Rozdział 57

PERSPEKTYWA EMILII

Cisza po jego słowach była jak ostrze przyciśnięte do mojego gardła.

Moje ciało zamarło w bezruchu, każdy mięsień napięty, oddech uwięziony w ciasnej pułapce strachu. Był obudzony. Był wściekły. I patrzył na mnie, jakbym popełniła największy grzech, jaki można sobie wyobrazić....