Rozdział 6

Wszyscy rozpoznali to natychmiast.

To była Galaxy, prawdziwa Galaxy!

Przy tym naszyjniku ten na szyi Chloe wyglądał jak tani towar z ulicznego straganu — jego „jakość” w jednej chwili spadła o nie wiadomo ile poziomów.

Z twarzy Chloe z każdą sekundą odpływał kolor.

— Niemożliwe… — wymamrotała. — Jak to może być prawdziwa Galaxy! Wydałam pięćset tysięcy…

— Wydałaś pięćset tysięcy na nic więcej niż luksusową próbkę ekspozycyjną z gabloty.

Charlotte przerwała jej z półuśmiechem:

— Prawdziwa Galaxy jest warta milion. Jak mogłaś ją kupić za marne kilkaset tysięcy? W ogóle użyłaś mózgu?

Ta uwaga uderzała też w Susan.

Wszyscy oprzytomnieli.

— Racja, projekty Queen sprzedają się wszystkie za ponad milion. Za pięćset tysięcy nie kupiłabyś nic.

— Wygląda na to, że Chloe kupiła podróbkę, żeby ratować twarz.

Wyraz twarzy Benjamina pociemniał; zmarszczył brwi z niezadowoleniem, patrząc na Chloe.

— Co się z tobą dzieje?

— Na początku widziałam, że nie stać cię na oryginał, i chciałam przynieść prawdziwą Galaxy jako prezent zaręczynowy dla ciebie, ale powiedziałeś, że nie mam gustu. Skoro masz gust, to czemu nie potrafisz odróżnić autentycznej pracy Queen?

Charlotte, z półuśmiechem, delektowała się tym, jak Chloe kompletnie zamarła ze wstydu; w jej oczach migotała kpina.

Chloe o mało nie przygryzła sobie języka.

— Potrafię je odróżnić! To wszystko wina tej pracownicy przy ladzie…

Charlotte znów jej przerwała, unosząc pudełko w dłoni.

— Daj spokój. Ten naszyjnik Galaxy zaprojektowałam ja. Nigdy nie dałabym go komuś, kto nawet nie potrafi rozpoznać autentyczności mojej pracy.

Wszyscy obecni byli wstrząśnięci.

— Co? Ty jesteś Queen?

— Niemożliwe… Jak Queen mogłaby być tak młodą kobietą?

Twarz Chloe też pobladła.

Queen, światowej klasy projektantka biżuterii, była sławą, do której wzdychali wszyscy projektanci, pragnąc stawiać ją na piedestale.

Wszystkie bywalczynie salonów i bogate panie szalały, próbując zdobyć jej projekty.

Jakim cudem Charlotte, wiejska dziewucha, mogłaby być Queen?

Warknęła:

— Nie możesz być Queen, kłamiesz!

Charlotte bez słowa wzięła od Jasona kilka dokumentów — raporty uwierzytelniające z Międzynarodowego Stowarzyszenia Jubilerskiego oraz szkice Charlotte z czasu, gdy projektowała ten naszyjnik.

Od pierwszego zarysu po wersję ostateczną cały projekt był rozpisany jasno, a detale idealnie zgadzały się z naszyjnikiem Galaxy, który trzymała w ręku.

W rogu szkiców widniał jej podpis — bardzo charakterystyczny. Wszyscy rozpoznali go na pierwszy rzut oka: to był wyłączny podpis Queen.

Cała sala znów oniemiała.

Przy tylu dowodach nie mieli wyboru — musieli uwierzyć, że Charlotte jest Queen.

Susan również stała jak rażona piorunem.

— Jesteś zazdrosna, że Chloe wychodzi za Benjamina, zazdrosna, że zaraz po powrocie żyje lepiej od ciebie, więc to wszystko zmyśliłaś, żeby ukraść uwagę, prawda?!

Spojrzenie Charlotte było obojętne, jakby patrzyła na kiepski żart.

— Pieczęć Międzynarodowego Stowarzyszenia Jubilerskiego jest tutaj, a ja mam oś czasu powstawania moich szkiców. Dowody są niepodważalne — na jakiej podstawie mnie kwestionujesz?

Zmieniła ton:

— A poza tym to twoja córka fałszuje, prawda? Ten komplet Heart of the Cosmos, który ukradła z moich szkiców i opublikowała kilka dni temu — te projekty wyszły ode mnie.

— Co? Chloe naprawdę ukradła szkice prac Queen?

— Teraz sobie przypominam, jej seria Heart of the Cosmos rzeczywiście jest bardzo podobna do stylu Queen.

— Czy nie była starannie wychowywana przez rodzinę Johnsonów od dziecka? Jak to możliwe, że i tak nie może się równać z Charlotte, która wzięła się nie wiadomo skąd, i jeszcze plagiatuje jej projekty?

Ciało Chloe zakołysało się, jakby marzyła o tym, by znaleźć szczelinę w ziemi i się w nią wpełznąć.

