Rozdział 172

POV LUCIENA

Nie pamiętam, kiedy zdecydowałem się opuścić pokój.

Wiedziałem tylko, że pozostanie tam... wpatrywanie się w drzwi, które zamknęła za sobą... złamie mnie na pół.

Moja klatka piersiowa czuła się, jakby zapadła się do środka, każdy oddech był ostry, płytki. Więź drgała pod moją skórą...