Rozdział 138

Punkt widzenia Damiena

Kiedy dotarłem do domu, świt powoli wkradał się na niebo—delikatne różowe smugi przecinały zanikającą noc. Zatrzymałem się przed drzwiami wejściowymi, wciąż trzymając klamkę, i wypuściłem długie westchnienie.

Maximus.

Mój brat.

Mój uparty, lekkomyślny, irytujący brat…

...