ความหลงใหลของเธอ

คอนเนอร์

“บอสครับ มีพัสดุมาส่งอีกแล้ว”

น้ำเสียงของเลียมเจือแววขบขัน รอยยิ้มกวนประสาทเจ้ากรรมนั่นประดับอยู่บนใบหน้าขณะที่เขาเดินเข้ามาในห้องทำงานของผม ประคองกล่องสีดำเรียบหรูที่ผูกโบสีแดงเลือดนกราวกับเป็นของขวัญวันเกิด เขาวางมันลงบนโต๊ะทำงานของผมอย่างระมัดระวังเกินเหตุ และผมไม่พลาดที่จะเห็นว่าเขายังโอ้เอ้ อ้อยอิ่งอยู่ข้างๆ ยืนยุกยิกสลับเท้าไปมาเหมือนเด็กที่กำลังรอชมดอกไม้ไฟ เขาเฝ้าดูเกมบิดเบี้ยวเล็กๆ นี่อย่างเงียบๆ และสนุกไปกับมัน เฝ้ามองมันคลี่คลายตลอดสามปีที่ผ่านมาด้วยความยินดีปรีดาที่แทบจะเก็บไว้ไม่มิด ราวกับว่ามันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก และบางทีมันอาจจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ ผมเอนตัวไปข้างหน้า ปล่อยให้รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่มักจะเย็นชาเป็นนิจของผม “ของขวัญอีกแล้วเหรอ” ผมพึมพำ นิ้วไล้ไปตามเส้นริบบิ้น “เร็วจริงนะ สงสัยฉันจะทำตัวดี”

กล่องล่าสุดเพิ่งมาถึงเมื่อสี่วันก่อน ก่อนหน้านั้นก็หนึ่งสัปดาห์ ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใคร พวกเขากำลังใจกล้าขึ้น ถี่ขึ้น ราวกับว่าห้ามใจตัวเองไม่ได้ ริบบิ้นผ้าไหมลื่นหลุดออกอย่างแผ่วเบา ร่วงหล่นลงบนโต๊ะเป็นระลอกคลื่นสีแดงเข้ม ผมค่อยๆ ยกฝากล่องขึ้น ละเลียดช่วงเวลานั้น แล้วชะโงกมองเข้าไปข้างใน

มือคนอีกคู่หนึ่งที่ถูกตัดออกมา ซีดขาวและถูกทำลายจนเละ วางอยู่ในกล่องอย่างเหมาะเจาะราวกับเป็นงานศิลปะจัดวางอันน่าสยดสยอง นิ้วหนึ่งยังคงสวมแหวนทองคำดีไซน์อวดรวยสามวง เป็นการยืนยันที่เพียงพอแล้ว เจ้าพ่อค้าอาวุธจากปราก คนที่คิดว่าตัวเองจะยักยอกเงินสองล้านจากค่าอาวุธเที่ยวล่าสุดของผมแล้วหายเข้ากลีบเมฆไปได้ สงสัยจะหนีไปได้ไม่ไกล ช่างใส่ใจเสียจริง

เลียมผิวปากยาวๆ เบาๆ มือเท้าสะเอวขณะโน้มตัวเข้ามาดูใกล้ๆ “ปัญหาอีกอย่างถูกแก้ไขโดยที่บอสไม่ต้องลงมือเองเลยสักนิด”

ผมหัวเราะในลำคอ “ประสิทธิภาพเป็นของขวัญที่หายากในทุกวันนี้”

เขาพ่นลมทางจมูก “หายากเกินไปหน่อย เมื่อพิจารณาว่าผู้หญิงปริศนาของคุณดูเหมือนจะทำงานเร็วกว่าคนของเราทั้งทีมอีกนะครับ”

ผมฮัมในคอ วางฝากล่องกลับลงไปเบาๆ ระวังไม่ให้รอยเลือดที่ยังแห้งไม่สนิทตรงขอบด้านในเปรอะเปื้อน “เอามันไปเก็บในห้องแช่แข็งรวมกับอันอื่นๆ ซะ”

เลียมเลิกคิ้ว "แน่ใจเหรอครับว่าจะเก็บสะสมมันต่อไปน่ะบอส ข้างล่างนั่นมันเริ่มจะ... บรรยากาศเหมือนหนังเรื่องความเงียบของลูกแกะเข้าไปทุกทีแล้วนะครับ"

