Rozdział 88

Punkt widzenia Emilii

Nie mogłam zasnąć.

Ile razy zamykałam oczy, ten sen wracał – krew, śnieg, bestia. Te oczy.

Leżałam w łóżku przez godziny, wpatrując się w sufit, licząc powolne, równomierne piknięcia monitora. Damien zasnął na krześle obok mnie, jego głowa przechylona na bok, jego ręka sp...