Rozdział 5 WEZWANIE O PÓŁNOCY

W czwartek o dwudziestej trzeciej trzydzieści zadzwonił mój telefon — na prywatnej linii Blackwood Capital.

Siedziałam na dywanie w salonie w Brooklynie, otoczona próbkami tkanin i fakturami od florystów. Po drugiej stronie pokoju niania elektroniczna emitowała miękki, rytmiczny oddech Lily i Rose. Rosa zasnęła godzinę wcześniej, wyczerpana po popołudniu spędzonym na ganianiu dwóch energicznych czterolatek po parku.

Dotknęłam ekranu, ściszając głos, żeby nie obudzić dzieci.

— Ava Winters.

— Mój kierowca stoi na biegu jałowym przed pani kamienicą, pani Winters — baryton Damiana zabrzmiał w słuchawce krótko, chłodno i zupełnie bez śladu zmęczenia. — Proszę zabrać rysunki dla pawilonu w Westchester. Mamy sytuację awaryjną.

Ścisnęło mnie w żołądku.

— Jest prawie północ, panie Blackwood. Standardowe konsultacje z podwykonawcami odbywają się w godzinach pracy.

— Punkt czternasty dwa podpisanej przez panią umowy przewiduje dyspozycyjność dwadzieścia cztery godziny na dobę po formalnym zawiadomieniu — odparł bez wahania. — Komisja planowania przestrzennego Westchester odrzuciła dwadzieścia minut temu projekt pawilonu na wsporniku. Powołują się na przepisy dotyczące odsunięcia od linii brzegowej. Jeśli nie skorygujemy fundamentu konstrukcyjnego do świtu, ekipa od wykopów nie będzie mogła rozpocząć robót w poniedziałek.

Zamilkł, a cisza stała się ciężka i zabójcza.

— Ma pani pięć minut, żeby wsiąść do samochodu, pani Winters. Albo uruchamiam klauzulę kar umownych.

Połączenie zostało przerwane.

Wzięłam głęboki oddech, walcząc z falą paniki, która groziła, że mnie sparaliżuje. Wciągnęłam grafitowy kaszmirowy golf, dopasowane czarne spodnie i trencz, wsuwając rysunki architektoniczne oraz tablet do skórzanej teczki. Zostawiłam na blacie w kuchni odręcznie napisaną notatkę dla Rosy, zajrzałam po raz ostatni do śpiących córek i wymknęłam się w nocny chłód.

Przy krawężniku czekał czarny Maybach. Szofer w milczeniu przytrzymał drzwi.

Przejechaliśmy przez Most Manhattański pod niskim stropem ciemnych deszczowych chmur. Linia wieżowców była poszarpaną ścianą migoczącego, elektrycznego bursztynu, odbitego w czarnym lustrze East River. W ciągu dwudziestu minut prywatna, dyrektorska winda w Blackwood Tower wyniosła mnie na sześćdziesiąte czwarte piętro w absolutnej ciszy.

Piętro zarządu tonęło w mroku — poza przeszkloną salą konferencyjną na końcu korytarza.

Przeszłam przez podwójne drzwi.

Damian Blackwood stał przy dziesięciostopowym stole zasłanym miejskimi mapami planistycznymi i architektonicznymi blueprintami. W pomieszczeniu pachniało mocno palonym espresso, drewnem cedrowym i ledwie wyczuwalną, gorzką nutą ozonu z systemu HVAC.

Zdjął marynarkę. Biała koszula była rozpięta pod szyją, rękawy podwinięte do przedramion, odsłaniając ścięgniste mięśnie nadgarstków. Krawat zwisał luźno wokół szyi. Po raz pierwszy od pięciu lat zobaczyłam pęknięcia w jego pancerzu. Ciemnofioletowe cienie siniały pod skórą pod jego szarymi oczami. Włosy miał lekko potargane, jakby raz po raz przeciągał po nich dłonią w frustracji.

Wyglądał na wyczerpanego. Ludzkiego.

Bolesne ukłucie ścisnęło mi gardło. Pięć lat temu, w cichych miesiącach w Kalifornii, kiedy mieliśmy tylko starego pick-upa i wynajętą chatkę, masowałam mu napięte ramiona, gdy pracował do późna w nocy.

Zepchnęłam to wspomnienie w głąb siebie i podeszłam, pozwalając, by obcasy twardo zastukały o parkiet.

— Panie Blackwood.

Podniósł wzrok znad blueprintów. Jego wyraz twarzy natychmiast zatrzasnął się w masce chłodnej, drapieżnej kontroli, ale fizyczne zmęczenie w jego oczach pozostało.

