Rozdział 7

Ale gdy Benjamin napotkał wzrok starca, wiedział, że nie potrafi tego zrobić.

Rodzina Harrisów absolutnie nie mogła kopać leżącego — porzucić kobiety, z którą mieli się zaręczyć, przez podróbkę, i to w takim momencie.

W przeciwnym razie wyszłoby na jaw, że nie mają ani klasy, ani wyrozumiałości.

Benjamin wziął głęboki oddech i niechętnie przyciągnął dłoń Chloe, choć jego spojrzenie wciąż było przyklejone do Charlotte.

W porównaniu z nią jeszcze mocniej uświadomił sobie, jaka Charlotte jest wspaniała.

Kupowanie podróbek to było coś, do czego Charlotte nigdy by nie zniżyła się — ona, która traktowała pieniądze jak brud i pozostawała niewzruszona na całą tę biżuterię od projektantów, którą on rozpaczliwie próbował jej wręczać.

Żałował, że to nie Charlotte poślubia teraz.

Obie nosiły nazwisko Johnson, a jednak tak bardzo się różniły.

Charlotte nie spojrzała na Benjamina ani razu. Kiedy Edward gestem wskazał jej, żeby usiadła, od razu poszła na miejsce w rogu.

Przy takim bałaganie na przyjęciu zaręczynowym wszystkim popsuł się nastrój.

Przy obecności Edwarda nie mogli plotkować i musieli udawać, że nic się nie stało, żeby Harrisowie nie stracili twarzy.

Gdy tylko ceremonia zaręczyn dobiegła końca, goście w pośpiechu zaczęli wychodzić. Wkrótce zostali już tylko członkowie rodziny Harrisów i rodziny Johnsonów.

Jason podszedł i szepnął:

— Idziemy?

Charlotte wstała, żeby pożegnać się z Edwardem.

Przedstawienie dobiegło końca.

Od dziś Chloe nie będzie miała już odwagi popisywać się w tych kręgach celebrytek.

Jakie to satysfakcjonujące.

Ale akurat gdy Charlotte miała pożegnać się z Edwardem, nagle rozległ się pisk hamulców.

Na zewnątrz podjechał limitowany Rolls-Royce.

Charlotte zmrużyła oczy.

Ktoś, kto jeździ jednym z zaledwie trzech takich luksusowych aut na świecie, musiał być kimś ważnym.

W jej spojrzeniu mignęła ciekawość.

W następnej sekundzie kierowca z szacunkiem otworzył tylne drzwi i przed wszystkimi pojawiła się sylwetka.

Natychmiast wszyscy wstrzymali oddech.

Zwłaszcza Chloe, której oczy rozszerzyły się, gdy wpatrywała się w mężczyznę w czarnym garniturze — dostojnego, przystojnego, idącego w ich stronę niczym góra, z przytłaczającą aurą.

Miał prawie metr dziewięćdziesiąt, a rysy tak doskonałe, jakby był ulubieńcem stwórcy; biła od niego ostra energia, której nie dało się zignorować.

Oddech Chloe przyspieszył i nieświadomie wyszeptała:

— Kto to?

— Mój wuj, Alexander.

Benjamin ściszył głos, patrząc na Alexandra z wyraźnym szacunkiem.

— Dziedzic rodu Harrisów, a zarazem najmłodszy syn mojego dziadka. Mimo młodego wieku już kontroluje cały rodzinny biznes Harrisów.

Charlotte to usłyszała i spojrzała na Alexandra.

W tej samej chwili Alexander jakby to wyczuł. Ich spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy, po czym on płynnie odwrócił wzrok.

Rozejrzał się i chłodno zapytał:

— Czemu na przyjęciu zaręczynowym jest tak cicho? Spóźniłem się tylko dziesięć minut.

Benjamin zacisnął usta i spojrzał na Chloe.

Chloe żałośnie przygryzła wargę.

— Wujku Alexanderze, to naprawdę nie moja wina.

Natychmiast zwróciła się do niego ciepło, nazywając go wujkiem.

— Nie chciałam kupić podróbki. To, że naszyjnik został zdemaskowany, było dla mnie też upokarzające, ale to wina sklepu.

— Sklep sprzedał mi podróbkę...

Rozpłakała się, wyglądając na nieszczęsną.

Jason ukradkiem przewrócił oczami.

„Ta niewinna poza jest obrzydliwa! Rodzina Harrisów chyba w to nie uwierzy, prawda?”

Ledwie to powiedział, a Alexander posłał Chloe lodowate spojrzenie.

— Kupujesz tak drogi naszyjnik i nie bierzesz rzeczoznawcy? Słyszałem, że też projektujesz biżuterię. Projekty Queen są bezcenne, a ty kupiłaś jeden za pięćset tysięcy i nawet tego nie zakwestionowałaś?

Twarz Chloe natychmiast poczerwieniała, a ona sama zupełnie zamilkła.

Nie spodziewała się, że Alexander wytknie jej to wprost. Zawstydzona i upokorzona spojrzała na Benjamina.

