Rozdział 6 ZAPACH PAMIĘCI

Cisza w penthousie na sześćdziesiątym czwartym piętrze była tak absolutna, że słyszałam ciche buczenie kanałów wentylacji i klimatyzacji nad głową.

Damian stał nade mną, górując jak wieża, z twarzą zaledwie o kilka cali od mojej. Źrenice miał ciemne, rozszerzone od intensywności, która sprawiała, że powietrze między nami gęstniało i iskrzyło niebezpieczeństwem.

Ten zapach... skąd go wzięłaś?

Serce waliło mi o żebra jak uwięziony ptak. Każdy instynkt w moim ciele krzyczał, żebym się cofnęła, żebym przerwała tę duszącą intymność jego spojrzenia. Ale wycofanie się teraz byłoby przyznaniem się do winy. W świecie Damiana Blackwooda wahanie było krwią w wodzie.

To było mydło.

Przed wyjściem z mojego domu typu brownstone, w pośpiechu, by odpowiedzieć na jego nocne wezwanie, umyłam ręce i twarz francuską kostką o zapachu lawendy i bergamotki, którą Rosa trzymała przy zlewie. To była ta sama rzemieślnicza receptura, której używałam pięć lat temu w Napa Valley, podczas jedynego lata w moim życiu, kiedy wierzyłam w „na zawsze”.

Damian kochał ten zapach. Po czternastogodzinnych dniach w firmie swojej rodziny zwykł wtulać twarz w zagłębienie mojej szyi i szeptać, że to jedyna rzecz na świecie, która przynosi mu spokój.

A teraz ten sam zapach groził, że zedrze ze mnie przebranie.

Wymusiłam powolny, wyważony wdech przez nos, układając rysy w wyraz uprzejmego, klinicznego zdziwienia. Przechyliłam głowę i spojrzałam prosto w jego burzowo-szare oczy z chłodnym profesjonalizmem.

— To kompozycja na zamówienie, panie Blackwood — powiedziałam, a mój głos był równy, gładki i pozbawiony przerażenia, które pazurami ściskało mi gardło. — Lawenda, dzika bergamotka i biały cedr. Mała apteka w paryskiej dzielnicy Marais miesza ją wyłącznie dla mojego studia.

Damian się nie poruszył.

Szczękę miał zaciśniętą tak mocno, że mięśnie policzka drgały od brutalnego napięcia. Jego wzrok przesunął się z moich oczu na usta, zatrzymał na subtelnym łuku podbródka, przeczesywał kontury mojej twarzy, jakby próbował złożyć w ciemności rozbitą mozaikę.

— Paryż — powtórzył, a ta pojedyncza sylaba zabrzmiała płasko, pusto i była pełna groźnego sceptycyzmu.

— Tak. To nasz firmowy zapach dla klientów Ever After Events — ciągnęłam, lekko wskazując na rozłożone między nami architektoniczne plany. — Branding zapachowy jest standardem w produkcjach luksusowych. Woń natychmiast buduje poczucie ukojenia podczas konsultacji o wysokim poziomie stresu.

— Ukojenia — mruknął, a jego głos opadł do szorstkiego, chropowatego szeptu.

Zrobił pół kroku bliżej. Żar bijący z jego klatki piersiowej był przytłaczający.

Przez trzy bolesne sekundy Damian Blackwood wpatrywał się w moje oczy z wyrazem, którego nie widziałam na jego twarzy od pięciu długich lat. To nie była chłodna arogancja miliardera i prezesa, który mnie odrzucił. To była surowa, nieupiększona udręka. Widmo złamanego człowieka, patrzącego przez przepaść i chwytającego się wspomnienia, które przez pół dekady próbował pogrzebać.

Szukał swojej żony.

Szukał tej miękkiej, ufnej dziewczyny, która kochała go bezwarunkowo, zanim złamał jej serce i odsunął ją od siebie.

Oddech uwiązł mi w piersi. Przez ulotną, przerażającą chwilę zastanowiłam się, co by się stało, gdybym właśnie teraz zrzuciła maskę. Gdybym spojrzała na niego i wypowiedziała jego imię tak, jak kiedyś. Gdybym powiedziała mu, że bliźniacze córki, których nigdy nie poznał, śpią w brooklyńskim pokoju dziecięcym trzy mile stąd, z jego szarymi oczami i jego upartą szczęką.

Ta fantazja umarła tak szybko, jak się pojawiła, zgaszona zimną rzeczywistością sali konferencyjnej wokół nas.

