Pag-ibig sa Alpha ng Aking Ex

Katherine

Alam mo ba yung mga tao na walang ideya kung ano ang gusto nilang gawin sa buhay nila? Well, hindi ako ganun. Alam ko nang eksakto kung ano ang gusto kong gawin, paano ko ito gagawin, at kung saan ko gustong mapunta.

Ang problema, may kapalit ito. Kahit na masaya ako na kasama ang pamilya ko at ligtas sa aming grupo, pagkatapos ng isang linggo sa bahay, kailangan ko nang bumalik sa pagsasanay sa ospital.

Ipinagmamalaki kong maging bahagi ng Three Trees Pack. Maliit lang ang grupo namin at medyo mahirap puntahan, pero dito nakatira ang pamilya ko, kaya laging mahirap magpaalam sa mga magulang ko.

Dalawang taon na akong nagsasanay sa ospital ng Diamond Claw Pack dahil wala kaming malaking ospital sa teritoryo ng Three Trees.

Bawat paalam ay laging may kasamang maraming luha para sa nanay ko, pero hindi para sa kuya kong si Dustin at sa tatay ko. Pero nakikita ko sa mga mata ng tatay ko kung gaano niya pinipigil ang luha para magmukhang matatag. Miss ko silang lahat.

Pero hindi ako magsisinungaling; bahagi ng sarili ko ay nagbibilang din ng araw para makabalik sa Diamond Claw Pack. Ang pagsasanay ko sa ospital doon ay punong-puno ng araw ko. Nakakapagod ang mga araw na may maraming dapat gawin at matutunan. Pero puno rin ito ng mga tagumpay dahil para sa akin, ang pagtulong sa lahat ng mga tao ay nagbibigay sa akin ng malaking kasiyahan. Kaya, ano ang gusto kong gawin sa buhay ko? Eksakto yun — tapusin ang pagsasanay ko sa ospital at bumalik sa grupo ko para makagawa ng kaibahan doon.

Habang pumapasok kami sa Diamond Claw, isang nakakabahalang pakiramdam ang bumalot sa akin, parang may bigat sa hangin. May kakaiba, isang bagay na hindi ko mawari, pero binalewala ko ito bilang isang alalahanin.

Malapit na kami sa aming gusali, tila kakaibang tahimik at walang tao ang madilim na kalye, nagbibigay ng kilabot sa akin. Hindi ko maiwaksi ang pakiramdam na may nakamasid sa amin, pero isinantabi ko ito bilang simpleng paranoia.

“Katie, gising. Malapit na tayo,” gising naman ako, pero ang boses ni Jake ang nagpagising sa akin mula sa aking mga iniisip. Ang karaniwang masigla niyang tono ay may halong tensyon.

Parang kapatid ko na si Jake, magkaedad kami, at siya ang anak ng Beta ng tatay ko. Mula pagkabata, lahat ng bagay ay magkasama naming ginagawa. Normal lang sa amin na magsama nang tumuntong kami ng 18 at nagdesisyong lisanin ang grupo namin para pumunta sa Diamond Claw Pack.

Magkaiba kami ng pagsasanay. Habang nagtatrabaho ako sa Ospital, si Jake naman ay nasa Elite Training Center. Ang kanyang pagsasanay ay hindi lamang basta pagpapakita ng lakas. Ito'y tiyak na pagsasanay sa paglusot, pagrekon ng teritoryo, at iba pang bagay na hindi niya maaaring ibunyag. Kilala ako ni Jake ng higit kaninuman; palagi kaming malapit sa isa't isa. Inakala ng mga magulang niya na magiging kapalaran ko siya, at nang kami'y mag-15, ang edad kung kailan nakikilala mo ang iyong lobo, nagkaroon kami ng dalawang sorpresa.

Ang unang sorpresa ay hindi kami magkapareha — na labis na ikinalungkot ng aming mga magulang.

At ang pangalawang sorpresa ay habang natanggap ni Jake si Zyon bilang kanyang lobo, wala akong nakuha. Wala!

Hindi! Teka, may nakuha ako... Mga buwan ng kalungkutan at malalim na pakiramdam na may kulang sa akin. Siguro dahil sa sobrang kagustuhan kong magkaroon ng sariling lobo, hindi ko inasahan na hindi ako magkakaroon. Kaya, gaya ng inaasahan mo, tao lang ako.

