Ang Asawa ng CEO at ang Kanyang Mga Lihim na Tagapagmana

Pasuray-suray na pumasok si Sophia Taylor sa kanilang pintuan, malalim at bakas ang matinding kawalan ng pag-asa sa kanyang mga mata. Dumiretso siya sa shower at pinihit ang tubig hanggang sa halos nakakapaso na ito, saka marahas na kinuskos ang kanyang balat nang paulit-ulit.

"Ang dumi... napakadumi..." bulong niya sa sarili. Hindi niya alintana kahit pa balot na ng malalaking mantsa ng dugo ang kanyang balat.

Nalantad ang mga sugat niya sa mainit na tubig, at humalo ang dugo sa tubig na umaagos pababa. Nagdulot ito ng mahapding sakit na tila hinihiwa ng patalim ang kanyang laman, ngunit natabunan lamang ito ng matinding pandidiri at pagkamuhi sa sarili.

Hanggang sa tuluyan nang bumigay ang kanyang katawan. Napabagsak siya sa sahig ng banyo, puno ng mga kalmot at pasa ang katawan, habang umalingawngaw sa mga pader na tiles ang kanyang mga desperadong hikbi at basag na tili.

Pinagsamantalahan siya ng isang estranghero; ni hindi man lang niya maalala ang mukha nito.

At ang asawa naman niya ay iniwan siya upang magpalipas ng buong gabi kasama ang unang pag-ibig nito.

Ang mga matang kulay sapiro ni Sophia, na dati'y puno ng sigla, ay nakatulala na ngayon sa kawalan at kasing-blangko ng isang bangkay.

Desperado niyang pinilit na burahin sa isip ang mga alaala kagabi, ngunit patuloy itong bumabagabag sa kanya na tila isang anino.

Nang makayanan na niyang kaladkarin ang sarili palabas ng banyo, binasag ng ugong ng makina ng sasakyan ang katahimikan.

Umuwi na si Zachary Spencer.

Suot pa rin nito ang parehong suit mula kahapon, ang gwapong mukha ay kakikitaan ng malalim na tingin na nagtataglay ng matinding awtoridad.

Sobrang maselan sa kalinisan si Zachary—hinding-hindi ito magsusuot ng parehong damit nang dalawang magkasunod na araw.

Tumama ang katotohanan kay Sophia na tila isang patalim na lalo pang pinilipit sa nakamamatay na niyang sugat.

Bahagyang kumunot ang noo ni Zachary nang mapansin ang kaawa-awang itsura ni Sophia. "Kailangan na nating tapusin nang maaga ang kasal natin sa papel. Sabihin mo ang mga kondisyon mo para sa settlement—magkano ang gusto mo."

"Ibibigay ko sa iyo ang kalahati ng mga ari-arian ko, at maaari mo ring kunin ang kalahati ng yaman ko."

Tanong ni Sophia, bakas ang matinding pait sa kanyang boses. "Dahil ito sa pagbabalik ni Paula, 'di ba?"

Lalong kumunot ang noo ni Zachary. "Anong kinalaman niya rito?"

Hirap na inabot ni Sophia ang kanyang telepono at binuksan ang mga balita, kung saan bumulaga ang isang malaking headline: #Tagapagmana ng Spencer Group na si Zachary Spencer, Namataang Lumalabas ng Hotel Room Kasama ang A-List Actress na si Paula Clark—Sikretong Relasyon, Buko Na?

Nanlamig ang mga mata ni Zachary nang mabasa ang artikulo. "Mahilig talaga gumawa ng isyu ang media. Ipapabura ko ito sa mga tauhan ko sa lahat ng site."

Hindi umimik si Sophia, ngunit nahagip ng kanyang paningin ang mga kalmot sa leeg nito.

Tatlong marka, na may iba't ibang lalim, at malinaw na gawa ng mga kuko.

Idagdag pa ang hindi nito pag-uwi kagabi at ang mga balita ngayong umaga, ano pa ba ang kailangan niyang intindihin?

Nangaliwa si Zachary.

Naikuyom niya ang kanyang mga kamao, ngunit ang emosyong umapaw sa kanya ay hindi galit, kundi isang nakadudurog na sakit sa puso.

At siya rin ay may nakasamang ibang lalaki kagabi.

Pareho silang kaawa-awa.

Matagal na sana niyang napagtanto na sa pagitan nila ni Paula, walang pag-aalinlangang pipiliin ni Zachary ang babaeng iyon.

Tiningnan niya si Zachary nang may hindi mabasang ekspresyon, tinititigan ang lalakeng naging malaking bahagi ng kanyang kabataan.

Iniligtas ng kanyang lolo ang buhay ng lolo ni Zachary noong panahon ng digmaan. Kaya nang bumagsak at mawalan ng yaman ang pamilya Taylor, kinupkop siya ng mga Spencer bilang pagbabayad ng utang na loob.

