Rozdział 225

Oczy Leopolda zadrgały.

Lisbeth.

To imię było jak kolec wbity głęboko w jego serce — nie do zapomnienia, nie do wyrwania. Za każdym razem, gdy o niej myślał, ból był nie do zniesienia, a jednak, jakby z jakiejś przewrotnej potrzeby karania samego siebie, nie potrafił odpuścić.

— Przecież byłaś p...