แปลนิยายจีน

ฤดูร้อนแผดเผา ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มมีเมฆขาวเรียวยาวลอยเป็นริ้วๆ เงาไม้นอกระเบียงทางเดินไหวเอนพลิ้วไหว แต่กลับไม่อาจนำความเย็นสักเศษเสี้ยวมาสู่ผู้คน

เสียงฝีเท้า "ตึก ตึก ตึก" ดังมาแต่ไกล สู่ใกล้ ซูจิ้งซูละสายตาจากท้องฟ้า เบนหน้ามองไปทางเสียง

อาจารย์หม่าประจำชั้นมีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า ขมับมีเหงื่อซึมเป็นเม็ดๆ เพราะอากาศร้อนระอุ แต่ชัดเจนว่าสิ่งนี้ไม่อาจบั่นทอนอารมณ์ดีของเขาได้

ด้านหลังเขามีคนตามมาอีกคน เป็นนักเรียนชาย สูงกว่าเขาเกือบครึ่งช่วงศีรษะ แต่หน้าตาแปลกใหม่

ซูจิ้งซูชำเลืองมองอย่างเรียบเฉย สุดท้ายก็เบนสายตากลับมาที่ปลายเท้าของตัวเอง เงียบไม่พูดจา ไม่อาจล่วงรู้ว่ากำลังคิดอะไร

"จิ้งซู โดนอาจารย์เหวยลงโทษให้ยืนอีกแล้วเหรอ?" อาจารย์หม่าเอ่ยอย่างจนปัญญาเมื่อเห็นร่างเล็กๆ คุ้นตาที่หน้าห้องเรียนม.5/1

แม้มีคนแปลกหน้าอยู่ด้วย ซูจิ้งซูก็ไม่รู้สึกอับอายแม้แต่น้อย เธอตอบ "อืม" เสียงเรียบไม่หวานไม่จืด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"เจ้าหนูนี่ เรียนวิชาอื่นดีนักหนา แต่กลับมีแค่คณิตศาสตร์วิชาเดียวที่สอบได้แค่เส้นผ่าน เข้าเรียนก็ไม่ตั้งใจฟัง น่าแปลกที่อาจารย์เหวยคิดว่าเธอตั้งใจแกล้งท่าน..."

สำหรับนักเรียนอย่างซูจิ้งซู อาจารย์หม่าประจำชั้นรู้สึกทั้งรักทั้งชัง แม้ในห้องเรียนพิเศษนี้ผลการเรียนของเธอจะอยู่ระดับกลางค่อนไปทางท้าย แต่ทั้งนักเรียนและครูต่างรู้ดี ยกเว้นวิชาคณิตศาสตร์เพียงวิชาเดียว คะแนนวิชาอื่นของเธอดีเกินกว่าจะเชื่อได้ ส่วนคณิตศาสตร์นั้นเธอควบคุมคะแนนไว้ที่ 90 คะแนนซึ่งเป็นเกณฑ์ผ่านได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนคนอดสงสัยไม่ได้ว่าเธอตั้งใจทำเช่นนั้น

อาจารย์เหวยผู้สอนคณิตศาสตร์ยิ่งสงสัยว่าเด็กคนนี้จงใจกลั่นแกล้งตน ไม่เพียงไม่ตั้งใจเรียน ยังเหม่อมองนอกหน้าต่างอย่างโจ่งแจ้ง ทุกครั้งทำให้เขาโมโหจนแทบกระโดดตีลังกา สุดท้ายจึงตัดปัญหาด้วยการไล่เธอออกมายืนนอกห้อง

ซูจิ้งซูฟังคำสั่งสอนของอาจารย์หม่าอย่างเงียบๆ แต่สีหน้ากลับแสดงท่าทีเฉยชา ไม่ใส่ใจ

ชูโย่วหนิงยืนอยู่ด้านหลังอาจารย์หม่า สายตาทอดมองไปที่เด็กสาว นิ้วชี้ของเธอแกว่งไปมาเคาะข้างขาเบาๆ สายตาล่องลอย เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยได้ฟังอาจารย์ประจำชั้นสั่งสอน ครู่หนึ่งผ่านไป เธอยกมือปัดผมที่ข้างหูเผยให้เห็นคางที่มีเส้นสายอ่อนช้อย

ผิวขาว แถมยังมีความดื้อดึงอยู่บ้าง นี่คือความประทับใจแรกที่ชูโย่วหนิงมีต่อซูจิ้งซู

"พอละ ไม่พูดกับเธอให้เสียเวลาแล้ว" อาจารย์หม่าเพิ่งนึกได้ว่าปล่อยให้นักเรียนใหม่ที่ย้ายมารออยู่นาน จึงแนะนำทั้งสองฝ่ายอย่างขอไปที "นี่คือนักเรียนใหม่ที่ย้ายมา ชูโย่วหนิง โย่วหนิง นี่คือซูจิ้งซู"

คงเพราะรู้สึกว่าการก้มหน้าระหว่างแนะนำตัวดูไม่ให้เกียรติคนอื่น ซูจิ้งซูลังเลสองวินาทีก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาทั้งสองสบกันโดยไม่ทันตั้งตัว นั่นเป็นดวงตาที่ปราศจากมลทิน ใสกระจ่าง ราวกับสายน้ำพุใสเย็นที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ดูเหมือนมีมนตร์วิเศษที่ขับไล่ความร้อนแผดเผาของฤดูร้อนได้

ซูจิ้งซูชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าด้วยมารยาท "สวัสดี"

นอกจากคำว่า "อืม" พยางค์เดียวก่อนหน้านี้ นี่เป็นประโยคแรกที่ชูโย่วหนิงได้ยินจากเธอ เสียงนุ่มนวล ไม่เหมือนกับท่าทีเย็นชาที่เธอแสดงออกเมื่อครู่เลย

เขาได้ยินตัวเองตอบกลับไปว่า "สวัสดี"

ซูจิ้งซูก้มหน้าลงอีกครั้ง เตะกระเบื้องพื้นเบาๆ

อาจารย์ประจำชั้นเคาะประตู พูดกับอาจารย์เหวยสองสามประโยค จากนั้นก็พาชูโย่วหนิงเข้าห้องเรียนไป

ห้องเรียนที่เงียบสงบดูเหมือนจะวุ่นวายขึ้นในทันที ซูจิ้งซูพอจะนึกภาพออกว่าตอนนี้ทุกคนกำลังกระซิบกระซาบกันอย่างไร เพราะแค่รูปร่างหน้าตา ชูโย่วหนิงก็มีทุนที่ทำให้ผู้คนทึ่งแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น จากสีหน้าภาคภูมิใจของอาจารย์หม่าเมื่อครู่ เกรงว่านักเรียนใหม่ที่ย้ายมาคนนี้คงไม่ธรรมดาในด้านอื่นๆ ด้วย

แต่... สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