4 Book(s) Related to an evil dragon that was sealed away for 300 years

Ik ben een gewone ober, maar ik kan het lot van mensen zien, inclusief dat van Shifters.
Zoals alle kinderen werd ik getest op magie toen ik nog maar een paar dagen oud was. Omdat mijn specifieke bloedlijn onbekend is en mijn magie onidentificeerbaar, werd ik gemarkeerd met een delicaat kronkelend patroon rond mijn rechterbovenarm.

Ik heb wel degelijk magie, zoals de tests aantoonden, maar het komt nooit overeen met een bekende magische soort.

Ik kan geen vuur spuwen zoals een draken-Shifter, of mensen vervloeken die me irriteren zoals Heksen. Ik kan geen drankjes maken zoals een Alchemist of mensen verleiden zoals een Succubus. Nu wil ik niet ondankbaar zijn voor de kracht die ik wel heb, het is interessant en zo, maar het heeft gewoon niet veel impact en meestal is het gewoon behoorlijk nutteloos. Mijn speciale magische vaardigheid is het vermogen om draden van het lot te zien.

Het meeste van het leven is al vervelend genoeg voor mij, en wat me nooit is opgevallen, is dat mijn partner een onbeschofte, pompeuze lastpak is. Hij is een Alpha en de tweelingbroer van mijn vriend.

"Wat ben je aan het doen? Dit is mijn huis, je kunt niet zomaar binnenkomen!" Ik probeer mijn stem stevig te houden, maar wanneer hij zich omdraait en me aankijkt met zijn gouden ogen, krimp ik ineen. De blik die hij me geeft is hooghartig en automatisch laat ik mijn ogen naar de grond zakken, zoals ik gewend ben. Dan dwing ik mezelf om weer omhoog te kijken. Hij merkt niet dat ik opkijk omdat hij al van me is weggekeken. Hij is onbeleefd, ik weiger te laten zien dat hij me bang maakt, ook al doet hij dat zeker. Hij kijkt rond en nadat hij beseft dat de enige plek om te zitten het kleine tafeltje met zijn twee stoelen is, wijst hij ernaar.

"Zitten," beveelt hij. Ik werp hem een boze blik toe. Wie is hij om me zo rond te commanderen? Hoe kan iemand zo irritant mogelijk mijn zielsverwant zijn? Misschien slaap ik nog steeds. Ik knijp in mijn arm en mijn ogen worden een beetje waterig van de pijn.

Amalie is veel specialer dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. Waarom zou de tweeëntwintigjarige iets anders denken nadat haar haar hele leven door haar familie is verteld dat ze niets is? Als adoptieve moeder van een driejarige is Ama de afgelopen zeven jaar door haar familie opgesloten gehouden. Maar alles verandert wanneer haar oude vrienden, de Alpha-tweeling Markus en Calyx, de Moonstone-roedel overnemen. Ontdekken dat de tweeling haar partners zijn, dat ze een witte wolf is en dat ze een connectie heeft met de Maangodin, is slechts de kers op de taart, terwijl haar leven één grote puinhoop is. Ama wil gewoon een normaal leven met haar partners en haar welp beschermen, maar het leven geeft ons zelden wat we willen. Ze wordt een wereld ingeslingerd die ze zich niet langer herinnert en die haar is vergeten. Amalie krijgt de taak degenen die het dichtst bij haar staan te beschermen. Maar ze heeft ook haar eigen verleden te overwinnen terwijl ze geneest en probeert verder te gaan. Komt ze er levend uit of raakt ze zichzelf onderweg kwijt? Iemand moet tenslotte aan de touwtjes trekken; waarom zou diegene haar niet meesleuren voor een ritje?

"Alsjeblieft, eet me niet op," smeekte ze. Haar stem klonk als die van engelen. Miniatuur en zacht, stil als een van de wispelturige windjes die graag met mijn gevlochten haar spelen. Mijn hart stond bijna stil toen ik haar huilen hoorde.

Ik riep Tazak terug naar de voet van de boomstam, vuile vingers raakten de buitenkant van de rottende boom. De helft van een porseleinen gezicht piepte naar buiten. De zoutigheid die ik rook, was die van haar opgedroogde tranen die aan haar gezicht kleefden. Het vuil was weggespoeld in kleine sporen waar haar tranen hun weg hadden gevonden. Een amethistkleurig oog bekeek me van top tot teen, ongetwijfeld verstoord door mijn verschijning.

Creed: Een verbannen draak, bekend om zijn meedogenloze gevechten en verontrustende uiterlijk. De drakenoudsten beschouwden hem als onwaardig voor een partner; de Maangodin zou er nooit een schenken die verwekt was door verkrachting.

Odessa: Een eenzame vrouw die haar vader verloor aan kanker. Haar vervreemde moeder vindt haar uren na de dood van haar vader. Ze neemt haar mee naar een fantasiewereld om haar schuld aan de Hertog van Vamparia af te lossen. Ze is nu slechts een bloedzak, maar op een nacht was het lot aan haar zijde. Odessa ontsnapte uit het vampierenrijk, alleen om gevonden te worden door een beest dat haar onder zijn vleugels neemt.

Een maand voor mijn bruiloft verbrandde ik de jurk die ik een jaar lang met mijn eigen handen had gemaakt.
Mijn verloofde stond daar met zijn zwangere minnares in zijn armen gesloten en sneerde naar me. "Zonder mij ben je niets."
Ik draaide me om en klopte op de deur van de rijkste man van de stad. "Meneer Locke, geïnteresseerd in een huwelijksalliantie? Ik bied een belang van honderd miljard dollar aan—plus een toekomstig zakenimperium, helemaal gratis."