Miała trupio bladą twarz, gdy w desperacji chwyciła Susan za ramię.

– Mój naszyjnik jest autentyczny! Mamo, każ jej przestać pleść bzdury i mnie wrobić! To, że naszyjnik bardziej się błyszczy, nie znaczy, że jest prawdziwy.

Charlotte skinęła na kogoś dłonią.

– Wiedziałam, że odmówisz przyznania się, więc przyprowadziłam dwoje ekspertów od autentyczności.

Ledwie skończyła mówić, a podeszły do nich pewnym krokiem dwie osoby.

Ktoś od razu je rozpoznał – oboje byli słynnymi ekspertami od weryfikacji biżuterii, prawdziwymi tuzami w branży, znanymi jako Black i White.

Nieważne, jak blisko podróbka była wykonaniem do oryginału – ich oczu nie dało się oszukać.

Gdy pojawili się ci dwaj „ciężkiego kalibru”, Chloe wciągnęła powietrze jeszcze gwałtowniej.

Eksperci nawet nie poprosili Chloe, by zdjęła naszyjnik – tylko rzucili okiem na jej szyję i przybrali wyraz obrzydzenia oraz niezadowolenia.

– Ten naszyjnik jest ze szkła. Jak to ma się równać z oryginałem? To podróbka.

Wszyscy zamilkli, patrząc na Chloe wyłącznie z pogardą i niesmakiem.

Benjamin czuł się upokorzony do cna.

Przez całe życie był w centrum uwagi – kiedy kiedykolwiek spotkało go coś takiego, by traktowano go jak pośmiewisko!

Benjamin chłodno strząsnął dłoń Chloe.

– Wygląda na to, że w ogóle nie potraktowałaś poważnie naszego przyjęcia zaręczynowego. Tak słynna biżuteria, a ty miałaś czelność założyć podróbkę?

– Nie, to nie tak…

Chloe była na skraju załamania i próbowała się tłumaczyć.

Henry i Susan też chcieli stanąć w jej obronie:

– Panie Harris, proszę źle nie zrozumieć. To musi być pomyłka. Nigdy nie pozwolilibyśmy, żeby Chloe założyła podróbkę na przyjęcie zaręczynowe. To jakieś nieporozumienie.

Henry spojrzał na Charlotte i nie mógł powstrzymać zgrzytnięcia zębami; w oczach miał żal.

Powinien był porządnie zamknąć Charlotte i wypuścić ją dopiero po przyjęciu zaręczynowym!

Nigdy by nie przypuszczał, że Charlotte potrafi po cichu zrobić coś takiego i zrujnować zaręczyny!

Jeśli rodzina Harrisów odrzuci Chloe, to jak oni będą w przyszłości robić interesy, opierając się na rodzinie Harrisów?

Henry zacisnął zęby, a jego spojrzenie stwardniało, robiąc się wręcz złowrogie.

– Ktoś! Wyrzucić Charlotte za celowe zakłócanie przyjęcia zaręczynowego!

– Kto się odważy!

Rozległ się donośny, dźwięczny głos.

Wszyscy zobaczyli, że nadchodzi Edward, i nie ośmielili się wydać z siebie ani dźwięku.

Henry jeszcze bardziej się spięł, pocierając dłonie, gdy podszedł do przodu.

W chwili, gdy miał się odezwać, Edward uniósł brodę, nawet nie zaszczycając go spojrzeniem.

– Panna Johnson jest honorowym gościem, którego zaprosiłem. Kto ją znieważa, jest wrogiem rodziny Harrisów.

Rzucił spojrzenie na Chloe.

– Ci, którzy naprawdę zrujnowali przyjęcie zaręczynowe… to nie wy? Jeśli nosicie podróbkę, to nie bójcie się, że wyjdzie na jaw. To wy sami robicie z siebie pośmiewisko w tak ważnej chwili!

Po szyderstwie Edwarda cała trójka z rodziny Johnsonów poczuła się, jakby waliło im się niebo na głowę. Zbladli ze strachu i nie odważyli się głośniej oddychać.

Wszyscy patrzyli na nich jeszcze dziwniej, a gdy spoglądali na Chloe, w ich oczach pobrzmiewała drwina.

Chloe cała drżała.

Ale wiedziała, że jeśli teraz kompletnie się rozsypie i ucieknie w upokorzeniu, zagra dokładnie tak, jak chce Charlotte!

Z całych sił powstrzymała odruch ucieczki i powoli zdjęła naszyjnik. W jej oczach mignął błysk jadowitej nienawiści, po czym zastąpiło go odrobinę poczucia winy.

– Kupiłam nie to, co trzeba, w centrum handlowym, i wydałam pięćset tysięcy na podróbkę. Przepraszam, że zepsułam wszystkim nastrój.

Benjamin mocno zmarszczył brwi.

W tej chwili naprawdę miał ochotę rzucić Chloe i odejść wielkimi krokami.