ฉันแข็งแกร่งกว่าบรรพบุรุษ 100 ล้านเท่า

ณ โรงพยาบาลเอกชนเอเมอรัลด์ซิตี้ เด็กสาวในชุดแฟชั่นโกธิคโลลิต้ายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย

มีองครักษ์รายล้อมอยู่รอบตัวเธอ และมีเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

โอลิเวีย สมิธ ลดสายตาลงเล็กน้อย ประกายสีแดงวาบผ่านแววตาของเธออย่างรวดเร็ว หญิงสาวไม่สนใจเหล่าองครักษ์และเดินตรงเข้าไปในห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมหวานจางๆ คล้ายโลหะที่ลอยผ่านจมูกของทุกคน

องครักษ์เอ่ยถาม "เธอเป็นใคร? รู้ไหมว่านี่ห้องของใคร?"

ก่อนที่องครักษ์จะได้แตะต้องตัวโอลิเวีย เฮย์เดน โทมัส ซึ่งอยู่ในสภาพเจ้าชายนิทรามานานสิบปีก็พลันลืมตาขึ้น เขากำลังรอคอยผู้ช่วยชีวิตของเขาอยู่

เฮย์เดนตะโกนลั่น "อย่าแตะต้องนาง!"

ภายในห้องเต็มไปด้วยลูกหลานของเฮย์เดน ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง โจชัว โทมัส หลานชายคนโตของเขาขมวดคิ้วแล้วถาม "คุณปู่ครับ เธอเป็นใครกัน?"

โจชัวพินิจมองโอลิเวียอย่างสงสัย

เด็กสาวดูอายุไม่น่าเกินสิบแปดหรือสิบเก้าปี ไม่ใช่ลูกนอกสมรสอย่างแน่นอน ใบหน้าของเธองดงามโดดเด่น รูปร่างบอบบาง ริมฝีปากแดงสดตัดกับผิวที่ขาวซีดจนทำให้เธอดูราวกับไม่ใช่มนุษย์ รอบกายมีกลิ่นอายของเลือดจางๆ แต่กลับไม่น่ารังเกียจ

โอลิเวียไม่สนใจคนรอบข้างและเดินตรงไปหาเฮย์เดน เธอกัดปลายนิ้วของตัวเอง และท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หยดเลือดหยดหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนริมฝีปากของเฮย์เดน

โจชัวตกใจจนรีบผลักโอลิเวียออกไป "ถ้าคุณปู่ของฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"

"คุณปู่ เป็นอะไรไหมครับ"

"คุณปู่!"

"คุณทวด!"

ภายในห้องเต็มไปด้วยเสียงของลูกหลานตระกูลโทมัส ทุกคนต่างร้อนรนอย่างยิ่ง บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา

ตระกูลโทมัสเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเอเมอรัลด์ซิตี้และมีอำนาจล้นฟ้า นับตั้งแต่เฮย์เดนกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ตำแหน่งประมุขของตระกูลก็ว่างลง และทุกคนต่างก็ต้องการตำแหน่งนั้น แต่ตราบใดที่เฮย์เดนยังมีชีวิตอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

เฮย์เดนกุมเส้นเลือดใหญ่ทางเศรษฐกิจของตระกูลโทมัสเอาไว้

เฮย์เดนถลึงตาใส่โจชัว เขารู้สึกได้ถึงเลือดของโอลิเวียที่ไหลเข้าปาก ลมหายใจของเขาค่อยๆ อุ่นขึ้นทีละน้อย

โอลิเวียถูกฝูงชนผลักไปอยู่ข้างๆ เธอเอนตัวพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน สีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย

เฮย์เดนลุกขึ้นจากเตียง และเมื่อโจชัวพยายามจะเข้าไปห้าม เขาก็ถูกผลักออกไป

เฮย์เดนเดินไปหาโอลิเวีย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงขณะมองใบหน้าที่ยังคงอ่อนเยาว์ของเธอ น้ำตาก็เอ่อคลอขึ้นมา

จากนั้น ต่อหน้าทุกคน เขาก็ค่อยๆ คุกเข่าลงด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม "เฮย์เดน โทมัส ข้ารับใช้โลหิตรุ่นที่ห้าแห่งตระกูลโทมัส ขอคารวะนายหญิง"

โจชัวตกตะลึงและรีบเข้าไปพยุง "คุณปู่ครับ! คุณปู่จะคุกเข่าให้เด็กสาวอย่างนี้ได้ยังไง!"

