Rozdział 5

Dwa dni później, w posiadłości Harrisów.

Miejsce przyjęcia zaręczynowego.

Przyjęcie zaręczynowe pomiędzy rodziną Harrisów a rodziną Johnsonów ogłoszono z miesięcznym wyprzedzeniem i przybyła na nie niemal każda ważna osobistość z Imperial City.

W tylnym ogrodzie posiadłości Harrisów Chloe trzymała Benjamina pod ramię. Miała na sobie głęboką, purpurową suknię usianą gwiazdami oraz naszyjnik Galaxy autorstwa słynnej projektantki Queen. Wyglądała olśniewająco.

Wiele bywalczyń salonów i bogatych pań, które przyszły na przyjęcie, zwróciło uwagę na jej naszyjnik.

— Naszyjnik panny Johnson to dzieło mistrzyni Queen, limitowana edycja, której nie da się kupić nawet za pieniądze.

— Tak, rodzina Johnsonów traktuje tę adoptowaną córkę naprawdę dobrze, a do tego bardzo się starała, żeby doprowadzić do tego małżeństwa z rodziną Harrisów. Jest naprawdę szczęściarą.

Słysząc te słowa, Chloe poczuła radość i odruchowo zerknęła na stojącą obok osobę.

Benjamin jednak nie wyglądał na równie zadowolonego; sprawiał wrażenie rozkojarzonego.

Chloe natychmiast stłumiła niezadowolenie, które przemknęło jej w oczach, i odezwała się łagodnie:

— Benjamin, na co patrzysz?

Benjamin cofnął spojrzenie i rzucił niedbale:

— Na nic.

Miał się zaręczyć.

A tamta kobieta wciąż zachowywała wobec niego obojętność, do dziś nie oddzwoniła ani nie odpisała na żadną wiadomość.

Chloe przygryzła wargę, chcąc coś powiedzieć, gdy nagle przy wejściu do ogrodu rozległo się poruszenie.

Benjamin uniósł wzrok i instynktownie zrobił dwa kroki do przodu, a jego oczy natychmiast zaszkliły się.

Chloe znieruchomiała jeszcze bardziej, wpatrując się w nadchodzącą postać.

Charlotte weszła z gracją, ubrana w czarną suknię odsłaniającą delikatne obojczyki oraz piękną linię ramion i szyi; jej lokowane włosy opadały aż do talii.

Z każdym krokiem jej talia kołysała się niczym tajemnicza, elegancka syrena morska, a każdy ruch niósł w sobie wrodzoną szlachetność.

Przez chwilę nikt nie rozpoznał, kim jest, a jednak wszyscy byli nią oczarowani.

— Kim jest ta dama? Córka której rodziny? Taka piękna i elegancka!

— Ma niesamowitą aurę.

— Zaraz, to… to wygląda jak Charlotte! Ta wieśniara, którą rodzina Johnsonów trzymała na wsi. Jakim cudem stała się zupełnie inną osobą?!

— Niemożliwe, to naprawdę Charlotte! Taka wytworna, nawet bardziej elegancka niż Chloe!

Źrenice Chloe zwęziły się, gdy wpatrywała się w Charlotte. Widząc, jak ta podchodzi coraz bliżej, na twarzy Chloe stopniowo pojawił się wyraz niedowierzania.

Jak to możliwe!

Ta wieśniara, która u Johnsonów zawsze chodziła z głową spuszczoną, była bojaźliwa i nie potrafiła ukryć swojego nędznego pochodzenia — jak mogła mieć taką prezencję!

Skąd wzięła te ubrania? Skąd miała zaproszenie?!

Chloe zacisnęła zęby. Widząc obojętny wyraz twarzy Charlotte, jakby patrzyła na wszystkich z góry, poczuła, jak serce ciężko jej opada.

Co gorsza, Benjamin wpatrywał się w Charlotte bez mrugnięcia, jakby nie chciał nawet zamknąć powiek!