Gdyby Damian odkrył prawdę, nie padłby na kolana w skrusze. Wypuściłby na mnie swoją armię korporacyjnych prawników, odebrał mi opiekę i użył swoich miliardów, by wyrwać moje córki z moich ramion. Dla niego była żona była słabością, a dzieci — dynastycznymi aktywami, które należy przejąć i kontrolować.

Utrzymałam jego spojrzenie, nie mrugając ani razu, nie pokazując nic poza nieprzeniknioną, ostrą jak brzytwa pewnością siebie Avy Winters.

Powoli wrażliwość w oczach Damiana obróciła się w popiół.

Lodowa forteca zamknęła się na jego rysach, twarda, kalkulująca maska wskoczyła z powrotem na miejsce z brutalną ostatecznością. Szczęka zastygła mu w żelaznej linii, nozdrza rozszerzyły się, gdy wypuścił powolny, kontrolowany oddech.

Cofnął się.

Fizyczny dystans między nami był jak nagły spadek ciśnienia. Odwrócił się do mnie plecami i podszedł do okien od podłogi po sufit, wychodzących na mokre od deszczu wieże Manhattanu. Uniósł rękę i szorstko wyszarpnął krawat spod kołnierzyka, po czym rzucił go na skórzaną sofę.

— Nie obchodzi mnie, gdzie to zmieszano — powiedział Damian, a jego głos opadł do szorstkiego, rozkazującego chrapnięcia, które przecięło ciche pomieszczenie jak tłuczone szkło. — Nie obchodzi mnie, czy to z Paryża, Mediolanu czy z rynsztoka. Zmień to.

Podniosłam ołówek automatyczny ze stołu kreślarskiego i wsunęłam go do teczki w portfolio spokojnymi palcami.

— Jeśli ten zapach sprawia panu dyskomfort, panie Blackwood, mogę bez trudu przestać go używać podczas naszych spotkań.

Nie odwrócił się. Dłonie opierał o zimną szybę, ramiona miał sztywne pod białą koszulą.

— Nie sprawia dyskomfortu — warknął, a w jego głosie brzmiała gorycz tak stara i głęboka, że wydawała się pradawna. — To niedopuszczalne rozproszenie. Zatrudniłem panią, żeby przeprowadziła pani produkcję wartą wiele milionów dolarów, a nie żeby sprowadzała pani duchy do mojego gabinetu.

Lekko przekręcił głowę; jego profil odcinał się na tle migoczących świateł miasta jak ostrze z obsydianu.

— Zmień to — powtórzył, a każde słowo było obciążone lodowatym, absolutnym autorytetem. — Nie chcę już nigdy czuć tego zapachu w swojej obecności.

— Zrozumiałam — powiedziałam cicho, zasuwając skórzane portfolio. — Poprawione plany fundamentów zostaną złożone w komisji planowania przestrzennego Westchester punktualnie o ósmej. Dobranoc, panie Blackwood.

Odwróciłam się i ruszyłam w stronę ciężkich szklanych drzwi. Każdy krok był jak przejście przez pole minowe, w oczekiwaniu na rozkaz, który zatrzyma mnie w miejscu.

Damian nic nie powiedział.

Przeszłam przez drzwi, weszłam do czekającej windy i nacisnęłam przycisk parteru. Mosiężne drzwi zsunęły się, odcinając penthouse i ciemną, samotną sylwetkę odrysowaną na tle burzy.

Dopiero gdy kabina rozpoczęła cichy zjazd w dół, ugięły się pode mną kolana.

Osunęłam się na lustrzaną ścianę windy, dysząc ciężko; zimny pot przemoczył mi skórę pod kaszmirowym swetrem. Ręce trzęsły mi się tak mocno, że ledwo byłam w stanie utrzymać portfolio.

Wywęszył ten zapach.

Stał trzy cale od mojej twarzy i poczuł drżenie naszej przeszłości. Przebranie trzymało się na nitce, chronione jedynie jego arogancką pewnością, że kobieta, którą odrzucił, umarła dla świata.

Wyszłam w nocny deszcz przed Blackwood Tower i zatrzymałam żółtą taksówkę drżącymi palcami.

Ta gra z każdą godziną stawała się bardziej śmiercionośna. Damian zaczynał wyczuwać pęknięcia w swojej rzeczywistości. A kiedy patrzyłam przez okno taksówki na ciemne wody East River, złożyłam sobie cichą, niezłomną przysięgę:

Następnym razem nie ucieknę.

Następnym razem dopilnuję, żeby duch go zniszczył.