"บังอาจ!" เฮย์เดนสูดหายใจเข้าลึก

โอลิเวียยืนมองอยู่ข้างๆ ไม่แม้แต่จะให้เขาได้ลุกขึ้น พร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะ "เฮย์เดน ดูเหมือนว่าลูกหลานของเจ้าจะไม่ฉลาดเท่าเจ้าในวัยหนุ่มนะ"

เฮย์เดนตอบ "เป็นความผิดของกระผมเองที่สั่งสอนพวกเขาไม่ดีพอ"

ทุกคนต่างงุนงงไปตามๆ กัน

ท่าทางของโอลิเวียดูเกียจคร้าน แต่เธอก็ยังไม่ยอมให้เขาลุกขึ้น กลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เฮย์เดน ชีวิตของเจ้ายังไม่ถึงฆาต เหตุใดจึงเรียกข้ามา"

เฮย์เดนตอบ "ทุกคน ออกไปให้หมด เชส โทมัส อยู่ต่อ"

คนในห้องมองหน้ากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและไม่เต็มใจ แต่ก็จำต้องออกไปเพราะอำนาจของเฮย์เดน

หลังจากประตูปิดลง โอลิเวียจึงยอมให้เฮย์เดนลุกขึ้นยืน

เชสเข้าไปช่วยพยุงเขา ความตกตะลึงในดวงตาของเขายังไม่จางหายไป

เฮย์เดนจ้องมองโอลิเวียอย่างไม่วางตา เธอยังคงดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เว้นแต่ผิวที่ซีดลงเล็กน้อย นอกนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

เฮย์เดนเอ่ย "นายหญิงครับ กระผมพบบรรพชนรุ่นที่สองผู้ทำสัญญาโลหิตกับท่านแล้ว"

ดวงตาของโอลิเวียมืดลง และเธอก็แสยะยิ้ม “จริงหรือ ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะ”

เฮย์เดนตอบ “เขาคือคริสโตเฟอร์ เทย์เลอร์ ลูกนอกสมรสของตระกูลเทย์เลอร์ครับ”

โอลิเวียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยอย่างเกียจคร้าน “เจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหนึ่งปี เราไม่ได้เจอกันมาเกือบแปดสิบปีแล้ว หาที่พักให้ข้าด้วย”

เฮย์เดนตอบ “ครับ ข้าพเจ้าจะจัดการให้ทันที”

โอลิเวียพยักหน้าแล้วมองไปที่เชสซึ่งมีสีหน้าซับซ้อน

เชสอายุยี่สิบสามปี แต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย เหมือนคนหัวโบราณ เขาไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินไปเมื่อเห็นเธอ

โอลิเวียถาม “เขาคือทายาทที่เจ้าฝึกฝนมาหรือ”

“เชสเป็นคนที่มั่นคงที่สุดในรุ่นนี้ของตระกูลโธมัส เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดครับ” เฮย์เดนตอบพร้อมกับกวักมือเรียกเชสเข้ามา

เชสก้าวไปข้างหน้าแล้วก้มตัวลง “คุณทวดครับ”

เฮย์เดนมองเขาอย่างใจดีแล้วพูดว่า “เด็กดี นี่คือความลับที่ตระกูลโธมัสของเราปกป้องมาสามชั่วอายุคน ไว้ถึงเวลาข้าจะเล่าให้เจ้าฟังมากกว่านี้ ที่ข้าให้เตรียมไว้เรียบร้อยดีไหม”

เชสตอบ “ครับ ทุกอย่างพร้อมแล้ว”

เฮย์เดนพยักหน้า “แจ้งให้คนในตระกูลโธมัสรู้ว่าอีกสามวัน เราจะกลับไปที่คฤหาสน์โธมัสเพื่อเลือกประมุขคนใหม่”

เชสรับคำ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองโอลิเวีย ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็ดูเหมือนเด็กสาวคนหนึ่ง ทำไมเธอถึงได้รับความเคารพจากเฮย์เดนถึงเพียงนี้ กระทั่งเรียกตัวเองว่าเป็นข้ารับใช้ของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุดก็คือ แม้แต่แพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเอเมอรัลด์ก็ยังจนปัญญาต่ออาการของเฮย์เดน แต่โอลิเวียกลับชุบชีวิตเขาขึ้นมาได้ด้วยเลือดเพียงหยดเดียว...

