Jego Ukryci Spadkobiercy: Żal Miliardera

W chwili, gdy przekroczyłam próg Blackwood Tower, złożyłam sobie obietnicę: nie drgnę.

Nie byłam już tą kobietą, którą wyprowadzono z tego budynku we łzach, z ochroniarzem po każdej stronie i odprawą, która bardziej przypominała pieniądze za milczenie. Pięć lat mnie zahartowało. Odbudowałam się od zera, cegła po cegle, aż pęknięcia przestały być widoczne.

Teraz byłam Avą Winters, właścicielką Ever After Events, najbardziej rozchwytywaną konsultantką ślubną w mieście. Moją zbroją była skrojona na miarę czarna sukienka, obcasy kosztujące więcej niż mój pierwszy miesięczny czynsz po rozwodzie i uśmiech, który nie zdradzał niczego. Pod pachą niosłam portfolio, ciężkie od ciężaru setki idealnych ślubów, które zorganizowałam dla innych.

Nigdy dla siebie. Nigdy więcej.

Recepcjonistka poprowadziła mnie korytarzem pachnącym wypolerowanym kamieniem, zimnymi pieniędzmi i surową władzą. Przeszłam nim już raz, kiedy byłam na tyle głupia, by wierzyć, że pasuję do świata Damiana Blackwooda.

Drzwi gabinetu otworzyły się ciężko i bezszelestnie, a ja weszłam do środka.

Okna od podłogi do sufitu kadrowały miasto w posiniaczonym zmierzchu. Na środku stało ogromne biurko, wyrzeźbione z ciemnego drewna, uporządkowane z chłodną, chirurgiczną precyzją. Za nim, w wysokim skórzanym fotelu, który wyglądał jak tron, siedział Damian Blackwood.

Nie podniósł wzroku od razu. Kciukiem przewijał ekran tabletu z nonszalancką arogancją człowieka przekonanego, że świat zawsze poczeka na jego rozkaz. Miał na sobie grafitowy garnitur, idealnie dopasowany — takie szycie na miarę kosztuje więcej niż samochody większości ludzi. Szczękę trzymał w tej znajomej, nieustępliwej linii.

Przez dokładnie jedną sekundę przestałam oddychać. Potem przypomniałam sobie obietnicę.

— Panie Blackwood. — Mój głos zabrzmiał pewnie. — Jestem Ava Winters. Dziękuję za zaproszenie.

Spojrzał w górę.

Szare oczy. Chłodne, oceniające, kompletnie pozbawione rozpoznania.

Coś skręciło mi się w piersi. Nie znał mnie. Pięć lat zmieniło moje mysie brązowe włosy w gładki blond. Straciłam miękkość świeżo upieczonej żony, która wierzy w bajki, zastępując ją wyprostowaną sylwetką i nieodgadnionym spojrzeniem. Poruszałam się jak kobieta, którą złamano i zbudowano na nowo ze stali.

A jednak, siedząc trzy stopy od niego, nie znał mnie.

— Pani Winters. — Odłożył tablet na bok i wstał, prostując się do pełnej wysokości. — Słyszałem o pani pracy same znakomite rzeczy.

— Zasłużyłam na nie.

Przez jego twarz przemknął cień rozbawienia, ledwie widoczny jak cień. — Bezpośrednia. Doceniam to.

Wskazał krzesło, więc usiadłam. Skóra była aksamitnie miękka, zaprojektowana tak, by goście czuli się jednocześnie mile widziani i pomniejszeni. Oparłam proste plecy o poduszkę, odmawiając ustąpienia choćby o cal.

Damian wrócił na swoje miejsce, przyglądając mi się jak audytor analizujący arkusz kalkulacyjny. — Planuję ślub. Potrzebuję kogoś, kto potrafi wykonać zadanie bez dramatu, bez przecieków do prasy i bez emocjonalnych teatrzyków.

— To moja specjalność. — Przesunęłam oprawione w skórę portfolio po jego biurku. — Prywatność moich klientów jest absolutna. Dyskrecja jest wpisana w każdą klauzulę mojej umowy.

Otworzył album, a jego palce przewracały ciężkie strony, zatrzymując się na chwilę przy projekcie przyjęcia w prywatnej posiadłości, zanim spojrzał mi w oczy. — Pani praca robi wrażenie.

— Wiem.

Tym razem rozbawienie nie zniknęło. — Nie jest pani onieśmielona.

— Powinnam?

Kąciki jego ust uniosły się odrobinę. — Większość ludzi jest.

— Nie jestem większością ludzi, panie Blackwood.

