoń Charlotte znieruchomiała w połowie łyku.

Rodzina Langleyów była rzeczywiście tajemniczym i potężnym klanem.

W porównaniu z nastawieniem rodziny Johnsonów, która chciała wycisnąć z niej ostatnią kroplę krwi, ostrożne podejście Langleyów było o wiele bardziej komfortowe.

– Nie ma pośpiechu. – Charlotte odstawiła szklankę. – Pojutrze rodzina Johnsonów urządza przyjęcie zaręczynowe. Muszę pójść i wręczyć duży prezent.

Skoro zerwali więzi, to niech będzie to definitywne.

Z Chloe jeszcze nie wyrównała rachunków za opublikowanie jej rękopisu.

– Ustalcie przyjęcie powitalne na ten weekend.

– Tak. – Lokaj odetchnął z ulgą. Byle Charlotte była gotowa się z nimi spotkać, to już wystarczało.

O czternastej Charlotte przebrała się i wyszła.

Biały T-shirt i bojówki, czapka z daszkiem naciągnięta nisko, tak że widać było tylko jej podbródek.

Nie poprosiła kierowcy, żeby ją zawiózł; zamiast tego wzięła taksówkę do centrum handlowego w śródmieściu.

To było najbardziej ekskluzywne luksusowe centrum zakupowe w Imperial City i jedna z nieruchomości zapisanych na jej nazwisko.

Charlotte dopiero dotarła do działu jubilerskiego na drugim piętrze, gdy rozległ się znajomy głos.

– Ojej, kogo my tu mamy? Czy to nie ten bezpański kundel, którego właśnie wykopali z domu?

Jakiż to wąski świat, że wrogowie wpadają na siebie na tej samej drodze.

Charlotte lekko przystanęła i uniosła wzrok.

Niedaleko Susan trzymała Chloe pod ramię i patrzyła na Charlotte z czystą pogardą.

Dziś Chloe miała na sobie suknię haute couture od Vesante, perfekcyjny makijaż i przymierzała naszyjnik.

Charlotte rozpoznała go natychmiast – zeszłoroczne dzieło Queen, „Galaxy”. Ale…

Jej spojrzenie zatrzymało się na naszyjniku na sekundę, a na ustach zagrał jej uśmiech.

– Co? Wyrzucili cię z rodziny Johnsonów i nie stać cię nawet na jedzenie? Przyszłaś tu żerować na klimatyzacji? – Susan zmierzyła Charlotte od góry do dołu, a gdy zobaczyła jej tani strój, obrzydzenie w jej oczach tylko się pogłębiło. – Jakim prawem ktoś taki jak ty w ogóle tu wchodzi? Wynoś się!

Na samą myśl, że Charlotte jest jej biologiczną córką, krew w niej wrzała od bezimiennej złości.

Taka pospolita. Jak ona mogła urodzić coś takiego?

Chloe pociągnęła Susan za rękaw, mówiąc miękko i słabo:

– Mamo, nie mów tak do Charlotte… Ona pewnie tylko chce zobaczyć, jak tu jest… W końcu dorastała na wsi i nawet nie widziała centrum handlowego takiego jak to…

Mówiąc to, celowo wypięła pierś i dotknęła naszyjnika na szyi.

– Charlotte, nie uważasz, że ten naszyjnik jest piękny? To limitowana edycja zaprojektowana przez mistrzynię Queen! Kosztuje pięćset tysięcy! Mama powiedziała, że kupi mi go jako prezent zaręczynowy…

Sprzedawczyni stojąca obok wyglądała na zakłopotaną; chciała coś powiedzieć, ale się powstrzymywała.

To była wysokiej jakości podróbka używana do ekspozycji!

– Pani Johnson, właściwie ten naszyjnik… – zaczęła wyjaśniać.

Ale Charlotte nagle cicho się roześmiała.

– Pięćset tysięcy? – Uniosła brew, a jej spojrzenie spoczęło na próżnej twarzy Chloe. – Naprawdę do ciebie pasuje.

Podróbki pasują do śmieci.

Idealna para.

Chloe nie wyłapała drugiego dna, sądząc, że Charlotte po prostu jej zazdrości.

W następnej chwili uniosła dumnie podbródek.

– Oczywiście! Benjamin powiedział, że tylko projekty Queen są mnie godne! Nie to, co niektórzy, którzy przez całe życie nie będą mieli okazji nosić tak drogiej biżuterii!

– Naprawdę? – Charlotte wsunęła ręce do kieszeni, a w jej głosie pobrzmiewało leniwe rozbawienie. – Skoro tak ci się podoba, to je kup. A może chodzi o to, że… rodzina Johnsonów nie jest w stanie wyłożyć teraz nawet pięciuset tysięcy?

Te słowa trafiły Susan dokładnie tam, gdzie bolało.

