Wybrana przez Przeklętego Króla Alfa

Perspektywa Emilii

Zawsze wiedziałam, że mnie nienawidzą. Zawsze wiedziałam, że mnie nie kochają. Nie chcieli.

Ale to—

To było coś zupełnie innego.

Stałam tam, z zaciśniętymi dłońmi po bokach, podczas gdy mój ojciec, matka i siostra patrzyli na mnie jak na śmiecia.

Jakbym była niczym. Jakby nie rozmawiali o moim życiu, jakby nic nie znaczyło.

"Powinnaś być nam wdzięczna." Głos mojego ojca wyrwał mnie z zamyślenia.

Wdzięczna? Nie mogłam się powstrzymać od parsknięcia, kiedy nasze spojrzenia się spotkały.

"Za co? Dlaczego mnie tak nienawidzicie?" wyszeptałam, czując, jak ból ściska mi pierś.

"Och, przestań z tą dramatyzacją, spójrz na siebie, czy kochałabyś siebie, gdybyś była sobą?" zapytała moja siostra Rosella, a moja matka zaśmiała się, jakby to było zabawne.

"Wyśmiewacie mnie, a wysyłacie na śmierć?" zapytałam, czując, jak gniew gotuje się w mojej piersi.

"Dajemy ci szansę na odkupienie z twojego żałosnego życia, nie zrobiłaś nic poza przynoszeniem wstydu naszej rodzinie. Robimy tylko to, co najlepsze dla naszej rodziny." powiedziała w końcu moja matka, patrząc na mnie z pogardą.

Nie musiała tego mówić bezpośrednio, ale wiedziałam, że nie jestem częścią tej rodziny.

"A co ze mną? Co jest dla mnie najlepsze?" zapytałam, a mój ojciec zrobił groźny krok w moją stronę.

"Ty niewdzięczne dziecko, powinnaś być szczęśliwa, że cię utrzymaliśmy przy życiu, co daje ci prawo myśleć, że możesz nas kwestionować?!" mój ojciec ryknął w gniewie, a coś we mnie pękło.

"Jestem twoją córką! Jestem twoją córką, i przez dwadzieścia dwa lata nic nie zrobiłeś poza nienawiścią do mnie, co ci kiedykolwiek zrobiłam?!" krzyknęłam w gniewie i nie zobaczyłam, kiedy jego ręka wylądowała na mojej twarzy z mocnym uderzeniem.

"Jak śmiesz?! Jak śmiesz podnosić na mnie głos?!"

Moje oczy płonęły, usta drżały, ale odmówiłam pozwolenia łzom na spłynięcie. Nie dam im tej satysfakcji.

"Patrzyłaś kiedyś w lustro? Wiesz, jak obrzydliwie i brzydko wyglądasz?" warknął, a ja stałam tam, przyjmując jego obelgi.

"I musiałaś przyjść przez moją krew, wiesz, jak to jest upokarzające?! I jakby tego było mało, nie masz wilka!"

Moje serce ścisnęło się. Moje oczy płonęły jeszcze mocniej, ale wolałabym umrzeć, niż pozwolić łzom spłynąć.

"Ojcze, ojcze," powiedziała moja siostra swoim przesłodzonym głosem, którym oszukiwała wszystkich.

"Nie pozwól jej cię zdenerwować, nie jest tego warta," powiedziała, trzymając jego rękę, a on westchnął, patrząc na nią, jakby księżyc i gwiazdy krążyły wokół niej.

Spojrzenie, którego nigdy mi nie da.

"Gdybyś tylko była jak twoja siostra. Rosella sprawia, że jesteśmy dumni. Nie tylko jest piękna, ale i silna oraz utalentowana, w przeciwieństwie do ciebie." powiedział mój ojciec, odwracając się od Roselli, a spojrzenie dumy, które miał wcześniej dla niej, zniknęło, gdy tylko jego oczy spoczęły na mnie.

"Zostaniesz wysłana do pałacu Króla z innymi omegami i nic na to nie poradzisz."

"Wiesz co Emilia, powinnaś być szczęśliwa. Masz szansę umrzeć w łóżku Króla. Jeśli nie zabije cię od razu, bo nie ma szans, żeby Alfa król chciał dotknąć takiego żałosnego przegranego jak ty."

"Wy wszyscy będziecie tego żałować." powiedziałam, zaciskając dłonie tak mocno, że aż krew pociekła.

"Co zamierzasz zrobić? Wypełznąć z grobu i nas nawiedzać?" zapytała Rosella, a wszyscy wybuchnęli śmiechem.

Myśleć, że to była moja rodzina. Nigdy mnie naprawdę nie kochali.

Mój ojciec powiedział, że jestem hańbą dla jego rodziny. Nie miałam wilka i nie byłam tak ładna jak Rosella.

Więc jako karę uczynił mnie omegą. Wyobraź sobie córkę alfa zdegradowaną do omegi.

Stałam się niewidzialna. Traktowana jak śmieć w mojej własnej sforze. Nazywana wszelakimi imionami.

'Gruba.'

'Brzydka świnia.'

'Żałosna przegrana.'

W pewnym momencie zaczęłam im wierzyć.

"Nie umrę." powiedziałam nagle, a oni przestali się śmiać i wszyscy zwrócili się ku mnie.

"Przeżyję." powiedziałam z determinacją, ale moja siostra prychnęła.

"Och proszę, nie słyszałaś? Żadna kobieta nie wychodzi żywa z jego łóżka."

A jednak mnie mu ofiarowali.

"Ale ja przeżyję." powiedziałam jeszcze raz, a determinacja owijała się wokół mojej piersi jak łańcuch.

"Jesteś delulu," powiedziała moja siostra, kręcąc głową.

"Wy wszyscy będziecie żałować tego, co mi zrobiliście. Sprawię, że zapłacicie. Obiecuję."

"Przestań z tą dramatyzacją i idź spakować swoje śmieci, wyjeżdżasz dziś wieczorem z innymi." powiedziała moja matka, jakby to było najnaturalniejsze na świecie.

Rosella uśmiechnęła się złośliwie, patrząc mi prosto w oczy.

"Umrzesz, Emilia, umrzesz."