Rozdział 4

Wieczór.

Dzielnica Gold Valley.

Kiedy Charlotte wróciła, dwóch ochroniarzy za nią niosło różne torby zakupowe luksusowych marek.

Kamerdyner już czekał w drzwiach. Widząc, że wróciła, odetchnął z ulgą i pospiesznie podszedł, żeby ją powitać.

— Panno Johnson, zmęczona po zakupach? Kuchnia przygotowała dla pani kolację.

Charlotte lekko skinęła głową, z obojętnym wyrazem twarzy weszła do środka i zaczęła zmieniać buty.

Kamerdyner podążył za nią, biorąc od niej torebkę.

— A tak przy okazji, kiedy grała pani na fortepianie, pan Edward Harris z rezydencji obok usłyszał i wysłał kogoś z pytaniem, który z mistrzów zaszczycił nas swoją obecnością.

— Edward? — Charlotte uniosła brew.

Czy to nie był dziadek Benjamina?

— Tak. — Ton kamerdynera pozostał pełen szacunku. — Pewnie pani wie, to rodzina Harrisów…

— Wiem. — Charlotte przerwała mu. — Następnym razem odpowiadaj zgodnie z prawdą.

Idealnie. Edward mógł dać jej to, czego potrzebowała, a nie spodziewała się, że sam zapuka do jej drzwi.

Oczy kamerdynera rozbłysły.

— Czy mam powiedzieć, że pani jest…

— Córką rodziny Langley.

Charlotte rzuciła to mimochodem i bez oglądania się weszła na górę.

Za nią kamerdyner był tak poruszony, że łzy popłynęły mu po policzkach, a on wykrzykiwał to kilka razy.

— No proszę! Gdyby pani matka wiedziała, że osobiście uznała pani swoją tożsamość jako córka rodziny Langley, byłaby taka szczęśliwa!

Na górze.

Charlotte wzięła prysznic i usiadła przy oknie, żeby odpocząć.

Od niechcenia odblokowała telefon i zobaczyła, że grupa stołecznych celebrytek aż kipiała od wiadomości.

Kiedy dopiero co ją sprowadzono, Chloe zaprosiła ją do tej grupy.

Dziewczyny w grupie plotkowały i chichotały, od czasu do czasu oznaczając ją złośliwymi uwagami.

Pytały, czy widziała kiedyś taki naszyjnik, albo czy słyszała o tamtej marce.

Każda z nich próbowała pokazać, że jest lepsza.

W tej chwili Chloe chwaliła się w grupie swoim szklanym naszyjnikiem Galaxy.

Charlotte przewinęła w górę i zobaczyła, że Chloe wrzuciła dziesięć zdjęć i trzy filmiki.

Pod spodem rozbrzmiewał chóralny zachwyt.

„Wow, to dzieło Mistrzyni Queen! Jej projekty tak trudno zdobyć!”

„Chloe, naprawdę jesteś oczkiem w głowie rodziny. Gdybym ja chciała coś takiego, moi rodzice musieliby się dwa razy zastanowić.”

„No właśnie, pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Twoja mama jest dla ciebie taka dobra.”

Chloe wyszła na skromną i napisała „ależ skąd”, jednak specjalnie oznaczyła Charlotte.

„Czy ten naszyjnik nie wygląda świetnie? To projekt międzynarodowo uznanej projektantki Queen.”

W tym samym czasie Chloe wysłała Charlotte prywatną wiadomość: „Nawet jednego nie dotknęłaś. Przyjrzyj się uważnie — w przyszłości nawet nie będziesz miała okazji oglądać takich zdjęć!”

Dwie twarze: jedna publiczna, druga prywatna.

Charlotte prychnęła pogardliwie i od razu zablokowała kontakt do Chloe.

Ta krótkowzroczna idiotka, która nie potrafiła odróżnić oryginału od podróbki, nie zasługiwała nawet na jedno spojrzenie.

Otworzyła kontakty i zadzwoniła do Jasona Sullivana.

Jason był jednym z jej zaufanych, sprawnych asystentów.

Ledwie połączenie zostało nawiązane, Jason krzyknął podekscytowany:

— Szefowo! Ja dobrze widzę? Naprawdę się pani do mnie odezwała!

Chłodny głos Charlotte brzmiał z nutą znużenia.

— Tak. Zrób mi przysługę. Jedź do mojej rezydencji i weź Galaxy.

— Galaxy? — Jason wciągnął gwałtownie powietrze. — To ten egzemplarz, którego postanowiła pani nie sprzedawać, tylko wystawiać. Dlaczego…

— Nie pytaj. Po prostu mi to przygotuj. I weź też moje szkice projektowe oraz raporty autentyczności — wszystko ma być gotowe.

Jason wyczuł, o co chodzi, a w jego śmiechu pobrzmiewało podniecenie.

— Szykuje pani niezłe przedstawienie?

— Tak.

Charlotte lekko się uśmiechnęła i rozłączyła.

Chloe tak bardzo rwała się do popisywania w grupie, ale nic nie mogło się równać z byciem absolutną gwiazdą na przyjęciu zaręczynowym, kiedy wszystkie spojrzenia będą utkwione w niej — to dopiero byłaby zabawa.

Skoro tak desperacko pragnęła uwagi, Charlotte jej ją zapewni.