Noong panahong iyon, labis akong nadismaya at umiyak ng mga buwan, ngunit sa mga sumunod na buwan, tinanggap ko na ang aking sitwasyon. Inisip ng nanay ko na dahil sa lola ko na tao. Hindi ko siya nakilala, namatay siya bago pa ako ipanganak.

Ang pagiging tao at pamumuhay sa gitna ng mga lobo ay ang pinakamalaking hamon sa lahat. Walang nagpapahalaga sa'yo, at kailangan mong magtrabaho ng doble para patunayan ang iyong halaga. Kaya kahit na tinatrato ako ng lahat sa Three Trees ng may pagmamahal, palagi kong pinipilit ang sarili ko na maging pinakamahusay na bersyon ng sarili ko. Palagi akong nagsusumikap, may magagandang grado at mahusay na performance sa lahat ng ginagawa ko. Pagkatapos ng lahat, ang huling bagay na gusto ko ay tingnan ako ng lahat na may awa dahil ang anak ng Alpha ay hindi lamang walang lobo, wala rin siyang alam gawin.

Ang mga tao ay itinuturing na mahina, at dahil doon, kinailangan kong magmakaawa sa mga magulang ko mula edad 17 hanggang 18 para payagan akong pumunta sa Diamond Claw, at pumayag lang sila dahil kasama ko si Jake at titira siya kasama ko.

Tumingin ako sa labas ng bintana, bumibilis ang tibok ng puso ko habang sinusubukan kong makita ang anumang mga pigura na nakatago sa mga anino na maaaring tanda ng panganib, na maaaring paliwanag sa kakaibang pakiramdam na ito... Pero wala akong makitang mali.

Well, kahit na may nakatagong pigura sa mga anino, hindi ko ito makikita gamit ang mga mata kong tao.

"Gising na ako, pero hayaan mo muna akong manatili ng ganito ng kaunti pa," sabi ko habang nakasandal ang ulo ko sa kanyang balikat, sinusubukang itago ang lumalalang kaba, pero sa kaibuturan ko, alam kong may mali.

"Alam kong gusto mo ang malakas kong balikat," binigyang-diin niya ang 'malakas', at ngumiti ako, "Pero kailangan na nating umalis. Buksan mo ang pinto, at kukunin ko ang mga bag," sabi ni Jake habang huminto kami sa harap ng aming gusali.

Nararandaman din kaya niya ang nararamdaman ko?

Kahit wala siyang sinasabi o ipinapakitang reaksyon, malakas ang kutob ko na reciprocate niya ang nararamdaman ko. Ramdam kong alam na alam niya ang paligid niya, at maingat niyang tinatago ang kanyang tunay na emosyon.

"Sige, boss," sabi ko habang kinuha ko ang susi mula sa kanyang kamay.

Habang lumalabas kami ng kotse at papunta sa pintuan, isang malamig na hangin ang dumaan, nagpapataas ng balahibo sa likod ng aking leeg. Luminga ako ng may pag-aalala sa aking balikat, nararamdaman ang paparating na panganib na hindi ko maalis sa isip ko.

Sa loob ng apartment, may kakaibang katahimikan na bumabalot sa paligid. Parang may banta na hindi sinasabi, at bawat tunog ng sahig ay nagpapakaba sa akin. Hindi ko maalis ang pakiramdam na may masamang mangyayari, pero hindi ko matukoy kung ano iyon.

"May masama akong kutob dito," bulong ko kay Jake, ang boses ko ay nanginginig, halos hindi marinig sa gitna ng tensyon.

Tumango siya, ang karaniwan niyang walang pakialam na ekspresyon ay napalitan ng pag-aalala. "Dumikit ka sa akin, Katie. May kakaiba talaga." Ang tingin niya ay nakatuon sa labas ng pinto, at sinundan ko ang linya ng kanyang tingin.

At bigla na lang nangyari.

Biglang nabasag ang katahimikan ng tunog ng pintuang binabasag. Bumukas nang malaki ang pinto, at dalawang lobo ang sumugod sa aming apartment, kita sa mga mata nila ang masamang balak.

Ang tahimik na gabing inaasahan ko ay naging magulo. Parang bumagal ang oras habang nagkakagulo sa paligid ko. Ang takot ay sumakal sa dibdib ko, at ang instinct ay sumigaw sa akin na tumakbo, magtago, pero wala akong mapagtataguan. Isa sa mga sumalakay ay sumugod sa akin, ang malakas niyang tulak ay nagpatumba sa akin sa sahig. Nawalan ako ng hininga sa impact, at bumalot ang sakit sa katawan ko.

