Rozdział 8

Wiadomość o ujawnieniu tożsamości Queen oraz o plagiacie Chloe wywołała w nocy prawdziwą burzę.

Charlotte spała spokojnie w swojej rezydencji, zupełnie nieporuszona chaosem na zewnątrz.

To Chloe została upokorzona, a rodzina Johnsonów pogrążyła się w zamęcie.

Tak kończyli ci, którzy jej podpadli. Od tej chwili nie zamierzała okazywać rodzinie Johnsonów żadnej litości.

Następnego dnia.

O szóstej rano nad całym terenem posiadłości unosiła się lekka mgiełka.

Charlotte miała na sobie strój do ćwiczeń i słuchawki, biegła truchtem alejkami obsadzonymi drzewami na terenie rezydencji. Po ośmiu kilometrach jej oddech wciąż był równy, bez najmniejszej oznaki zmęczenia.

W porównaniu z intensywnością jej treningów walki ten wysiłek był łatwy jak picie wody.

Charlotte słuchała w słuchawkach muzyki fortepianowej i zatoczyła krąg, wracając w stronę wejścia do swojej rezydencji, gdy nagle zauważyła samochód zaparkowany przed sąsiednią posiadłością.

Przy aucie kierowca z szacunkiem otworzył tylne drzwi.

Przed oczami Charlotte pojawiła się postać w czerni. Mężczyzna miał wyraziste, głęboko osadzone rysy, a czarny garnitur podkreślał szerokie barki i wąską talię; emanował swobodną elegancją zmieszaną ze szlachetnością.

To był Alexander.

Charlotte odruchowo się zatrzymała, stojąc w pewnej odległości.

Rzuciła okiem na rezydencję Edwarda, zrozumiała sytuację i już miała odejść, kiedy Alexander nagle jakby wyczuł jej obecność i spojrzał w jej stronę.

Ich spojrzenia się spotkały. Alexander od niechcenia uniósł kącik ust, a w jego wzroku było wyraźne, oceniające zainteresowanie.

— Panno Johnson, tak wcześnie na nogach?

Charlotte zsunęła słuchawki, pozwalając im opaść na szyję, i chłodno skinęła głową.

— Dzień dobry, panie Harris.

Była nieco zaskoczona, że to Alexander pierwszy się odezwał.

Na wczorajszym przyjęciu zaręczynowym nie mieli ze sobą żadnego kontaktu. Dziwne, że teraz Alexander zaczynał rozmowę.

Charlotte przywitała go i już miała odejść, ale Alexander odezwał się ponownie.

— Mój ojciec mówi, że świetnie grasz na fortepianie i że jesteś jego przyjaciółką mimo różnicy wieku. Mieszka tu sam i bywa mu samotnie, więc dobrze, że znalazł taką przyjaciółkę jak ty.

Mówiąc to, zdążył już podejść do Charlotte.

W porannym świetle jej twarz była jasna, z różowym rumieńcem, wyrazista i promienna — poza oczami, które powinny wyglądać niewinnie, a zamiast tego były głębokie i spokojne, zdradzając opanowanie niepasujące do jej wieku.

W spojrzeniu Alexandra pojawiło się jeszcze większe zainteresowanie.

Charlotte powiedziała spokojnie:

— Jest pan zbyt uprzejmy. Gram tylko dla przyjemności. Edward mnie docenia, to wszystko. Jeśli to już wszystko…

— Naprawdę poszłaś tam wczoraj z dobroci serca, żeby wręczyć prezent zaręczynowy? — Alexander zdawał się nie zauważać jej chęci odejścia.

Charlotte zamarła, instynktownie pytając:

— Co?

Alexander uśmiechnął się półgębkiem.

— Słyszałem o tym, co się wczoraj stało. Benjamin powiedział, że znaliście się wcześniej i że przyszłaś zepsuć przyjęcie zaręczynowe specjalnie przez niego?

W jego słowach pobrzmiewało wyraźne sondowanie.

Charlotte poczuła dyskomfort i nie potrafiła odgadnąć intencji Alexandra. Bał się, że zepsuje małżeństwo Benjamina? A może miał jakiś inny cel?

Charlotte odparła chłodno:

— Nie powiedziałabym, że się znamy.