Rano stracili kontrakt warty dziesięć milionów dolarów, a płynność finansowa faktycznie była trochę napięta.

Ale przy tej nędznej dziewczynie absolutnie nie mogła stracić twarzy!

– Kto powiedział, że nas nie stać?! – Susan wyciągnęła z torebki kartę i trzasnęła nią o ladę. – Zapakować! Obciążyć kartę!

Sprzedawczyni wpadła w panikę.

Jeśli to sprzedadzą, a potem wyjdzie na jaw, że to podróbka, nie skończy się na zwrocie – ucierpi reputacja całego centrum handlowego!

– Pani Johnson, to nie… – Sprzedawczyni pociła się ze zdenerwowania.

– Co? Boisz się, że na mojej karcie nie ma pieniędzy? – Susan zmierzyła ją wściekłym spojrzeniem. – Obciąż ją! Na co się tak guzdrzesz?!

Charlotte stała z boku, uznając tę scenę za jeszcze bardziej ironiczną.

Między palcami trzymała czarną kartę i od niechcenia pokazała ją sprzedawczyni.

Czarna, złota, najwyższa karta.

Na całym świecie było ich tylko dziesięć.

I była też dowodem, że jej posiadacz jest ukrytym właścicielem tego centrum handlowego.

Sprzedawczyni spojrzała na tę zwyczajnie ubraną dziewczynę z niedowierzaniem.

To ona była szefową?!

Charlotte lekko skinęła głową, a jej oczy dały jasny sygnał: Sprzedaj jej.

Sprzedawczyni była bystra i natychmiast zrozumiała, o co chodzi.

Wzięła głęboki oddech i od razu przybrała profesjonalny uśmiech. – Oczywiście. Skoro pani Johnson tak bardzo się podoba, to dla nas zaszczyt. Już pakuję.

Skoro ktoś chce wydać pięćset tysięcy na szklaną podróbkę, biorąc ją za skarb, to czemu nie?

A poza tym to polecenie szefowej – nawet gdyby niebo miało się zwalić, szefowa się tym zajmie.

– No, tak to ma wyglądać! – Chloe prychnęła chłodno i rzuciła Charlotte wyniosłe spojrzenie. – Widzisz? Na tym polega różnica! Niektórzy są skazani na to, żeby całe życie babrać się w błocie na wsi!

Chloe dotknęła naszyjnika na szyi, czując czystą satysfakcję.

Z tym naszyjnikiem na pewno będzie w centrum uwagi na przyjęciu zaręczynowym!

Tymczasem.

Przy balustradzie na trzecim piętrze centrum handlowego stała wysoka sylwetka.

Mężczyzna miał na sobie idealnie skrojony, szyty na miarę garnitur haute couture; stał wyprostowany, a jego rysy były głębokie i wyraziste. Zwłaszcza oczy – ciemne i przenikliwe, emanujące wrodzoną szlachetnością.

W tej chwili jego wzrok był utkwiony w dziewczynie w bejsbolówce na dole.

Widział wszystko, co się przed chwilą wydarzyło, łącznie z momentem, gdy dziewczyna ukradkiem pokazała czarno-złotą kartę.

Wąskie wargi Alexandra Harrisa uniosły się lekko, a z jego ust wyrwał się cichy śmiech.

– Panie Harris, z czego pan się śmieje? – Jego asystent za plecami był tak zszokowany, że o mało nie opadła mu szczęka.

Wieczna góra lodowa naprawdę się uśmiechnęła?

– Zobaczyłem… – Alexander uniósł brew. – …interesującą małą dzikuskę.

Ubrana w tanie ciuchy, a w ręku ta najwyższej klasy czarno-złota karta.

Mogła ich zdemaskować na miejscu, ale zamiast tego wolała patrzeć, jak te dwa głupki same skaczą do dołu.

Ta zadziorna, psotna nuta naprawdę mu się spodobała.

– Idź i się dowiedz. – Alexander odwrócił wzrok, a jego ton znów stał się zwyczajowo chłodny. – Kim ona jest.

– Tak jest.

Asystent podążył za kierunkiem jego spojrzenia i zobaczył tylko oddalającą się sylwetkę.

Kim była ta nieszczęsna osoba? Gdy Alexander upatrzył sobie kogoś, ten pewnie nie mógł już uciec do końca życia.

Charlotte nie miała pojęcia, co dzieje się na trzecim piętrze, i po prostu wyszła z centrum handlowego w świetnym nastroju.

Tę podróbkę każdy, kto miał choć odrobinę wiedzy, rozpoznałby na pierwszy rzut oka.

A kiedy przyjdzie czas na przyjęciu zaręczynowym…

Widowisko na pewno będzie spektakularne.

Zaczynała już niecierpliwie czekać na pojutrze!