ปีสอง มหาวิทยาลัย

ปีสองที่มหาวิทยาลัย พ่อที่ไปทำงานต่างถิ่นบอกผมว่า น้าสาวของผมกำลังจะกลับมาทำงานที่เมืองไทย และเพราะเป็นห่วง พ่อจึงอยากให้น้าสาวมาอยู่กับผมก่อน โดยขอให้ผมช่วยดูแลเธอ

เนื่องจากแม่เลี้ยงปฏิบัติกับผมค่อนข้างดี ผมจึงตอบตกลง

น้าสาวชื่อศิยา อายุยี่สิบห้า เป็นน้องสาวของแม่เลี้ยง แต่ไม่ใช่น้องแท้ๆ

ใบหน้าของเธองดงามราวกับจะทำให้บ้านเมืองล่มสลาย ผิวขาวผ่อง ดวงตากลมโต หางตาเรียวยาว มีเสน่ห์ชวนหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งที่ทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายคือส่วนบนของร่างกายเธอที่สะดุดตาเป็นพิเศษ ไม่แพ้สาวตะวันตกเลยทีเดียว

ขายาวทั้งสองข้างขาวเนียนและตรงเหมือนไม้บรรทัด ทุกครั้งที่ได้เห็น หัวใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

อาจเป็นเพราะผมค่อนข้างอนุรักษ์นิยม หรืออาจเป็นเพราะเธอคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในต่างประเทศ ผมรู้สึกว่าน้าสาวเปิดเผยเกินไปจริงๆ

ตอนนี้เป็นหน้าร้อน น้าสาวชอบใส่กระโปรงสั้นจู๋ แล้วมาฝึกโยคะในห้องนั่งเล่น ทำท่าทางแปลกๆ ต่างๆ

ผมแกล้งดูทีวี แต่แอบมองเธออยู่

เธอชอบท่าที่ต้องคุกเข่าเป็นพิเศษ ก้มตัวลงบนเสื่อ โค้งเอว ยกส่วนล่างขึ้นสูง มองจากด้านหลังเหมือนลูกพีชสุกงอม

ผมมองแล้วหน้าแดงก่ำ จินตนาการถึงการโอบกอดเธอจากด้านหลังอยู่บ่อยๆ

ยิ่งมองเธอ ผมก็ยิ่งทรมาน รู้สึกอึดอัดในใจ เธอเป็นน้าสาวของผมนะ ผมจะมีความคิดเกินเลยได้อย่างไร แต่เธอกลับสังเกตเห็นท่าทางน่าอายของผม แทนที่จะโกรธ เธอกลับพูดอย่างภูมิใจว่า "รูปร่างของน้ายังเด็ดอยู่ใช่ไหมล่ะ"

ผมที่ถูกจับได้ว่ามีท่าทีน่าอาย ไม่กล้าพูดอะไร คิดว่าคราวนี้น้าสาวต้องโกรธแน่ๆ

ใครจะรู้ว่าน้าสาวกลับเข้ามาใกล้ เอาตัวทับแขนผม แล้วยิ้มซุกซนถามว่า "อยากไหม?"

รู้สึกถึงความนุ่มนิ่มที่แขน ผมใจเต้นระรัว! ทำไมเธอถึงถามแบบนี้ อยากอะไร? หรือว่าเธออยากจะมีอะไรกับผม? มันไม่ถูกต้องนะ เธอเป็นน้าสาวผมนะ

ในใจผมมีเสียงสองเสียงดังขึ้น ปีศาจบอกว่า: เอาเลย ส่วนเทวดาบอกว่า: เห็นด้วย!