— To jak jest naprawdę? Możesz mi powiedzieć? — Alexander naciskał dalej.

Charlotte uśmiechnęła się lekko, choć jej oczy pozostały chłodne. — Jestem tylko prowincjonalną dziewczyną, która nie ma pojęcia o świecie. Jak niby mogłabym mieć jakieś powiązania z kimś takim jak Benjamin? Za dużo sobie dopowiadasz. Nie znam go.

Widząc, że uparcie zaprzecza, Alexander nie naciskał dalej.

Nonszalancko wsunął jedną dłoń do kieszeni. — Mój ojciec naprawdę cię docenia. Mieszka tu sam, rzadko wychodzi i rzadko kto mu przeszkadza. Rzadko się zdarza, żeby wspominał mi o kimś kilka razy. Możesz często odwiedzać mojego ojca.

Charlotte coraz wyraźniej czuła, że ma ukryte intencje. Te kilka zdań było pełne sondowania, jakby obawiał się, że może mieć kontakt z Benjaminem.

Odpowiedziała uprzejmie: — Na pewno wpadnę, kiedy tylko będę miała okazję.

Cienkie wargi Alexandra rozchyliły się, ale zanim zdążył coś powiedzieć, Charlotte mu przerwała: — Właśnie skończyłam ćwiczyć, jestem cała spocona i czuję się okropnie. Jeśli to wszystko, wracam wziąć prysznic.

Nie czekając na reakcję Alexandra, odwróciła się i odeszła, jakby uciekała przed jakimś potworem.

Alexander uniósł brwi z lekkim zaskoczeniem i niespodziewanie roześmiał się na tę absurdalną sytuację.

Każda kobieta w Imperial City, bez wyjątku, rzucała mu się na szyję. Pierwszy raz widział, żeby ktoś tak desperacko go unikał.

— Szefie, co się stało? — zapytał z ciekawością kierowca z tyłu.

Alexander oprzytomniał i uśmiechnął się z rozbawieniem. — Nic. Wracajmy.

Charlotte również wróciła do swojej rezydencji.

Ledwie weszła do środka, lokaj podszedł z butelką wody. — To był przed chwilą pan Harris, prawda?

Charlotte odkręciła nakrętkę i upiła łyk, mówiąc chłodno: — Tak, a co?

Lokaj powiedział ze zdumieniem: — Pierwszy raz widzę, żeby tak długo rozmawiał z kobietą. Plotka głosi, że głowa rodziny Harris trzyma się z dala od kobiet i rzadko z nimi przestaje.

Charlotte mruknęła na potwierdzenie i uniosła brew. — To powinnam czuć się zaszczycona, że ze mną rozmawiał?

Lokaj znieruchomiał i szybko zamachał rękami. — Nie, nie, nie o to mi chodziło.

Charlotte zignorowała go i poszła prosto na górę, do swojego pokoju. Właśnie miała wejść pod prysznic, gdy jej komputer nagle wydał głęboki dźwięk powiadomienia.

Oczy Charlotte się wyostrzyły — na zapleczu jej konta hakerskiego pojawiła się aktywność.

Natychmiast usiadła i zalogowała się do panelu, tylko po to, by odkryć, że ktoś przesłał jej ogromną nagrodę.

W notatce do przelewu nie wspomniano o Zero, za to bezczelnie wpisano jej prawdziwe imię: Charlotte.

Tak długo ukrywała swoją hakerską tożsamość i nikt nigdy nie odkrył jej prawdziwych danych.

Skąd ktoś mógł znać jej imię?

W oczach Charlotte pojawił się chłodny, czujny błysk. Namierzała konto, z którego wysłano nagrodę, żeby znaleźć adres IP, ale nagle komputer zamigotał kilka razy i zaczął wyświetlać poplątany, chaotyczny kod.

Po kolejnych dwóch mignięciach ekran całkiem pociemniał.

Zgrabne brwi Charlotte uniosły się lekko.

No proszę — ktoś naprawdę odważył się zhakować jej komputer?

Obudził się w niej duch rywalizacji, a jej piękne, migdałowe oczy stopniowo wypełniło zimne światło.

Ale właśnie wtedy ekran znów zamigotał i powoli wyświetlił kilka wielkich słów:

„Zaraz cię znajdę.”

To...

Czy to był on?