Rozdział 45 45

CLARA

Ich głosy są stłumione, kiedy się zbliżają, ale dla mnie liczy się to, że się zbliżają. Czy wreszcie mnie wypuszczą? Mam wrażenie, jakby minęła cała wieczność — ale, znając siebie, to pewnie było tylko dziesięć minut. Śledzenie upływu czasu w odosobnieniu nie jest moją mocną stroną.

„… a jeś...