Walong taong gulang siya noon.

Mula sa pagiging isang litong bata, naging isang dalagitang hibang sa pag-ibig, hanggang sa maging asawa nito—iginugol niya ang labing-anim na taon ng kanyang buhay sa landas na ito, at ngayon, tuluyan na itong magtatapos.

Kay Paula lang talaga tumibok ang puso ni Zachary. Kung hindi lang sana nag-aagaw-buhay ang lolo niyang si Dylan Spencer at ipinilit na magpakasal sila, hinding-hindi siya pipiliin ni Zachary.

Maaga pa lang ay pumirma na sila ng prenup. Ang kasal na ito ay isa lamang kasunduan sa negosyo, wala nang iba.

Matapos kagatin ang kanyang labi hanggang sa malalasahan na niya ang sariling dugo, nakapagsalita rin sa wakas si Sophia, "Pumapayag ako." Tumalikod siya at umakyat sa itaas para kunin ang marriage contract mula sa drawer ng kanyang tokador. Pinunit niya ito nang pira-piraso sa mismong harapan nito.

Kalmado siyang nagsalita, mariing kumukurap para pigilan ang mga luhang nagbabadyang tumulo. "May pasok bukas. Kung libre ka, tawagan mo ako nang maaga para maasikaso na natin ang mga papeles."

Bakas sa mukha ni Zachary ang labis na pagkagulat kung gaano kabilis tinanggap ni Sophia ang lahat.

Bahagyang nakaawang ang kanyang mga labi. "Alam kong nagkulang ako sa'yo. Kung may kailangan ka man sa hinaharap, huwag kang mag-atubiling lumapit sa akin. Pero tungkol sa proseso ng divorce, sana mapabilis natin. At tungkol naman kay Lolo Dylan..."

Tila pinipiga ang puso ni Sophia sa sakit, pero pinilit niyang ngumiti.

"Ilihim muna natin ito kay Lolo Dylan. Kapag naayos na natin ang lahat, sasabihin ko sa kanyang mangingibang-bansa ako para mag-aral sa susunod na buwan."

Si Lolo Dylan lang ang tanging tao sa mundo na nagparamdam sa kanya ng tunay na pagmamahal ng isang pamilya.

Hindi niya kayang makita itong nasasaktan.

Bukod pa roon, marami nang iniinom na gamot sa high blood ang matanda. Baka atakihin ito at mauwi sa ospital kapag nabigla sa paghihiwalay nila.

Naging mas kumplikado ang reaksyon sa mukha ni Zachary.

Inisip na ni Sophia ang lahat, pero iyon mismo ang bumabagabag sa kanya.

Sabay silang lumaki ni Sophia—alam niya ang ugali nitong maging madrama at magwala kapag nagagalit.

May mali.

"Namumutla ka. May sakit ka ba?"

Inabot niya ang noo nito para kapain kung may lagnat, pero marahan siyang umatras, pinapanatili ang distansya nilang dalawa.

"Masama lang nang kaunti ang pakiramdam ko. Iinom na lang ako ng gamot mamaya."

Ibinaba ni Zachary ang kanyang kamay, hindi mabasa ang ekspresyon habang pinagmamasdan siya.

"Ang weird mo ngayon."

Bahagyang lumuwag ang pagkakakuyom ng mga kamao ni Sophia.

Bigla niyang naisip na kahit maghiwalay sila, napakaraming taon din silang magkasamang lumaki ni Zachary. Mayroon pa rin silang pinagsamahan.

Baka pwede siyang magpatulong dito para alamin kung sino ang lalaki kagabi.

Sa posisyon at impluwensya nito, kontrolado ng Spencer Group ang malaking bahagi ng ekonomiya ng siyudad. Kung may gusto itong paimbestigahan, halos walang hindi nito kayang alamin.

Hindi namamalayang nakagat ni Sophia ang kanyang labi. "May pinagdadaanan nga akong problema. Baka kailanganin ko ang tulong mo."

Nahirapan siyang hanapin ang tamang mga salita sa kanyang isipan.

Paano ba niya sasabihin ang isang bagay na napakanakakahiya?

Nagtaka si Zachary. "Anong klaseng problema?"

Huminga nang malalim si Sophia, nilalakasan ang loob para magsalita, pero tumunog ang cellphone ni Zachary bago pa man siya makasagot.

Hindi niya makita ang pangalan ng tumatawag mula sa kanyang pwesto, pero kitang-kita niya ang biglaang paglambot ng mukha nito.

Walang duda, si Paula iyon.

Anuman ang sinabi ng nasa kabilang linya ay nag-iwan ng matinding pag-aalala sa mukha ni Zachary. "Papunta na ako."

Kinuha niya ang kanyang cellphone at nagmamadaling lumabas ng pinto, ni hindi man lang nilingon si Sophia.