Ang Ligaya ng Paghihiganti

Hayaan mong ikuwento ko sa iyo ang isang kuwento...

Noong unang panahon, may isang batang babae na nagngangalang Joy. Nakatira siya sa isang maliit na bayan na tinatawag na New Salem sa North Dakota. Hindi mayaman ang kanyang pamilya, pero hindi rin sila itinuturing na mahirap. Ang kanyang mga magulang ay masipag at relihiyosong mga tao at sila'y nirerespeto ng mga tao sa bayan.

Pinangalanan siyang Joy ng kanyang ina dahil nang siya ay ipinanganak, nagdala siya ng kasiyahan sa kanilang buhay. Matagal nang sinusubukan ng kanyang mga magulang na magka-anak at nang mabuntis ang kanyang ina, sobrang saya nila. Sa wakas, matapos ang maraming taon ng pagkabigo at maling alarma, magkakaroon na sila ng sanggol.

Kinailangan ng ina ni Joy na manatili sa kama sa buong pagbubuntis. Nagkaroon ng kaunting pagdurugo sa unang tatlong buwan, kaya't inutos ng doktor na manatili siya sa kama. Hindi alintana ng kanyang ina kung hindi siya pinapayagang lumabas ng bahay. Naniniwala siya na ito'y para sa ikabubuti ng lahat. Nag-hire ang ama ni Joy ng ibang tao para tumulong sa maliit nilang tindahan ng grocery sa bayan at kumuha rin ng katulong sa bahay para maalagaan ang ina ni Joy at ang kanilang sanggol. Gagawin niya ang lahat basta't siguradong magiging malusog si Joy.

Nang ipinanganak si Joy, sabi ng kanyang ina ay lumabas siyang humahalinghing. Malakas ang kanyang baga at sinabi ng doktor na malusog siya na parang kabayo. Nang dalhin ng nars si Joy sa silid ng kanyang ina para siya'y padedehin, ang lakas ng kanyang iyak na naririnig na siya habang papalapit ang nars. Pero nang mapunta na siya sa mga bisig ng kanyang ina, bigla siyang tumahimik, na parang alam niyang doon siya nababagay. Dinala ng kanyang ama ang lahat ng kanilang mga kaibigan sa ospital para makita si Joy. Sobrang proud siya.

Lumaki si Joy na tulad ng ibang batang babae. Naglalaro ng mga laro kasama ang kanyang mga kaibigan, nagbibisikleta papunta sa parke, kumakain ng ice cream sa mainit na araw ng tag-init at pinagmamasdan ang mga bituin sa maliwanag na gabi. Palagi siyang puno ng enerhiya. Hindi siya mapirmi kahit isang segundo...pati na sa taunang Christmas photo ng pamilyang Taylor na ipinapamahagi sa mga kaibigan at pamilya. Laging makikitang kumikilos si Joy, hindi siya mapakali.

Nang oras na para pumasok si Joy sa paaralan, agad siyang nakisama sa kanyang mga kaklase. Isa siya sa pinakamatalino sa klase at palaging pinupuri ng mga mag-aaral at guro sa lokal na mababang paaralan. Siya ay isang magandang batang babae na may kulay-kastanyas na buhok at aquamarine na mga mata. Lagi nang may debate kung ang mga mata ni Joy ay berde o asul. Para matigil ang pagtatalo, sinasabi ng kanyang ama na tama ang lahat. Sinabi niya na ang kulay ng mga mata ni Joy ay depende sa oras ng araw. Kapag maliwanag, berde ito. Kapag madilim, asul ito tulad ng karagatan.

Lahat ay tila maayos para sa mga Taylor hanggang pumasok si Joy sa high school. Oo, isa pa rin siya sa pinakamatalino sa klase, ngunit hindi na siya pinapansin ng mga estudyante at guro sa lokal na high school. Siya ay payat, matangkad, at awkward bilang isang freshman habang ang mga kaedad niyang mga babae ay may magagandang dibdib at kurbada. Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, si Joy ay naging tampulan ng biro, biktima ng kalokohan, at inaapi.

Madalas magtaka si Joy kung bakit kailangan pang dumaan sa puberty habang tinititigan niya ang sarili sa salamin bago magbihis para sa eskwela. Lahat ay maayos bago mag-high school. Walang nambabastos sa kanya, walang pumupuna, o tumatawa sa kanya. Ano ba ang espesyal sa mga dibdib o sa galaw ng balakang?