ผมยักไหล่ เอนหลังพิงเก้าอี้ “มันคือของขวัญ และเราไม่โยนของขวัญทิ้งหรอกนะ”

เลียมเพียงหัวเราะ ส่ายหัวขณะหยิบกล่องขึ้นแล้วหันไปยังประตู “สักวันหนึ่ง เธอจะเดินเข้ามาที่นี่พร้อมกับเอาโบผูกตัวเองนั่นแหละครับ แล้วบอสจะได้ขอบคุณเธอซึ่งๆ หน้าเสียที”

ผมไม่ตอบ เพราะภาพที่เขาวาด... เงาร่างที่ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมและโลหิต ผู้หญิงที่มีสายตาจับจ้องมาที่ผมเพียงผู้เดียว เฝ้ามองจากความมืดและสังหารในนามของผม ผู้ที่ทิ้งกลิ่นของน้ำตาลและดินปืนไว้เบื้องหลัง ดุจเสียงกระซิบแห่งความภักดี ผมคิดถึงเธอมากกว่าที่ควร สงสัยว่าเธอเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร มันจะรู้สึกอย่างไรหากได้ริมฝีปากของเธอมาอยู่บนริมฝีปากของผม แทนที่จะทิ้งข้อความเป็นเลือดเอาไว้

สตอล์กเกอร์ของฉัน วิญญาณของฉัน ผู้หญิงของฉัน

สักวันหนึ่ง เธอจะก้าวออกมาจากเงามืด สักวันหนึ่ง...

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป เจ็ดวันที่ยาวนาน เงียบเชียบ และทรมานแสนสาหัสโดยไร้ซึ่งข่าวคราวของเธอ ไม่มีกลิ่นน้ำหอมบนหมอนของผม ไม่มีกล่องเปื้อนเลือดผูกโบ ไม่มีคุกกี้อบใหม่ หรือหนังสือที่ถูกจัดเรียงใหม่ หรือรอยนิ้วมือจางๆ บนกระจกเหนือเตียง ไม่มีอะไรเลย เชื่อเถอะว่าผมมองหาอยู่ เฝ้าดู เฝ้ารอ อย่างอดทน เพราะผมรู้ว่าเธอจะกลับมา เธอกลับมาเสมอ เธอห้ามใจตัวเองไม่ได้ และถึงแม้ว่าผมไม่ควรจะโหยหาความวุ่นวายที่เธอพามาด้วย แต่ผมก็เริ่มชินกับความตึงเครียด ความตื่นเต้นจากสิ่งที่ไม่รู้ ผมคิดถึงมันเมื่อมันหายไป

ผมเพิ่งประชุมรอบดึกเสร็จกับพวกอิตาลีที่แบ่งปันเขตแดนกันที่นี่ในนิวยอร์ก ตระกูลของเราอยู่ร่วมกันมาหลายปี แบ่งเส้นกันชัดเจน รักษาผลประโยชน์ให้สูง และทำให้ถนนหนทางส่วนใหญ่ปลอดเลือด มันได้ผล พักหลังมานี้ พวกนั้นเริ่มลองเชิง ขอสินค้าเพิ่ม ขออำนาจควบคุมเพิ่ม ขอเขตแดนเพิ่ม ขอ...ทุกอย่างเพิ่ม ทีแรกก็แยบยล แต่ตอนนี้มันไม่แยบยลแล้ว และนั่นทำให้ผมกังวล ผมชอบพวกเขานะ ผมรู้จักคนพวกนั้นบางคนมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาไม่ใช่แค่พันธมิตร แต่เป็นส่วนหนึ่งของโลกเก่า เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่รักษาสมดุลของเมืองนี้มานานหลายทศวรรษ แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าพวกเขายังคงดันต่อไป ถ้าพวกเขาล้ำเส้น... ก็... เอาเป็นว่า ผมไม่ใช่คนเดียวที่จับตาดูอยู่ ถ้าเธอรู้ว่าพวกนั้นกลายเป็นปัญหา ผมอาจไม่มีโอกาสได้แก้ไขทางการทูต ผมคงได้ตื่นมาเจอกล่องผูกโบอย่างประณีตอีกใบวางอยู่หน้าประตู บางทีคราวนี้อาจจะเป็นหัวคนกับสายประคำห่อรวมกัน ความคิดนั้นทำให้ท้องไส้ผมปั่นป่วน ไม่ใช่ด้วยความสยดสยอง แต่ด้วยความคาดหวังอันน่าสะพรึง