Natychmiast spojrzała na Susan.

— Mamo, Charlotte…

Susan zabawiała gości i również zauważyła, co się dzieje.

W jej oczach mignęła uraza. „Ta przeklęta dziewucha musi być tu po to, żeby narobić problemów!”

Susan szybko podeszła do jednego ze służących w posiadłości Harrisów i powiedziała cicho:

— Ta kobieta przyszła tu robić awanturę. Szybko znajdź ochronę i wyrzuć ją stąd!

Słysząc to, Benjamin zmarszczył brwi i odezwał się:

— Przestań!

Służący zawahał się, nie śmiąc ruszyć się z miejsca.

Susan i Chloe wymieniły spojrzenia, dostrzegając w oczach drugiej panikę i niepokój.

Chloe drżącym głosem powiedziała:

— Benjamin, ty… ty ją znasz?

Benjamin nie odpowiedział. Jego jabłko Adama poruszyło się, gdy powoli zrobił krok do przodu.

Znał ją — i to jak.

Rok temu, podczas rywalizacyjnej gry, był brutalnie obijany, kiedy jeden z graczy przyszedł mu z pomocą.

Żeby podziękować, podarował temu graczowi zestaw sprzętu z najwyższej półki i uparcie się go trzymał, chcąc postawić mistrzowi kolację.

Gdy spotkali się na żywo, Benjamin odkrył, że ten ekspert od gier jest w rzeczywistości dziewczyną — o świeżej, delikatnej urodzie i niezwykłej prezencji.

Od tamtej chwili zakochał się od pierwszego wejrzenia i zaczął szaleńczo zabiegać o Charlotte.

Niestety Charlotte nie chciała na niego nawet spojrzeć.

Czy wysyłał biżuterię od projektantów, czy sprzęt do gry — Charlotte chłodno odrzucała wszystko.

Pan Harris, który od zawsze był wyniosły i rozpieszczany od dziecka, nigdy nie został odrzucony przez kobietę tyle razy.

Charlotte potrafiła nawet powiedzieć rzeczy, które raniły jego dumę.

— Panie Harris, zgodziłam się spotkać z panem na posiłek tylko dlatego, że widziałam w panu małego pomagiera w tej grze. Naprawdę myślał pan, że mogłabym się panem zainteresować?

— Nie lubię markowych ciuchów od projektantów, a sprzęt mogę sobie kupić sama. Proszę przestać wysyłać mi rzeczy, których nie potrzebuję.

— Nie wszystkim imponuje pański arystokratyczny status, rozumie pan?

Mimo to Benjamin się nie zniechęcił. Wręcz przeciwnie — stał się jeszcze bardziej zdeterminowany.

Znał jej identyfikator w grze i spotkał ją w prawdziwym życiu, ale nie wiedział, że naprawdę ma na imię Charlotte.

Dlatego później, gdy usłyszał, że prawdziwa córka rodziny Johnsonów, którą właśnie sprowadzono ze wsi, ma na imię Charlotte, nie połączył tych dwóch osób.

W końcu Charlotte, którą pamiętał, była olśniewająco piękna, a ta, którą rodzina Johnsonów przywiozła, była tylko wiejską prostaczką.

Dopiero kiedy Charlotte przestała w ogóle chcieć go uznawać, niechętnie zgodził się na aranżowane małżeństwo przez rodzinę.

Ale nigdy by nie przypuszczał, że te dwie Charlotte to ta sama osoba!

Benjaminowi urwał się oddech, gdy patrzył na jasną, chłodną urodę Charlotte; odruchowo przełknął ślinę.

— Ty… dlaczego przyszłaś? — W jego sercu zapłonęła iskierka nadziei.

Może Charlotte nagle dostrzegła jego zalety i chciała z nim być!

Charlotte odparła beznamiętnie:

— Przyszłam na przyjęcie, bo dostałam zaproszenie, a nie przez ciebie.

