ข้าขี่ลมและหิมะ

กรุงปักกิ่งเข้าสู่ฤดูหนาวลึก หิมะตกหนักตลอดทั้งคืนเหมือนขนห่าน จนถึงรุ่งเช้าหิมะเริ่มหยุดตก กองหิมะขาวทับถมอยู่บนกิ่งสนสีเทาอมเขียวอย่างหนักอึ้ง

ยามเช้าที่คฤหาสน์ฝูหรงไม่คึกคักเหมือนยามค่ำคืน ทุกที่เงียบสงัด เพราะกลัวจะรบกวนแขกผู้มีเกียรติที่กำลังพักผ่อน แม้แต่คนรับใช้ที่ตื่นแต่เช้าก็ยังเดินอย่างเบาๆ

ภายนอกเงียบ ในห้องยิ่งเงียบกว่า มีเพียงควันหอมลอยละล่องจากเตาอบรูปสัตว์

จ้าวยุ่นหลับไม่ลึก ตื่นแต่เช้าตรู่ ครึ่งบนของร่างกายพิงอยู่ที่หัวเตียง กำลังจ้องมองคนที่นอนอยู่ข้างหมอนอย่างเหม่อลอย มือของเขาเล่นกับเส้นผมดำของคนผู้นั้นที่กระจายอยู่บนหมอนอย่างไร้เจตนา สัมผัสนุ่มเหมือนขนของสัตว์เล็กๆ

จ้าวยุ่นหยิบผมขึ้นมาหนึ่งช่อ นำมาดมที่ปลายจมูก ยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเขา

คนผู้นี้มีใบหน้างดงาม ใบหน้าเหมือนแกะสลักจากหยก ทั้งสง่างามและอ่อนช้อย ตอนนี้สวมเพียงเสื้อชั้นในผ้าไหมติดตัว ซึ่งเมื่อคืนถูกจ้าวยุ่นฉีกจนแทบไม่เหลือสภาพ ตอนนี้คลุมร่างของเขาอย่างหลวมๆ

ทุกนิ้วของร่างกายนี้ จ้าวยุ่นได้จูบมันในคืนที่ผ่านมา ตอนนี้ไม่ถึงกับคุ้นเคย แต่ก็ไม่ถึงกับแปลกหน้า

ผิวใต้เสื้อชั้นในขาวเหมือนหยก เลี้ยงดูมาอย่างขาวสะอาด มองจากภายนอกดูผอมมาก เมื่อจ้าวยุ่นกอดเขา สามารถสัมผัสได้ถึงโครงกระดูกที่บอบบาง แต่ไม่คิดว่ากล้ามเนื้อที่หน้าอกและท้องของเขาจะแน่นและได้สัดส่วน แฝงไว้ด้วยพละกำลัง ไม่เหมือนกับเด็กบริการทั่วไป

จ้าวยุ่นยังสัมผัสได้ถึงหนังด้านบนนิ้วมือของเด็กบริการคนนี้ คงเป็นคนที่ใช้ดาบเป็น

จ้าวยุ่นไม่ได้สงสัยว่าเขาจะเป็นมือสังหาร มิฉะนั้นเมื่อคืนตอนที่เขาเกือบตายอยู่บนร่างของคนผู้นี้ ก็ควรจะลงมือแล้ว คงเป็นเพราะลูกหลานตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงพิถีพิถันมาก รสนิยมก็เลือกมาก แม้แต่เด็กบริการก็ยังฝึกฝนมาอย่างดี ทั้งบุ๋นและบู๊

อย่างไรก็ตาม คงได้รับการฝึกฝนเฉพาะทักษะนอกเตียง ส่วนทักษะบนเตียงยังไม่ชำนาญนัก

จ้าวยุ่นเดิมตั้งใจให้เขามาปรนนิบัติตน แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป เมื่อคืนกลับเหมือนว่าเขาปรนนิบัติอีกฝ่ายเสียมากกว่า

เมื่อคืนผู้จัดการพ่อค้าใหญ่แห่งหยางโจวจัดงานเลี้ยงที่คฤหาสน์ฝูหรง เชิญจ้าวยุ่นมาดื่มสุราและฟังดนตรี สุราเป็นสุราชั้นดี ดนตรีเป็นเพลงหยางชุนเสวีย ล้วนเป็นของชั้นเลิศ

จ้าวยุ่นเกิดอารมณ์ขึ้นมา ดื่มจนเมามาย ผู้จัดการพ่อค้าใหญ่จึงสั่งให้คนรับใช้สองคนพาเขาลงไปพักผ่อนที่ห้องรับรองพิเศษ

เมื่อเดินมาถึงชั้นสอง จ้าวยุ่นได้ยินเสียงร้องเพลง "จินเลยกู" จากด้านล่าง นักแสดงงิ้วบทบู๊ที่แต่งหน้าด้วยน้ำมันขึ้นเวที พอเปล่งเสียงก็ทำให้ทั้งโรงปรบมือชื่นชม

เขาชอบฟังเพลงนี้เช่นกัน จึงไล่คนรับใช้ไป แล้วถือสุราเพียงลำพัง พิงราวระเบียง ดื่มสุราและฟังเพลงอยู่ในระเบียงทางเดิน

เมื่อจบเพลง จ้าวยุ่นยิ่งเมาหนัก สุดท้ายต้องให้เด็กบริการในคฤหาสน์ฝูหรงพยุงกลับไปนอนที่ห้องรับรองพิเศษ

