De Alfa Vrouw in Omega's Huid

Angelina's POV

De Stille Oceaan.

Middagzon verspreidde zich over het diepblauwe zeeoppervlak en fonkelde met licht.

Ik stond op het bovendek en keek uit over deze luxe jacht. Dit was mijn mobiele fort dat drie jaar geleden op maat was gemaakt - kogelvrij staal, een onderwater sonar systeem, anti-raket apparaten, een helikopterlandingsplatform, zelfs een kleine wapenopslag.

Als de Alpha van de Riverbend Pack had ik vijf jaar besteed aan het veroveren van de andere 49 packs in Amerika. Nu was ik de heerser van de sterkste pack ter wereld.

Vierentwintig elite bewakers, roterend in drie ploegen, monitoren alle bewegingen binnen tien zeemijl.

Drie escortespeedboten vormden een defensieve perimeter rond de jacht.

Twee bewapende drones voerden dag en nacht luchtverkenningen uit in de lucht.

Elke ongeïdentificeerde vaartuig dat probeerde te naderen, zou op vijf zeemijl afstand worden geïdentificeerd en onderschept.

Deze zee-uitstap, ogenschijnlijk een vakantie, was eigenlijk om die vervelende achtervolgers af te schudden.

Drie maanden geleden had ik het hoofdkwartier van Blackout uitgemoord en teruggenomen wat rechtmatig van mij was - een bloedrode wolventand ketting.

Ik hief mijn hand op om de ketting aan mijn keel te raken. De bloedrode wolventand glansde in het zonlicht. Zelfs wanneer ik transformeerde in wolvengedaante, zou het automatisch krimpen, zich vastklampen onder mijn vacht, zonder ooit af te vallen.

Alsof het altijd al deel van mijn lichaam was geweest.

Ik tilde een glas rode wijn op, nam een lichte slok, genietend van de zeebries die tegen mijn gezicht streek.

"Alpha, alle omliggende wateren zijn schoon." De stem van een bewaker klonk door de oortelefoon.

"Goed." Ik antwoordde kalm.

Net toen de woorden mijn mond verlieten, gaven alle communicatiemiddelen tegelijkertijd een doordringend geluid.

"Bzzt—bzzt—"

Toen, dodelijke stilte.

Geen geluid in de oortelefoon.

Ik werd onmiddellijk alert en greep naar het pistool aan mijn middel.

Maar alles was te laat.

"BOEM!"

Een gedempte explosie kwam van het lagere niveau van de jacht.

Nee, geen explosie - het geluid van een apparaat dat werd geactiveerd.

Ik begreep het meteen - elektromagnetisch pulsapparaat.

Alle elektronische apparatuur was onmiddellijk vernietigd.

Direct daarna voelde ik de geestverbinding van de Pack beginnen te vervagen, alsof het werd verstoord door een of andere kracht.

Verdomme.

Ze blokkeerden niet alleen elektronische apparaten, maar verstoorden ook de geestverbinding.

Dit vereiste zeer krachtige hekserij.

Het leek erop dat Blackout deze keer echt zwaar had geïnvesteerd.

"Bang bang bang!"

Schoten kwamen van het lagere dek, vergezeld door het gebrul en geschreeuw van mijn bewakers.

Ik aarzelde niet en sprong direct van het bovendek, landend op het derde niveau.

Het tafereel voor me deed mijn ogen vernauwen.

Vijf lijken van bewakers lagen verspreid over de grond, allemaal met zilveren kogels door hun hart, in één keer gedood.

En degenen die hen hadden gedood waren acht mensen in zwarte tactische uitrusting.

Ze hanteerden zilveren wapens - zilveren kogels, zilveren messen, en sproeiers die alruin verspreidden.

Jagers.

Menselijke jagers die gespecialiseerd waren in het doden van weerwolven.

"Angelina." De leider in het zwart draaide zich langzaam om.

Ik herkende hem - Drake, codenaam "Cinder," voormalig lid van de speciale eenheden, nu internationale huurling, en ook een senior lid van de jagersorganisatie "De Orde."

"Drake." Ik grijnsde, "Hoeveel heeft Blackout betaald om je te laten durven je dood tegemoet te komen?"

"Vijftig miljoen dollar." Drake hief het zilveren geweer in zijn hand, richtend op mijn hart, "De Orde voegde nog eens tien miljoen toe. Zestig miljoen dollar, genoeg om mijn familie de rest van hun leven zorgeloos te laten leven."

"Op voorwaarde dat je het kunt leven om het te innen."

Mijn ogen begonnen van kleur te veranderen, van zwart naar zilver. Een krachtige druk barstte uit mijn lichaam, de lucht leek te bevriezen.

Alle acht jagers stapten tegelijkertijd achteruit. Hoewel menselijk, konden ze de angstaanjagende aura van de Alpha voelen.

"Vuur!" Drake brulde.

Schoten barstten los, allemaal zilveren kogels.