Odchylił się do tyłu. — Ślub odbędzie się za osiem tygodni. Około tysiąca gości. Chcę czegoś eleganckiego, stonowanego, ale zapadającego w pamięć. Panna młoda ma konkretne upodobania, ale ufam, że poradzi sobie pani z jej oczekiwaniami.

Panna młoda. Byłam na to przygotowana. Wmawiałam sobie, że to nie ma znaczenia. Ale usłyszeć, jak wypowiada to na głos, było policzkiem, którego się nie spodziewałam.

— Oczywiście. Będę musiała spotkać się z wami obojgiem.

— Spotka się pani z Isabelle. — Jego ton z lodowatą łatwością zbywał przyszłą żonę. — Ona zajmie się detalami estetycznymi, obrusami, kwiatami. Mnie interesuje realizacja.

Isabelle. Wyobraziłam sobie kobietę z idealnymi włosami i funduszem powierniczym, taką, jaką jego rodzina zawsze chciała, żeby poślubił. Nie dziewczynę harującą na trzech etatach. Nie żonę, którą odrzucił za zamkniętymi drzwiami.

— Będę potrzebowała informacji o pana dostępności — powiedziałam. — Lubię poznać oczekiwania obu stron.

Spojrzenie Damiana się wyostrzyło, stalowe i tnące. — To, co sobie wyobrażam, to wesele, które mnie nie skompromituje. Już raz to przerabiałem. Nie skończyło się dobrze.

Mówił o naszym ślubie. O tej małej ceremonii w winnicy. O tym, jak patrzył na mnie, jakbym była jedyną rzeczą, która ma znaczenie we wszechświecie.

— Czytałam o pana poprzednim małżeństwie w prasie — skłamałam gładko.

Jego szczęka stężała, pod skórą zadrgał mięsień. — W takim razie rozumie pani, dlaczego dyskrecja nie podlega negocjacjom.

— Rozumiem, że niektóre rzeczy lepiej zostawić pogrzebane.

Przez ułamek sekundy coś przemknęło w jego oczach. Cień. Wspomnienie. Potem zniknęło, połknięte przez nieprzenikniony mur.

Wstał. Spotkanie dobiegło końca.

Odprowadził mnie do drzwi, rytuał władzy. — Przejrzę pani propozycję i mój asystent się odezwie.

— Z niecierpliwością czekam na współpracę, panie Blackwood.

Byliśmy na progu, kiedy pojawił się jego asystent. — Panie Blackwood, samochód czeka. I jeszcze: dzwoniła niania. Potrzebuje potwierdzenia grafiku bliźniąt na przyszły tydzień. Jest konflikt z przymiarką Isabelle.

Bliźnięta. To słowo uderzyło mnie jak pociąg towarowy.

Damian machnął ręką. — Nie teraz. Zajmiemy się tym później.

Asystent się wycofał.

Nie potrafiłam się ruszyć. Miał bliźnięta. A jednak nigdy nie ożenił się ponownie. Sprawdziłam każdy rejestr i każdy publiczny zapis. Wmawiałam sobie, że chodzi o to, by wiedzieć, czy poszedł dalej, ale prawda była okrutniejsza: chciałam wiedzieć, czy jest szczęśliwy. Czy wyrzucił mnie ze swojego życia na próżno.

A teraz bliźnięta.

Drzwi windy rozsunęły się. Damian wykonał gest. — Pani Winters?

Weszłam do środka i odwróciłam się, gdy drzwi zaczęły się zamykać.

— Dziękuję za poświęcony czas.

Skinął raz głową. — Będę w kontakcie.

Drzwi się zasunęły, odcinając jego chłodne, szare oczy i budynek, który kiedyś był moim domem.

Oparłam plecy o zimną ścianę windy, dłonie mi drżały.

Bliźnięta. Nie miał pojęcia, że dwie małe dziewczynki, które mówią do mnie „mamusia”, mają jego kruczoczarne włosy i jego przeszywające, szare oczy. Nie miał pojęcia, że pięć lat temu wyszłam z tego budynku, niosąc jego dzieci, jego bliźnięta — i że on nigdy się o tym nie dowiedział.

A teraz w jego życiu były inne bliźnięta.

Przycisnęłam dłoń do piersi, próbując uspokoić serce. Winda zjeżdżała w dół, niosąc mnie z powrotem do świata, który zbudowałam, gdzie byłam Avą Winters, konsultantką ślubną, samotną matką, kobietą, która poszła dalej.

Ale nie poszłam dalej. Przetrwałam. Planowałam. Czekałam na właściwy moment, by sprawić, żeby poczuł choć ułamek bólu, jaki mi zadał.

Teraz miałam nowe pytanie, na które nie umiałam odpowiedzieć: czyje bliźnięta były w jego życiu i dlaczego mój sekret nagle zaczął przypominać tykającą bombę?