Pero hindi alintana ni Joy basta't kasama niya ang kanyang matalik na kaibigan, si Noah. Noong bata pa sila, lumipat ang pamilya ni Noah sa bahay sa tabi ng kanilang cul-de-sac. Mahiyain at tahimik si Noah at may pagkautal, pero hindi ito alintana ni Joy. Para sa kanya, espesyal si Noah.

Mas maliit si Noah kaysa sa karaniwang batang lalaki at madalas siyang inaapi. Palaging ipinagtatanggol ni Joy si Noah mula sa mga bully sa playground, hinahawakan ang kanyang kamay kapag nasasaktan, at ibinabahagi ang lahat ng kanya sa kanya. Magkasama silang palagi. Kung nasaan ang isa, inaasahan na naroon din ang isa. Nagkakahiwalay lang sila kapag kailangan nang umuwi para matulog.

Isang gabi, habang nagmamasid sila ng mga bituin sa ilalim ng malinaw na kalangitan sa isang picnic blanket sa parang malapit sa bahay ni Joy, gumawa sila ng pangako na palagi silang magiging magkaibigan, anuman ang mangyari. Ngumiti si Noah sa kanya ng kanyang nakakaakit na ngiti na walang ipin at niyakap siya ng mahigpit. Alam ni Joy sa kanyang puso na hindi siya iiwan ni Noah. Hindi ngayon, hindi kailanman.

Ngunit hindi tulad ni Joy na halatang late bloomer, nagsimulang maging lalaking nakatakda si Noah sa kanilang unang taon sa high school. Tumangkad siya at nagsimulang magform ang kanyang mga kalamnan. Hindi na siya walang ipin at biniyayaan ng perpektong mapuputing ngipin. Ang kanyang blonde na buhok ay kumikislap sa sikat ng araw tulad ng trigo at ang kanyang mga tsokolateng mata ay kumikislap kapag siya'y ngumingiti. Ang mga pekas sa paligid ng tulay ng kanyang ilong ay nagbibigay sa kanya ng lalaking alindog. Nawala pa ang kanyang pagkautal. Kapag naglalakad sila sa kanilang eskwelahan, suot ni Noah ang kanyang paboritong puting T-shirt na nakatuck-in sa kanyang punit-punit na asul na maong, humahanga ang mga babae habang siya'y dumadaan.

Sa kasamaang-palad, nagbago ang kanilang pagkakaibigan noong tag-init bago ang kanilang ikalawang taon sa high school nang si Noah ay nagkaroon ng trabaho bilang tagaprito ng burger sa lokal na diner sa bayan. Nakipagkaibigan siya sa mga batang dati'y nambubully sa kanya noong elementarya. Sila ang mga sikat na bata sa kanilang high school at naniniwala sila na magiging akma si Noah sa kanilang grupo. Oo, lahat sila ay gwapo at maganda, ang ilan sa kanila ay mayayaman at makapangyarihan ang mga magulang, at alam ni Noah na ang pakikipagkaibigan sa kanila ay magbibigay sa kanya ng bentahe upang makarating sa nais niyang marating sa hinaharap. Sinimulan niyang balewalain si Joy at hindi na siya pinapansin kapag dumadalaw ito sa kanya. Nasaktan si Joy. Naiintindihan niyang nagbabago ang mga tao, pero hindi niya akalain na si Noah, sa lahat ng tao, ang mananakit sa kanya.

Sa kanilang ikalawang taon, mag-isa na lang si Joy. Ang mas masaklap pa, si Noah, na nangako na hindi siya iiwan, ay sumasama na rin sa pang-aasar ng kanyang mga kaibigan kay Joy araw-araw. Nagkukulong siya sa banyo ng mga babae at umiiyak. Hindi siya makapaniwala na kaya siyang saktan ni Noah ng ganito!

Umalis si Joy papuntang California para bisitahin ang kanyang tiyahin noong tag-init bago sila mag-ikaanim na taon. Pagbalik niya, hindi na siya makilala ng mga tao. Tuluyan na siyang naging isang dalaga. Ang dati niyang kulot na buhok na kulay kastanyas ay naging tuwid at kulot sa dulo. Nagkaroon na siya ng malalaking dibdib at tamang kurbada sa katawan. Dahil matangkad siya, ang kanyang mahahabang binti ay kuminang sa ilalim ng araw. Wala na ang kanyang mga brace at ang kanyang ngiti ay napakaputi at perpekto, ipinapakita ang kanyang mga perpektong ngipin sa kanyang perpektong kulay-rosas na labi.

Mahal siya ng lahat at namuhay siya ng masaya...