เห็นผมเขินอาย น้าสาวลุกขึ้นหัวเราะ "อยากได้ก็จัดการเองนะ" พูดจบก็เดินจากไป

น้าสาวคนนี้แกล้งผม หยอกล้อผมเล่น ช่างเป็นนางมารจริงๆ ผมถอนหายใจ รู้สึกคอแห้งผาก ไม่รู้ทำไม ในใจกลับรู้สึกผิดหวังนิดๆ สมองเต็มไปด้วยภาพรูปร่างอันน่าทึ่งของน้าสาว

หลังจากฝึกโยคะเสร็จ น้าสาวก็ไปอาบน้ำ ผมนั่งดื่มน้ำดูทีวีในห้องนั่งเล่น อาบน้ำเสร็จ น้าสาวบอกว่าเธอจะไปพบเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนาน คืนนี้อาจจะไม่กลับ

หลังจากน้าสาวออกไป ผมอยู่คนเดียวรู้สึกเบื่อมาก จึงเริ่มทำความสะอาดบ้าน หลังจากทำความสะอาดทั่วทั้งบ้านแล้ว ผมคิดว่าในเมื่อทำความสะอาดอยู่แล้ว ก็น่าจะทำห้องน้าสาวด้วยเลย เพื่อเซอร์ไพรส์เธอตอนกลับมา

น้าสาวรักความสะอาด ข้าวของในห้องเป็นระเบียบมาก ในอากาศยังมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวของผู้หญิง ผมทำความสะอาดเสร็จแล้วนั่งบนเตียงเธอ จัดผ้าห่มให้เรียบร้อย เคยได้ยินว่าน้าสาวมีแฟนอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอนอนคนเดียวจะชินไหม

ผมส่ายหัว หยิบหมอนและหมอนเย็นของเธอขึ้นมา ตั้งใจจะเอาไปผึ่งแดด ใครจะรู้ว่าระหว่างหมอนสองใบมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ มันคือ...อุปกรณ์ส่วนตัวของผู้หญิง

ผมตกใจมาก! ภาพหนึ่งผุดขึ้นในหัว: น้าสาวนอนอยู่บนเตียง เล่นกับอุปกรณ์นั้น เรียกชื่อผม "เชนเอ๋ย~ อ๊ะ"

ผมรีบหยุดความคิดนั้นทันที สงบสติอารมณ์ แล้วเก็บหมอนและผ้าห่มไว้ที่เดิม กลัวเธอจะรู้ จากนั้นก็กลับเข้าห้องตัวเอง

ผมรู้สึกผิดมาก ตั้งแต่น้าสาวมา ผมก็ควบคุมความคิดไม่ดีของตัวเองไม่ได้เลย

เธอเป็นน้าสาวผมนะ! ผมเตือนตัวเองอย่างรุนแรง ตอนบ่ายผมเลยนัดเพื่อนไปเล่นบาสเกตบอล เพื่อล้างความคิดฟุ้งซ่าน

ไม่คาดคิดว่า ที่สนามบาสเกตบอลผมกลับเจอแฟนเก่า เธอมากับแฟนปัจจุบันของเธอ

แฟนเก่าชื่อโจว เสี่ยวเสี่ยว เป็นรักแรกของผม หน้าตาน่ารัก รูปร่างบอบบาง

เธอให้ความประทับใจกับผมมาก เคยคิดว่าโจว เสี่ยวเสี่ยวเป็นคู่แต่งงานที่ดี ไม่คิดว่าปีสองเธอจะไปกับลูกเศรษฐี

คบกันมานาน สุดท้ายผมยังไม่ทันได้จับมือเธอเลยก็โดนนอกใจ เรื่องนี้ทำให้ผมช้ำใจมาก จนถึงตอนนี้ผมก็ไม่กล้าคบใครเป็นแฟน แน่นอนว่าก็ไม่มีใครสนใจผมที่เป็นคนจนอยู่แล้ว

"มาเล่นบาสด้วยเหรอ" เห็นผมอยู่ตรงนั้น โจว เสี่ยวเสี่ยวทักทายอย่างเก้ๆ กังๆ ผมตอบรับอย่างสุภาพ

แฟนเธอ หลี่ปิน มองผมแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า พวกเราเคยเล่นบาสด้วยกัน ทุกคนรู้จักกัน

