Rozdział 115

Perspektywa Maximusa

W chwili, gdy usłyszałem ten głos, moje serce stanęło.

"Ja... myślę, że mogę mu pomóc."

Odwróciłem się tak szybko, że prawie skręciłem sobie kark. I tam była.

Emilia.

Stała w drzwiach, blada jak księżyc, jej włosy były w nieładzie, a na skórze wciąż widniały ślady jej ...