Pasensya na, niloloko ko lang kayo. Alam niyo naman, sabi nila, komplikado ang buhay.

At ang saya ay pwedeng maging kalungkutan sa isang iglap.

Alas-una ng madaling araw nang marinig ng mga Taylors ang katok sa kanilang pinto. Gabi iyon ng spring dance at pinayagan si Joy na matulog sa bahay ng kaibigan pagkatapos ng event.

Sumilip ang ama ni Joy sa peephole ng pinto at nakita si Noah na nakatayo sa kanilang pintuan.

"Noah, wala si Joy dito. Nasa bahay siya ni Lisa ngayong gabi," sabi ng ama ni Joy habang binubuksan ang pinto, suot ang robe sa ibabaw ng kanyang pajama. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita si Noah na may dalang isang babae sa kanyang mga bisig. Ang mukha nito ay puno ng dugo, may mga marka ng tali sa mga pulso at bukung-bukong, at ang puting damit ay punit na, na nagbubunyag ng hubad, pasa-pasa at sugatang katawan sa ilalim. Kilala niya ang puting damit na iyon. Ito ang parehong damit na ginawa ni Joy para sa spring dance. "OH MY GOD! JOY!"

Umiiyak at nanginginig si Noah. "M-Mr. Taylor, pwede ko bang ipasok si Joy? N-Nakita ko siya sa b-boy's gym room na nakatali at sugatan."

"Ibigay mo sa akin ang anak ko!" sigaw ng ama ni Joy. Dahan-dahang inilagay ni Noah si Joy sa mga bisig ng kanyang ama, umatras at pinunasan ang kanyang ilong. "MARGARET! KUNIN MO ANG SUSI NG TRUCK! KAILANGAN KONG DALHIN SI JOY SA OSPITAL!"

Mabilis na bumaba ang ina ni Joy mula sa hagdan ng kanilang dalawang palapag na bahay, lubhang naguguluhan. "Bakit kailangan mong dalhin si Joy sa-" Tumigil siya nang makita ang duguang anak sa bisig ng kanyang asawa. "ANONG NANGYARI?! Anak ko! Anong nangyari sa'yo?" sigaw ng ina ni Joy habang patakbong lumapit sa kanyang anak, humahagulhol.

"Maggie, kailangan nating dalhin si Joy sa ospital. Kunin mo ang susi at ang wallet ko at isara ang pinto," kalmadong sabi ng ama ni Joy. Mabilis na kinuha ng ina ni Joy ang mga susi at wallet ng kanyang asawa mula sa isang tray sa maliit na mesa sa foyer. "Noah, sundan mo kami sa kotse mo. Kailangan mong sabihin sa pulis ang nalalaman mo."

Sa ospital, ibinigay ng doktor ang masamang balita sa mga Taylors na si Joy ay paulit-ulit na ginahasa. May mga bali rin siya sa tadyang, pinsala sa mukha at ulo, at bali sa binti at braso. Sinumang umatake sa kanya ay iniwan siyang halos patay na.

Nang kausapin ni Noah ang pulis, sinabi niyang wala siyang alam at nang bisitahin ng pulis ang lokal na high school, ayaw magsalita ng mga bata. Sa halip, sinabi nilang humihingi si Joy ng ganoong kapalaran dahil sa suot niyang backless na puting damit sa sayaw na halos walang tinatakpan.

Malinis ang boy's gym nang magsiyasat ang pulis para sa ebidensya. Wala silang natagpuang bakas ng buhok, dugo, o semilya. Ang tanging natagpuan nila ay ang amoy ng bleach.

Nawala rin ang gown ni Joy at ang sexual assault kit. Walang ebidensya, sinabi ng Sheriff sa ama ni Joy na hindi sila makakapag-file ng kaso. Kung mag-file man sila ng kaso, kailangang balikan ni Joy ang lahat ng ginawa sa kanya ng mga lalaking iyon sa harap ng maraming tao at kung matalo sila sa kaso, tatatakan siya bilang puta ng bayan magpakailanman.

Hindi na bumalik si Joy sa eskwela matapos siyang ma-discharge mula sa ospital at wala nang nakakita sa kanya mula noon. Ibinenta ng mga Taylors ang lahat at umalis, umaasang mabibigyan si Joy ng pagkakataon na magkaroon ng normal na buhay matapos ang kanyang sinapit.

Walang nakakaalam kung saan sila pumunta at matapos ang sampung mahabang taon, ang mga Taylors ay naging alaala na lamang sa maliit na bayan ng New Salem.

Pero hindi na ngayon.