Rozdział 229

Perspektywa Iris

Czułam się, jakbym unosiła się w nicości. Ciało było niemożliwie ciężkie, jakby ktoś wlał mi do żył ołów. Nie mogłam się poruszyć, nie byłam w stanie nawet unieść powiek, chociaż tak strasznie tego chciałam.

Głosy krążyły gdzieś dookoła, znajome, a jednak odległe, przebijając się ...