หรือว่าโอลิเวียเป็นอมตะ?

โลกนี้จะมีคนที่เป็นอมตะอยู่ได้อย่างไร?

โอลิเวียเพียงแค่ยิ้มแล้วหันไปหาเฮย์เดน “เกิดอะไรขึ้นกับคริสโตเฟอร์หรือ ถึงทำให้เจ้าต้องใช้เวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตเรียกข้ากลับมา”

เฮย์เดนถอนหายใจแล้วส่ายหน้า พลางยกมือเป็นสัญญาณให้เชสเป็นคนพูด “คริสโตเฟอร์จู่ๆ ก็หมดสติไป โรงพยาบาลตรวจไม่พบปัญหาใดๆ แม้แต่ปรมาจารย์จากสำนักอภิปรัชญาก็ตรวจไม่พบสิ่งผิดปกติครับ เป็นแบบนี้มาสามเดือนกว่าแล้ว”

เชสเสริมขึ้น “แม่ของคริสโตเฟอร์มาขอร้องคุณทวด หลังจากที่คุณทวดไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล ท่านก็ล้มป่วยตามไปด้วยครับ”

“อาการหนักหรือ” โอลิเวียถามเฮย์เดน “เจ้าเรียนรู้จากข้าไปไม่น้อย ไม่น่าจะจนปัญญานี่”

เฮย์เดนตอบ “ข้าพเจ้าบอกได้ว่าวิญญาณของเขาหลุดลอยไป แต่ข้าพเจ้าไม่อาจนำมันกลับคืนมาได้ นอกจากนี้ยังมีค่ายกลอาคมร้ายกาจที่ร่ายไว้กับตระกูลเทย์เลอร์ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาทำความดีมาหลายชั่วอายุคน ป่านนี้คง...”

โอลิเวียเข้าใจแล้ว เธอจึงบอกเฮย์เดนว่า “เจ้าไปพักผ่อนเถอะ ข้าจะไปดูเอง”

เฮย์เดนรับคำและสั่งให้เชสดูแลโอลิเวียให้ดี เขาโค้งคำนับแล้วจึงจากไป

ตลอดเวลา ท่าทีของเฮย์เดนยังคงเต็มไปด้วยความเคารพนบนอบ

เชสช่วยพยุงเฮย์เดนกลับไปที่เตียง จากนั้นก็เปิดประตูออกไป มุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยมีโอลิเวียเดินตามหลัง

ก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์ เสียงเย็นชาของโอลิเวียก็ดังขึ้นข้างหู “ไม่ต้องขึ้นลิฟต์ ใช้บันได”

พูดจบ โอลิเวียก็มุ่งตรงไปยังบันไดทันที

ทางลงสิบชั้น ในโถงบันไดไม่มีใคร โอลิเวียพูดเรียบๆ “คู่แท้ของนายกำลังจะมาถึงแล้ว ถ้านายเสียใจตอนนี้ก็ยังทัน ข้าไม่บังคับพวกเจ้าคนไหนทั้งนั้น”

เชสหยุดเดิน ทนรับอากาศเย็นเยียบแล้วถามเธอ “ทำไมทายาทถึงแต่งงานหรือมีลูกไม่ได้ และต้องรักษาพรหมจรรย์เอาไว้ด้วยครับ”

นี่คือสิ่งที่เชสไม่เข้าใจ เด็กๆ ในรุ่นของเขาทุกคนปฏิบัติตามกฎของตระกูลนี้ ไม่ข้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ใดๆ จนกว่าจะมีการเลือกประมุข เขาไม่เข้าใจว่าทำไม

ทันใดนั้นโอลิเวียก็หันมามองเขา สองสายตาสบกัน

นัยน์ตาของโอลิเวียกลายเป็นสีเลือดแดงฉาน เขี้ยวของเธอค่อยๆ งอกยาวออกมา น้ำเสียงของเธอฟังดูเลื่อนลอยและห่างไกล “เพราะการจะทำสัญญาเลือด อีกฝ่ายจะต้องบริสุทธิ์หมดจด ปราศจากมลทินใดๆ ทั้งสิ้น”