Rozdział 116

PERSPEKTYWA MAXIMUSA

Nie ruszyłem się.

Nie mogłem.

Stałem tam, jakby wrośnięty w ziemię, patrząc, jak troszczy się o Damiena, jakby cały świat zaczynał się i kończył na nim. Każdy jej drobny ruch był jak cios w klatkę piersiową. Wycierała krew z jego szyi, z ramion, z miejsc, których nigdy nie...