ผมเดินไปส่งพวกเขาที่โถงทางเข้าใหญ่ จับมือและทำดีต่อกันภายใต้ซุ้มประตูโค้งสูงของคฤหาสน์ผม พื้นหินอ่อนสะท้อนเงารองเท้าขัดมันขณะที่พวกเขาเดินออกไปสู่ค่ำคืนอันเย็นเยียบ พวกเขาจุดซิการ์และหัวเราะ คิดว่าโลกยังคงเป็นของพวกเขา ผมปิดประตูตามหลัง ล็อกมันด้วยเสียงคลิกเบาๆ อากาศยามค่ำคืนตามเข้ามาด้านหลัง สดชื่น เงียบสงบ และกรุ่นไปด้วยกลิ่นใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วงกับ...อะไรบางอย่าง

กระเทียม เนย โรสแมรี่ ไออุ่น เธอมาที่นี่

ความคิดนั้นแทบจะทำให้หัวใจผมหยุดเต้น ผมเคลื่อนไหว รวดเร็ว เงียบกริบ ในโหมดนักล่า เสียงฝีเท้าของผมดังก้องเบาๆ ไปตามโถงหินอ่อนขณะที่ผมย่องไปยังห้องครัว ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว เตรียมพร้อม ตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ว่าครั้งนี้ผมจะจับเธอได้ แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงประตู อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านในเส้นเลือด ผมพุ่งตัวออกไปโดยไม่คิด กล้ามเนื้อกระตุกทำงานเหมือนขดสปริงที่ถูกปล่อย ผมไม่ชะลอความเร็วเมื่อไปถึงห้องครัว ผมกระชากเปิดประตูหลังแล้วพรวดพราดออกไปในความมืด ดวงตาสอดส่ายในความมืดมิดราวกับคนบ้า

“กระจายกำลัง!” ผมตะคอกใส่วิทยุสื่อสาร พร้อมกับดึงปืนออกจากขอบกางเกง “ตรวจพื้นที่ เธออยู่ที่นี่”

แต่ผมรู้อยู่แล้ว เธอไปแล้ว หายไปเหมือนควัน เหมือนที่เคยเป็นเสมอ ผมยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง มองแนวต้นไม้ไหวเอนตามสายลม เธอคงไปได้ไม่ไกล แต่เธอก็หนีผมรอดเสมอ ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้ เธอก็หลุดรอดจากเงื้อมมือผมไปได้ ในที่สุด ผมก็ลดปืนลง หายใจออกช้าๆ แล้วกลับเข้าไปข้างในด้วยขากรรไกรที่ขบแน่น เธอเอาชนะผมได้อีกแล้ว

ผมกลับเข้ามาในครัว กลิ่นอาหารยิ่งชัดเจนขึ้น อบอุ่นและหอมกรุ่น จัดเวลาได้พอดีราวกับเธอรู้ว่าผมจะเสร็จเมื่อไหร่ ผมจะอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ และจะอ่อนแอพอที่จะรู้สึกถึงน้ำหนักของการไม่มีเธออย่างเต็มที่ และรู้สึกขอบคุณสำหรับสิ่งเตือนใจอันบิดเบี้ยวเล็กๆ นี้ว่าเธอเพิ่งจะอยู่ที่นี่ อาหารเย็นรออยู่บนเคาน์เตอร์ พาสต้าจัดใส่จานอย่างสวยงาม ขนมปังอุ่นๆ ห่อด้วยผ้าเช็ดปาก ไวน์แดงหนึ่งขวดเปิดไว้แล้ว กำลังหายใจอยู่ข้างแก้วคริสตัลสองใบ ผมเดินเข้าไปช้าๆ จ้องมองการจัดโต๊ะ มันดู...โรแมนติก เหมือนการออกเดต เดตแรก ถ้าไม่นับเรื่องที่เธอบุกรุกเข้ามาในบ้านผม เสียงหัวเราะผุดขึ้นในลำคอ คมกริบ ขมขื่น แต่เป็นของจริง เธอมันบ้า เธออันตราย และเธอเป็นของผมอย่างไม่ต้องสงสัย โดยไม่มีคำขอโทษใดๆ ผมนั่งลง รินไวน์ให้ตัวเอง แล้วยกแก้วให้กับเก้าอี้ที่ว่างเปล่าตรงข้าม

“แด่ภูตผีในกำแพงของฉัน” ผมพึมพำพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว “คุณทำลาซานญ่าได้อร่อยโคตรๆ”