— Wymóg odsunięcia wynosi sześćdziesiąt stóp od linii wysokiej wody — powiedział, obracając w moją stronę niebiesko liniowany, miejski plan pomiarowy. — W pańskim wstępnym układzie południowy szklany pawilon znalazł się w odległości czterdziestu pięciu stóp. Rada miejska zagroziła natychmiastowym nakazem wstrzymania prac.

— Pierwotny pomiar dostarczony przez państwa wydział inżynieryjny wskazywał mur oporowy jako granicę prawną — odparłam, kładąc teczkę na stole i rozwijając moje główne schematy zagospodarowania terenu. — Jeśli miasto mierzy od naturalnej linii brzegowej, tracimy piętnaście stóp głębokości konstrukcyjnej.

— Nie interesuje mnie rozdzielanie winy, pani Winters. Interesują mnie rozwiązania. Isabelle zaprosiła pięciuset zagranicznych dygnitarzy, którzy oczekują kolacji z widokiem na rzekę Hudson. Jeśli zmniejszę pawilon, układ miejsc siedzących się posypie.

— Nie musimy go zmniejszać — powiedziałam, pochylając się nad stołem i wyciągając z kieszeni ołówek automatyczny. — Obracamy oś konstrukcyjną o trzydzieści stopni na północny wschód. Poziom skały macierzystej podnosi się o sześć stóp za linią tarasu. Jeśli zakotwimy główne słupy nośne w granitowej półce, możemy wysunąć wspornikowy pomost nad skarpą, nie naruszając strefy buforowej przy brzegu.

Damian nie odpowiedział od razu.

Obszedł stół i zatrzymał się dokładnie obok mnie.

Ta bliskość była dusząca. Stał zaledwie trzy cale ode mnie, a jego górująca sylwetka rzucała cień na moje dłonie. Czułam promieniujące ciepło jego ciała przez mój kaszmirowy sweter. Słyszałam równy rytm jego oddechu.

Oparł dłonie o stół kreślarski, pochylając się, by przyjrzeć się nowym liniom wysokościowym, które szkicowałam. Jego ramię musnęło moje.

Przez skórę przebiegł mi wstrząs czystej elektryczności statycznej. Każde zakończenie nerwowe w moim ciele krzyczało na alarm.

Utrzymałam dłoń idealnie nieruchomo, grafit sunął po kalce z milimetrową precyzją. Nie drgnęłam. Nie zamierzałam dać mu satysfakcji, że jego bliskość na mnie działa.

— Granitową półkę zbadano trzy lata temu — mruknął Damian; jego głos był niski i chropawy od zmęczenia, drżał tuż przy moim uchu. — Nośność oceniono pod zabudowę mieszkaniową, nie pod komercyjne instalacje ze szkła.

— We wtorek wyciągnęłam z biura urzędnika powiatowego próbki rdzeni geologicznych — powiedziałam gładko, wskazując czubkiem ołówka współrzędne wysokościowe. — Gęstość łupku krystalicznego wynosi dwadzieścia tysięcy funtów na stopę kwadratową. Utrzyma czterdzieści ton stali bez osiadania. Składamy zaktualizowaną certyfikację inżynieryjną do komisji ds. zagospodarowania o ósmej rano i wykopy idą zgodnie z harmonogramem.

Damian wpatrywał się w szkic.

Cisza w pokoju rozciągnęła się między nami, gęsta i dusząca. Za wysokimi oknami deszcz smagał szkło, smugi wody zniekształcały odległe światła miasta.

Powoli Damian wyprostował kręgosłup.

Odwrócił się do mnie, a jego wzrost zmusił mnie do odchylenia głowy, by spojrzeć mu w oczy. Jego szare oczy, zwykle tak ostre i analityczne, zasnuwało coś ciemnego i burzliwego.

I wtedy się zatrzymał.

Źrenice mu się rozszerzyły. Klatka piersiowa uniosła się, gdy wciągnął ostry, nagły oddech.

Rozszerzyły mu się nozdrza. Zmęczenie na jego twarzy zniknęło w jednej chwili, zastąpione szokiem tak głębokim, tak trzewnym, że całe jego ciało zesztywniało jak kamień.

Podszedł bliżej. Tak blisko, że jego pierś niemal musnęła moje ramię.

Jego szare oczy przykuły się do zagłębienia u podstawy mojej szyi, śledząc bladą linię obojczyka, wypalając się w mojej skórze z przerażającą intensywnością.

— Jakich perfum używasz? — wyszeptał Damian, a jego głos zadrżał mrocznym, niebezpiecznym drżeniem, od którego krew mi zamarzła. — Ten zapach... skąd go masz?