Benjamin przyspieszył oddech. Już miał coś powiedzieć, kiedy Chloe stojąca obok nagle podeszła.

— Charlotte, dlaczego przyszłaś?

Jej ton wciąż był miękki i słaby, a oczy zaszkliły się czerwienią.

— Wiem, że pokłóciłaś się z rodziną i chciałaś zerwać więzi, i że jesteś zła, ale dzisiaj jest moje przyjęcie zaręczynowe. Czy możesz, proszę, nie robić awantury?

Charlotte prychnęła cicho, patrząc na nią z pogardą.

— Którym okiem widziałaś, że robię awanturę?

Susan natychmiast rzuciła się do przodu.

— To nie jest miejsce dla ciebie! Charlotte, wyjdziesz sama, czy mam wezwać ochronę, żeby cię wyrzuciła?

— Mamo, w porządku… — wtrąciła Chloe.

Przybrała wielkoduszną minę.

— Charlotte dorastała na wsi i nie miała okazji chodzić na arystokratyczne przyjęcia. Niech zostanie. Ale…

Zmieniła ton, przechylając głowę w udawanym zdziwieniu.

— Nie masz zaproszenia. Jak się tu dostałaś? Przyczepiłaś się do jakiegoś bogatego mężczyzny i weszłaś za nim?

Wzrok Chloe prześlizgnął się po kilku starszych, zamożnych biznesmenach, jakby przypadkiem.

Natychmiast kilka osób zaczęło szeptać.

— Racja, skąd ona wzięła zaproszenie?

— A ta sukienka… musiał jej ją kupić jakiś facet. Skąd inaczej miałaby pieniądze?

Charlotte nie okazała ani złości, ani pośpiechu; jej rozbawione spojrzenie spoczęło na Chloe.

— Masz rację. Są rzeczy, których naprawdę wcześniej nie widziałam, na przykład… ten naszyjnik na twojej szyi.

Szyja Chloe zesztywniała, gdy instynktownie dotknęła naszyjnika, po czym wyprostowała plecy.

— To limitowany projekt Mistrzyni Queen, wart pięćdziesiąt tysięcy! Nie widziałaś, jak płaciłam kartą? Mama specjalnie kupiła mi go na prezent zaręczynowy.

Potem czule ujęła dłoń Charlotte.

— Jeśli naprawdę ci się podoba, pożyczę ci go później. W końcu… możesz już nie dostać kolejnej okazji w przyszłości.

Ludzie dookoła nie mogli powstrzymać śmiechu; w niektórych spojrzeniach pojawiła się pogarda i lekceważenie.

Charlotte zaśmiała się cicho.

— Wydałaś pięćdziesiąt tysięcy na podróbkę i jeszcze jesteś z tego dumna?

Wokół rozległy się westchnienia.

Wyraz twarzy Susan się zmienił.

— Co ty za bzdury opowiadasz! Ten naszyjnik został kupiony w oficjalnym sklepie. Jak mógłby być podróbką?

Charlotte nawet nie fatygowała się z odpowiedzią i lekko uniosła dłoń.

Spoza tłumu wszedł Jason — w czarnym garniturze, przystojny, pewnym krokiem.

Choć miał w sobie maniery młodego arystokraty, gdy dotarł do Charlotte, przybrał postawę pełną szacunku i lojalności, podając jej pudełko prezentowe.

— To, o co prosiłaś.

Na widok pudełka w jego rękach wszystkim zrzedły miny.

Na wieczku widniała elegancka, płynna litera Q.

To był wyłączny znak projektantki, Mistrzyni Queen!

Charlotte lekko uniosła dłoń, dając Jasonowi znak, by je otworzył.

Pudełko się otworzyło.

W jednej chwili oczom wszystkich ukazał się naszyjnik identyczny z tym na szyi Chloe — ale bardziej olśniewający, jak rozgwieżdżone niebo!