Benjamin jednak stał tam z założonymi rękami, jakby niczego nie usłyszał.

Chloe była kompletnie upokorzona, a jej twarz zrobiła się pomidorowo czerwona.

Charlotte obserwowała to z boku i nagle wydało jej się to zabawne; nie potrafiła powstrzymać śmiechu.

W rodzinie Johnsonów ta sztuczka działała na Chloe znakomicie, ale Charlotte nigdy nie widziała jej tak pokonanej.

Jej śmiech znów przyciągnął uwagę Alexandra.

Alexander spojrzał na nią jeszcze raz i nagle uświadomił sobie, że to ta dziewczyna, którą wcześniej spotkał w centrum handlowym.

W jego oczach pojawił się figlarny błysk.

Charlotte nie obchodziło to. Napatrzywszy się dość, pożegnała się z Edwardem i wyszła prosto.

Benjamin odruchowo zrobił krok naprzód, chcąc ją zawołać.

Chloe, widząc to, zacisnęła z frustracji zęby.

Dzisiaj została kompletnie upokorzona, a Charlotte skradła całą uwagę!

Nie dość, że Edward wyraźnie ją doceniał, to jeszcze w oczach wszystkich stała się mistrzynią projektowania — Queen!

Nie mogła pozwolić, żeby jakaś wiejska prostaczka ją przyćmiła!

Tamtej nocy pewna wiadomość nagle wskoczyła na szczyt listy trendów.

Z setkami komentarzy trzymała się mocno na drugim miejscu — ewidentnie wykupionym. Ale gdy do dyskusji dołączało coraz więcej osób, zaczęła nabierać prawdziwego rozpędu.

Wszyscy w sieci o tym mówili.

[Charlotte, która dziś podawała się za słynną projektantkę Queen, w rzeczywistości jest tylko zazdrosna, że jej adoptowana siostra wyszła za mąż do rodziny Harrisów, więc sfałszowała swoją tożsamość, żeby się popisać.]

[Nawet nie była zaproszona, ale pojawiła się na przyjęciu zaręczynowym, bo jakiś ważniak wprowadził ją tylnymi drzwiami dzięki podejrzanym układom.]

Queen miała w internecie ogromną rozpoznawalność i rzeszę fanów.

Gdy tylko ta wiadomość trafiła do trendów, pierwsi wściekli się właśnie fani Queen.

Późno w nocy Charlotte dopiero co się położyła, kiedy zadzwonił Jason.

— Wszyscy mówią, że twoja tożsamość jest fałszywa. Szefowo, co z tym robimy?

Charlotte już czytała treści z trendów, gdy odebrała telefon. Postukała palcem, widząc, jak jej fani protestują w komentarzach.

Charlotte lekko się uśmiechnęła. — Wydaj oświadczenie w imieniu studia.

— Jasne. — Jason od razu zrozumiał.

Chwilę później oficjalne konto studia opublikowało wideo z oświadczeniem.

Na nagraniu widać było Charlotte tworzącą szkice projektów.

Wystąpiła przed kamerą, a za nią pokazano różne trofea z międzynarodowych konkursów, które zdobyła jako Queen, a także jej certyfikat głównej projektantki z Międzynarodowego Stowarzyszenia Jubilerskiego.

Plotki o fałszywej tożsamości rozsypały się natychmiast.

Opinia publiczna odwróciła się o sto osiemdziesiąt stopni.

Rozemocjonowani fani oszaleli, zasypując konto wyznaniami miłości.

[Queen jest taka młoda i piękna!]

[Wygląda tak uroczo — kto by pomyślał, że mój idol jest taki młody!]

Wszyscy chwalili i wielbili Charlotte.

Studio natychmiast wrzuciło obraz porównawczy.

Pierwszy przedstawiał szkic projektu Charlotte „Heart of the Cosmos”.

Drugi — projekt w dziewięćdziesięciu procentach podobny, również zatytułowany „Heart of the Cosmos” — konkursowe zgłoszenie Chloe.

Gdy tylko to opublikowano, potwierdziło to plagiat Chloe. Internet eksplodował kpinami.

Tymczasem w rezydencji Johnsonów.

Chloe odebrała telefon z Gold Crown Awards.

Ton organizatora był lodowaty.

— Nie przyjmujemy prac będących plagiatem. Dzwonię, by poinformować, że została pani zdyskwalifikowana.

— Chwileczkę…

Zanim Chloe zdążyła dokończyć, rozłączyli się.

Potem jeden po drugim dzwoniły różne media.

— Splagiatowała pani pracę siostry, bo sama nie potrafi pani zaprojektować niczego tak dobrego?

— Jak pani wyjaśni plagiat?

— Czy wykupiła pani miejsce w trendach dla wiadomości oczerniającej Charlotte?

Chloe osunęła się na łóżko, w panice włączyła tryb samolotowy i wrzasnęła ze złości.

— Charlotte, nie ujdzie ci to na sucho. Jeszcze zobaczysz!