Rozdział 27

CIASTKO

Siedzę na ławce, kiedy otwierają się drzwi.

Nie muszę podnosić wzroku, żeby wiedzieć, że to on.

Jego obecność zmienia powietrze — nie pokój, nie przestrzeń. Mnie.

Najpierw dociera do mnie jego zapach, teraz już znajomy w sposób, do którego nie lubię się przyznawać. Nico wchodzi do środka...