Ik werd een waas, zigzaggend tussen de kogels door. Zilveren kogels schampten mijn kleding, lieten kraters achter in het dek.

Aangezien ze echt wilden spelen, zou ik ook niet beleefd zijn.

Ik stopte en sloot mijn ogen.

Alle botten in mijn lichaam begonnen te kraken, spieren zwollen op, zwarte vacht verscheen onder mijn huid.

Drie seconden later stond er een enorme zwarte wolf met zilveren ogen op het dek.

De wolfstandketting om mijn hals kromp automatisch, klemde zich aan mijn vacht en straalde een zwakke rode gloed uit.

Ik huilde naar de hemel, het geluid verbrijzelde het omringende glas.

De gezichten van de acht jagers werden onmiddellijk bleek.

Het gevecht duurde slechts één minuut.

Mijn klauwen scheurden de keel van de eerste jager open.

Mijn tanden braken de ruggengraat van de tweede jager.

De derde, vierde, vijfde, zesde, zevende...

Uiteindelijk bleef alleen Drake over.

Hij was al bedekt met wonden, zijn rug tegen de reling van het dek, zijn zilveren geweer al lang gevallen.

Langzaam liep ik naar hem toe, mijn enorme wolvengestalte wierp een grote schaduw.

"Ga terug en vertel die oude dwazen bij Blackout," gromde ik, mijn stem laag en dodelijk, "Zelfs in de hel zal ik met hen afrekenen."

Ik doodde hem niet.

Ik had iemand nodig die het bericht zou overbrengen.

Om die ratten die zich in de schaduwen verstopten te laten weten wat de gevolgen zijn van het uitlokken van mij.

Drake zakte in elkaar op de grond, zijn ogen gevuld met de angst van overleven en ongeloof.

"Je... je spaart me?"

"Oprotten."

Drake worstelde overeind, strompelde naar de ontsnappingspassage aan de rand van het dek.

Zijn voetstappen vervaagden.

"Gevaar! Angelina! Ren snel!"

Mijn wolf Yara brulde plotseling in paniek, haar stem vol angst en urgentie.

Mijn instincten schreeuwden tegelijkertijd waarschuwingen.

Extreme gevaar!

Ik snoof scherp.

Een vage geur, bijna gemaskeerd door de zeebries, drong mijn neusgaten binnen.

Kruit.

C4-explosieven!

Mijn pupillen vernauwden zich onmiddellijk.

Verdomme! Ze hadden een Plan B!

"BOEM! BOEM! BOEM!"

Aaneengesloten explosies klonken van de onderkant van het jacht, vlammen schoten omhoog.

Het hele jacht schudde hevig, begon te kantelen.

Ik aarzelde niet, mijn enorme wolvengestalte sprong naar het zeeoppervlak.

Maar de explosie was sneller.

"BOEM!!!"

Het hele jacht explodeerde volledig achter me, de enorme schokgolf en vlammen sloegen als een woedende draak naar voren.

Hoewel ik al in de lucht was gesprongen, werd ik toch getroffen door die vernietigende kracht.

Mijn lichaam vloog als een vlieger met een gebroken touw, stortte zwaar neer in het ijskoude water van de Stille Oceaan.

Niet in staat om mijn wolvengedaante te behouden, veranderde ik terug naar mijn menselijke vorm.

Inwendige organen beschadigd, ribben gebroken, bloed stroomde uit mond en neus, kleurde het omringende zeewater rood.

Ik zonk.

Voortdurend zinkend.

Bewustzijn werd steeds vager.

Is dit... het einde?

De Alpha die de hele wereld veroverde, stervend in de Stille Oceaan?

Nee... ik heb nog onafgemaakte zaken.

Ik moet nog die ouders vinden die mij hebben verlaten.

Ik moet ze nog vragen waarom... waarom ze me hebben gebaard, om me daarna harteloos te verlaten...

De wolfstandketting om mijn hals werd plotseling heet.

De brandende temperatuur bracht me een moment van helderheid in het ijskoude zeewater.

Ik worstelde om mijn hand op te tillen, wilde de ketting aanraken.

Maar op het moment dat mijn vingers het raakten, barstte de ketting uit in verblindend bloedrood licht.

Het licht werd feller, vooral verblindend in het donkere zeewater.

Het pulseerde.

Kloppend als een hart.

Alsof het reageerde op mijn onwil.

De temperatuur steeg hoger en hoger, van heet naar brandend, toen naar verschroeiend.

Maar deze keer voelde ik geen pijn.

Integendeel, ik voelde een vreemde warmte.

Een gevoel van... geaccepteerd worden.

Een voorgevoel van... wedergeboorte.

Het rode licht van de ketting werd intenser, omhulde uiteindelijk mijn hele lichaam, vormde een enorme cocon van licht.

In de diepte van de zee zonk die cocon, gehuld in bloedrood licht, langzaam.

Zinkend dieper en dieper.

Tot het verdween in de donkere afgrond.

Voorbij het licht, dromerig en illusoir.

Daar voorspelde het—

Wedergeboorte.