Ang Aking Napakagandang Tiya

Nasa loob ng bathtub na may tamang temperatura si Li Nanfang, habang may sigarilyo sa bibig niya, at talagang isang kasiyahan ito.

Siyempre, kung may isang magandang babae pa na magmamasahe sa kanya, mas maganda pa. Kahit sino pa ang magmasahe sa kanino.

Kapag ang isang lalaki ay walang saplot at iniisip ang ganitong bagay, natural lang na may reaksyon ang katawan niya.

“Naku, di ba pwedeng magpahinga ng konti? Ang bastos naman.”

Napamura si Li Nanfang, nang marinig niyang may malakas na tunog mula sa labas ng sala, kasunod ang tunog ng nabasag na salamin.

Hindi gumalaw si Li Nanfang, ni hindi niya binuksan ang kanyang mga mata. Nasa hotel naman siya, hindi sa sariling bahay, kaya kahit may manggulo, may mga security guards naman sa hotel na bahala doon. Isa lang siyang bisita, kaya walang dahilan para makialam.

Pero kung papasok sa banyo ang manggugulo, hindi na siya pwedeng magwalang-bahala.

“Hay, kahit magbabad sa tubig, hindi mapakali. Paano na lang ang buhay ko?”

Napabuntong-hininga si Li Nanfang, at sa wakas ay napilitan siyang dumilat. Doon niya nakita ang isang magandang babae na may gintong buhok.

Bata pa, maganda ang mga mata at may malamig na karisma, matangkad, naka-puting blouse na may mataas na kwelyo, itim na skirt na pang-OL (office lady), at maputing mga binti na walang suot na stockings, na halos nakasisilaw ang kaputian. Naka-high heels na itim na sandals, at mukhang nagmamadali dahil mabilis ang paghinga, na parang sasabog ang mga butones ng kanyang blouse.

Bakit biglang may magandang babae na pumasok?

Narinig kaya ng Diyos ang hiling ni Li Nanfang, at nagpadala ng magandang babae para magmasahe sa kanya?

Habang iniisip ni Li Nanfang kung dapat ba niyang pasalamatan ang Diyos, biglang hinila ng babae ang kanyang gintong buhok.

Lumabas na wig lang pala iyon, at sa ilalim nito ay maitim na buhok.

Mas maganda siyang tingnan ngayon.

Habang natutuwa si Li Nanfang, biglang nagsimulang maghubad ang babae.

Hindi pa siya nakakita ng babaeng ganito kabilis maghubad. Halos isang kisapmata at wala na siyang suot. Mabilis siyang lumapit at pumasok sa bathtub.

“Uh, miss, ano ba ito—”

Nang sumampa ang babae sa tiyan ni Li Nanfang at yakapin siya, saka lang niya naisipang magtanong kung ano ang nangyayari. Pero nang subukan niyang itulak siya, may naramdaman siyang malamig na bagay sa ilalim ng kanyang kaliwang tenga.

Hindi na niya kailangan pang tingnan. Base sa pakiramdam, alam ni Li Nanfang na iyon ay isang baril.

“Huwag kang gagalaw, kung hindi babarilin kita,” bulong ng babae.

Hindi gumalaw si Li Nanfang, at mahina niyang tinanong, “Ano, ano ang gusto mong gawin?”

“May humahabol sa akin. Sana tulungan mo akong magtago, at bibigyan kita ng pabuya.”

Pagkasabi ng babae, narinig ni Li Nanfang ang mga yabag sa labas. Mukhang maraming tao ang pumasok.

“Tandaan mo, magkasintahan tayo na nagbabakasyon dito sa Amerika.”

Hindi pa tapos magsalita ang babae, biglang sinipa ang pinto ng banyo at pumasok ang isang lalaking naka-itim na suit, may hawak na baril sa kanang kamay.

“Aaaah!”

Biglang sumigaw ang babae na parang natatakot, at biglang sumubsob sa dibdib ni Li Nanfang, sabay bulong, “Sumigaw ka, palayasin mo sila—uh!”

Hindi pa natatapos magsalita ang babae, bigla siyang nakaramdam ng sakit sa ibaba.

Ang tubig ay may pampadulas na epekto, at sa tamang lakas at anggulo, may mga bagay na hindi inaasahan ng magkapareha.

Grabe, pumasok na ba iyon?

Nataranta rin si Li Nanfang.

Ang kirot na naramdaman ng babae ay nagpapaalala sa kanya na ang kanyang katawan na iningatan ng higit dalawampung taon ay basta na lang nakuha ni Li Nanfang. Sa sakit at galit, halos magdilim ang kanyang paningin. Gusto na niyang barilin si Li Nanfang, pero naalala niya ang sitwasyon kaya pinilit niyang tiisin ang sakit at mahina niyang sinabi, “Sumigaw ka na!”

“Aaaaah!”

Sa pagkakataong ito, mabilis na naintindihan ni Li Nanfang ang ibig sabihin ng babae. Sumigaw siya at umupo, niyakap ang babae, at galit na galit na sumigaw sa lalaking naka-itim na suit, “Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang pumasok dito? Lumayas ka!”