การแข่งขันดุเดือด ผมตัวสูง สมรรถภาพร่างกายดี จึงถล่มทีมของแฟนเธออย่างหนัก

หลี่ปินดูเหมือนจะโกรธที่ถูกผมกดดัน แต่ไม่ได้แสดงออกมา

เล่นเสร็จ ทุกคนเตรียมกลับไปกินข้าว โจว เสี่ยวเสี่ยวพูดขึ้นมาว่า "วันนี้ฉันวันเกิด ฉันเลี้ยงทุกคนเอง" ทุกคนต่างอวยพรเธอ เธอฉลองวันเกิด ผมแน่นอนว่าไม่อยากไป หลี่ปินชวนผม "ให้เกียรติหน่อยนะ"

เลิกกันแล้วไม่มีความแค้น อีกฝ่ายพูดขนาดนี้แล้ว ผมจึงต้องตกลง

แต่ไม่คิดว่ามื้อนี้จะกลายเป็นงานเลี้ยงที่คู่รักคู่นี้ใช้อวดรวยกับผม

ที่โต๊ะอาหาร หลี่ปินคอยชวนผมดื่ม ยังบอกว่าเหล้านี่แพงขนาดไหน ผมดื่มไม่ไหวก็ดื่มเยอะๆ หน่อย กินข้าวเสร็จไปคาราโอเกะ ทุกคนเล่นเกมจริงใจหรือกล้าทำ โจว เสี่ยวเสี่ยวโดนถาม ถูกถามว่าอยากขอบคุณใครมากที่สุด

ต่อหน้าทุกคน โจว เสี่ยวเสี่ยวพูดติดตลกว่า "ฉันขอบคุณเชนเอ๋ยที่สุด ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ฉันก็คงไม่รู้ว่าในโลกนี้ยังมีผู้ชายดีๆ อย่างหลี่ปิน" แต่ผมรู้ว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น

ผมกลัวว่าตัวเองจะทนไม่ไหว เอาขวดเบียร์ฟาดหัวคู่รักนี้ จึงกลั้นความโกรธเข้าห้องน้ำ พอใจเย็นลงกลับเจอน้าสาวของผมเข้าพอดี

"ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?" ทั้งสองคนพูดพร้อมกันด้วยความประหลาดใจ ที่แท้น้าสาวกับเพื่อนสนิทก็มาเที่ยวที่นี่

"ไปเล่นที่ห้องฉันไหม มีสาวสวยเยอะแยะเลยนะ!" น้าสาวขยิบตาทำหน้าตลก

ผมส่ายหน้าไม่พูดอะไร เห็นผมไม่สบายใจ น้าสาวถามว่า "เป็นอะไรไป"

ผมไม่ได้บอกเธอ เพราะเรื่องนี้น่าอับอายเกินไป ทั้งสองคนคุยกันนิดหน่อยแล้วกลับห้องของตัวเอง

พอผมกลับไป ก็ถูกจับได้ว่าต้องเล่นจริงใจ ทุกคนเซ้าซี้ถามว่าผมมีแฟนหรือเปล่า

โจว เสี่ยวเสี่ยวพูดเย้ยหยันว่า "เชนเอ๋ย นายคงยังไม่มีแฟนสินะ? ก็ใช่แหละ นอกจากฉันแล้วก็คงไม่มีใครมองนาย ยุคนี้คบกันต้องมีรถมีบ้าน นายไม่มีอะไรเลย"

ประโยคนี้แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่น แต่ใครๆ ก็ฟังออกว่าไม่ถูกต้อง เพื่อนผม หลินเฟิง ทนบรรยากาศแย่ๆ นี่ไม่ได้ จึงดึงผมจะออกไป

ในตอนนั้นเอง มีเสียงไพเราะดังมาจากประตู "ใครบอกว่าเขาไม่มีแฟน"

ภายใต้แสงไฟหลากสีที่เปลี่ยนไปมา หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมทีละก้าว ใบหน้างดงามเหลือเกิน รูปร่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นน้าสาวของผมเอง

ท่ามกลางสายตาตะกละและประหลาดใจของทุกคน น้าสาวยื่นมือมาที่ผม เป็นเชิงให้ผมจับมือเธอ