Charlotte przeciągnęła się i miała już wstać, kiedy zobaczyła, że w rezydencji obok zapaliły się światła na drugim piętrze.

Jej oczy zadrżały i od razu zeszła na dół do fortepianu.

W chwili, gdy jej smukłe palce zatańczyły po klawiszach, „Destiny” popłynęło przez cichą noc z poczuciem przeznaczenia — melodyjne i długo wybrzmiewające, unoszące się ku górze wraz z powiewem wiatru.

Nie minęły nawet dwie minuty, a ktoś zapukał do drzwi rezydencji.

Edward był tak podekscytowany, że aż poczerwieniał na twarzy, waląc w drzwi.

Lokaj pospiesznie je otworzył. Zanim Edward zdążył się odezwać, ten uśmiechnął się i powiedział:

— To panna Johnson gra na fortepianie. W czym mogę pomóc, panie Harris?

— Panna Johnson? Chce pan powiedzieć, że osoba, która gra ten utwór tak genialnie, jest młodą dziewczyną?!

Edward rozszerzył oczy z niedowierzania.

Lata temu poznał światowej sławy mistrza fortepianu, którego wykonanie „Destiny” doprowadziło go do łez.

Edward odbył z mistrzem wspaniałą rozmowę, wymienił z nim kontakt i umówił się, że ten wystąpi na jego przyjęciu urodzinowym.

Ale niespodziewanie, zanim mistrz zdążył otrzymać zaproszenie, zmarł.

Od tamtej pory Edward nie znalazł nikogo, kto potrafiłby zagrać ten utwór.

Jakim cudem młoda dziewczyna mogła zagrać tę dawno utraconą kompozycję?

Edward nie potrafił już powstrzymać ekscytacji.

— Czy mogę ją poznać?

Lokaj był zaskoczony. Nigdy nie widział, by dostojny stary patriarcha rodu Harrisów prosił o spotkanie z kimś takim tonem pełnym szacunku.

To był patriarcha rodziny Harrisów — jednej z trzech wielkich rodzin, obok ich rodziny Langleyów!

Lokaj szybko odsunął się na bok.

— Proszę wejść.

Edward nie mógł się doczekać. Z promienną twarzą wszedł do środka, idąc szybkim krokiem.

Gdy podszedł bliżej, wyraźnie zobaczył dziewczynę siedzącą przy fortepianie.

Ten chłodny spokój, swoboda, z jaką jej palce tańczyły — wyglądała jak bóstwo władające przeznaczeniem.

Edward podbiegł podekscytowany.

— Wiedziałem! Kto potrafi zagrać „Destiny”, musi mieć niezwykłą klasę!

Charlotte nie podniosła wzroku ani nie odpowiedziała. Dopiero gdy utwór dobiegł końca, spojrzała na niego i powiedziała chłodno:

— Schlebia mi pan.

— Wcale nie, nie prawię pani komplementów na siłę. Nigdy nie sądziłem, że na tym świecie wciąż jest ktoś, kto potrafi zagrać ten utwór, a pani interpretacja drugiej części była jeszcze sprytniejsza — dodała pani więcej rozmachu!

Oczy Edwarda lśniły, gdy wpatrywał się w nią uważnie, pełen podziwu.

Charlotte przesunęła w jego stronę filiżankę kawy.

— Czy pan Harris przyszedł tu z tak daleka tylko po to, żeby mnie pochwalić?

Edward aż się speszył, po czym roześmiał się serdecznie.

— Dziewczyno, wiesz, że na całym świecie nie ma więcej niż trzech osób, którym chciałoby mi się prawić komplementy?

— W takim razie to zaszczyt być jedną z nich. — Charlotte uniosła brew i niedbale upiła łyk herbaty.

Edward uśmiechnął się.

— To może zostaniemy przyjaciółmi? Szczerze mówiąc, od wielu lat szukam kogoś, kto potrafi zagrać ten utwór.

Charlotte uśmiechnęła się.

— Przyjaciółmi mimo różnicy wieku?

Edward natychmiast się spięł.

— Co, przeszkadza ci, że jestem starym człowiekiem?

Charlotte pokręciła głową.

— Nie.

Edward odetchnął z ulgą, po czym westchnął.

— To dobrze. Przy takich umiejętnościach szkoda byłoby nie pozwolić wszystkim ich zobaczyć. Pojutrze moja rodzina urządza przyjęcie. Chciałabyś przyjść i pokazać wszystkim, co potrafisz?

Charlotte uśmiechnęła się lekko.

Nawet nie zaczęła go do tego prowadzić, a on już wyciągał zaproszenie.

— Jakie przyjęcie?

Edward skrzywił usta, a w jego tonie pobrzmiewała nuta pogardy.

— Zaręczyny mojego wnuka. Znasz Benjamina?

Charlotte znieruchomiała.

— Tak, ale... nie chcę iść jako córka rodziny Langley.

Edward machnął ręką.

— Nie martw się, każę lokajowi wysłać ci zaproszenie. Możesz przyjść jako pianistka, którą zaprosiłem — jako gość honorowy!

Charlotte opuściła wzrok, a w jej oczach mignął zimny błysk.

— Dobrze. W takim razie pójdę się zabawić.

Edward nie wychwycił głębszego znaczenia jej słów i odszedł usatysfakcjonowany.