Rozdział 87 Rozdział osiemdziesiąt siódmy

– Przepraszam cię, Lilly. Naprawdę mi przykro, że matka wciąż odzywa się do ciebie w ten sposób. Pogadam z nią. Śpij dobrze, słoneczko. Chłopaki, widzimy się rano. Kocham was. Dobrej nocy.

– Dziękuję, Curtis. Kolorowych snów – odpowiadam, posyłając mu łagodny uśmiech. Z niego naprawdę równy gość, k...