เขาถามชื่อเด็กบริการคนนั้นอย่างไม่ใส่ใจ

เด็กบริการตอบว่า ฉางไหว

จ้าวยุ่นถามว่าเขียนด้วยตัวอักษรอะไร และขอให้เขียนให้ดู แต่น่าเสียดายที่เมามากเกินไป จึงไม่ได้ยินชัดว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไร

เขาหลับไปจนพระจันทร์อยู่กลางฟ้าจึงตื่น ตอนกลางคืนเหงื่อออกทั้งตัวเพราะความร้อน ลุกขึ้นมาดื่มน้ำชา พอหันกลับมาถึงได้พบว่าฉางไหวนอนอยู่บนเตียง

จ้าวยุ่นรู้สึกเร่าร้อนในใจ จึงฉีกเสื้อผ้าของฉางไหวและดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด

ในความมืด หลังของฉางไหวแนบกับอกของจ้าวยุ่น ทั้งสองคนไม่เห็นหน้ากันชัดเจน

สำหรับจ้าวยุ่นแล้ว คนในอ้อมกอดนี้เป็นเพียงสิ่งของที่ใช้ระบายความใคร่ เขาไม่ได้ชอบ จึงไม่มีความอดทนและความอ่อนโยนมากนัก อวัยวะเพศของเขาแข็งตัวและร้อนผ่าว โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็ดันเข้าไปในช่องทางด้านหลังของอีกฝ่าย

ฉางไหวยังคงหลับอยู่ แต่ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาตื่น เขาดิ้นโดยสัญชาตญาณ อวัยวะเพศที่เพิ่งสอดเข้าไปครึ่งส่วนก็หลุดออกมา ความเจ็บปวดทำให้เกิดความรู้สึกชาและเสียวซ่าน ฉางไหวอดไม่ได้ที่จะหอบหายใจเบาๆ และเมื่อเอ่ยปากก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด "ทำอะไรน่ะ? ปล่อยมือ"

จ้าวยุ่นได้ยินน้ำเสียงของเขา แทบจะคิดว่าเขากำลังออกคำสั่ง

"เจ้าหนุ่มน้อยเอ๋ย ทำไมถึงได้ดื้อกว่าข้าเสียอีก?"

จ้าวยุ่นไม่ได้โกรธ เขาเคยเห็นผู้คนมากมายที่ประจบสอพลอต่อหน้าเขา จู่ๆ ก็มีคนกล้าเช่นนี้ปรากฏตัว จ้าวยุ่นกลับเห็นว่าความไม่เกรงใจของเขาน่ารักอยู่บ้าง

แม้เขาจะไม่ใช่คนอ่อนโยนนัก แต่ในเรื่องเช่นนี้ก็ไม่อยากให้ไม่สบายใจ ประกอบกับจ้าวยุ่นช่วงนี้กำลังรุ่งเรือง อารมณ์ดีมาก จึงยอมใช้ความอดทนสามส่วนกับฉางไหว ไม่ได้สอดใส่เขาต่อ

ปลายอวัยวะเพศของเขาเสียดสีอยู่ระหว่างขาของฉางไหว ช้าๆ และลึก กระแทกไปทีละครั้ง

โดยไม่ต้องมอง ฉางไหวก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอวัยวะเพศของจ้าวยุ่นช่างใหญ่โตและรุนแรงเพียงใด เขาหลับตาลง ชัดเจนว่ามีความตื่นตระหนก

ผ่านเสื้อผ้า จ้าวยุ่นรู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเต้นแรง จึงยิ้มเล็กน้อย และจงใจสอดมือเข้าไปในเสื้อชั้นในของฉางไหว ถามด้วยรอยยิ้ม "หนาวไหม?"

แน่นอนว่าหนาว หนาวจนฉางไหวสั่น เขารีบกดมือของจ้าวยุ่นไว้ "เจ้า..."

เพิ่งจะพูด ลมหายใจของจ้าวยุ่นก็เข้ามาใกล้หลังใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ทำให้เอวของฉางไหวอ่อนยวบ เขาหลับตาลงอีกครั้ง หดคอเล็กน้อย เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปาก

ความเย็นและความร้อนที่จ้าวยุ่นมอบให้เขานี้ ช่างทรมานคน ทั้งทำให้เขาตื่นตัวและทำให้เขาสับสนวุ่นวาย

มือของจ้าวยุ่นค่อยๆ เลื่อนลงล่าง พูดเสียงเบา "พอดีเลย ข้าอยากให้เจ้าช่วยทำให้ข้าอุ่น ฉางไหว"

ไม่รู้ว่าทำไม หลังจากจ้าวยุ่นพูดประโยคนี้ ร่างของฉางไหวก็แข็งทื่อ เขาหันหน้ามา มองจ้าวยุ่นนิ่งๆ สักครู่

จ้าวยุ่นคิดว่าดวงตาของเด็กบริการคนนี้ช่างงดงาม ดำสนิทและสดใส แม้ในความมืดก็ยังเปล่งประกาย

หัวใจเขาร้อนวูบ ก้มลงจูบริมฝีปากของฉางไหวเบาๆ ถาม "ตาจิ้งจอกน้อย มองข้าทำไม?"

ฉางไหวตอบ "เรียกข้าอีกครั้ง"