Bakit nila kami inaatake? naisip ko habang nakahiga sa sahig.

Mula sa sahig, pinanood ko ng may kalituhan habang papalapit ang mga sumalakay, ang mga nakakatakot nilang ngiti ay puno ng sadistikong kasiyahan. Ang panic ay sumiklab sa akin habang nare-realize ko ang bigat ng sitwasyon.

Pero bigla, parang liwanag ng pag-asa, kumilos si Jake. Nagbago siya, at sa bilis at tapang, nilabanan niya ang mga sumalakay, ipinapakita ang kanyang lakas at kasanayan. Ang silid ay naging isang magulong lugar ng labanan, may mga ungol, pagbagsak, at ang hindi mapagkamalang tunog ng karahasan.

Parang naging malabo ang oras habang nakahiga ako doon, ang puso ko ay kumakabog sa aking mga tainga, walang magawa kundi panoorin si Jake na ipinaglalaban ang aming buhay. Ang karahasan at panganib sa silid ay napakalakas, pinapagana ng takot at adrenaline. Kahit gaano pa karami ang training, hindi ko kayang immobilize ang isang lobo.

At noong tila wala nang pag-asa, ang di-matitinag na depensa ni Jake ang nagbago ng lahat. Lumaban siya nang may bangis at katumpakan, na nagpaiwan sa mga umaatake na nagulat at natalo.

Habang humuhupa ang kaguluhan, bumalik sa anyong tao si Jake. Isa sa mga rogue ay patay na, at ang isa naman ay sugatan nang husto kaya napilitan ding bumalik sa anyong tao. Tumigas ang tingin ni Jake habang nakatuon sa sugatang rogue. Lumapit siya, mababa ang boses at puno ng nag-aalab na galit.

"Bakit niyo kami inatake?" tanong ni Jake. Iyon din ang iniisip ko kanina, ang tono niya'y tumagos sa tensyonadong paligid.

Ang mga mata ng rogue ay nagdadalawang-isip na tumingin sa amin ni Jake, takot na may halong pag-aalsa. "Madali kayong target. Ang babae," aniya habang itinuturo ako, "dahil tao siya, akala namin madali lang."

Nanlamig ang dugo ko nang lumubog sa akin ang mga sinabi niya. Pinuntirya nila kami dahil sa presensya ko bilang tao, ginamit nila ako bilang kahinaan upang pagsamantalahan kami. Sumiklab ang galit sa loob ko, ngunit pinigilan ko ito, nakatuon ang atensyon ko sa nagaganap na interogasyon. Wala akong magawa, ngunit masama ang loob ko dahil inatake si Jake dahil sa akin.

Nagkuyom ang panga ni Jake, hinigpitan ang hawak sa leeg ng rogue. "Akala niyo ba pwede niyo lang kaming atakihin dahil may kasama akong tao? Mali ang pinili niyong target."

Nagdilim ang ekspresyon ni Jake, nag-aapoy ang mga mata sa galit. Sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bahagi niya na hindi ko pa nasaksihan — ang bangis ng isang tagapagtanggol na naitulak sa kanyang hangganan.

Walang ibang sinabi, mabilis na nagbigay si Jake ng isang nakamamatay na suntok, tuluyan nang pinatahimik ang rogue. Parang huminto ang paghinga ng silid habang lumulubog sa amin ang katotohanan ng nangyari.

Sa wakas, nang bumagsak ang huling mananalakay sa lupa, tumahimik ang silid, maliban sa tunog ng aming hingal. Lumuhod si Jake sa harapan ko at kumuha ng kumot mula sa sofa upang takpan ang kanyang katawan. Humihingal ang kanyang dibdib, may halong ginhawa at pag-aalala sa kanyang mukha.

"Okay ka lang ba, Katie?" tanong niya nang makita ang dugo mula sa sugat sa aking braso, puno ng tunay na pag-aalala ang boses niya. Siguro nasugatan ako sa kung saan nang bumagsak ako, pero sa totoo lang, mas masakit ang likod ko.

Tumango ako, nanginginig ang katawan habang sinusubukang iproseso ang nakakatakot na karanasang pinagdaanan namin. Ngunit pinilit kong ngumiti ng bahagya, "Ayos lang ako, Jake." Sinigurado ko sa kanya, kahit na nagtataksil ang boses ko sa alon ng pagkabalisa sa loob ko, pero kailangan kong manatiling kalmado, para kay Jake.